ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਪ੍ਯਲਂਕਾਰਾਨ੍ਕੁਰੁਤੇਭ੍ਯਾਗਤਰ੍ਤ੍ਵਿਜਾਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਆਪ ਆਏ ਰਤਵਿਜਾਂ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਲਂਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਾਵੈ ਚਾਤ੍ਰ ਸੁਵਾਸਿਨੀਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਚੰਗੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਖਾਯ ਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਦਕਸ਼, ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਸੁਖ ਲਈ ਹਨ।
ਜੀਵਹੀਨੋ ਯਥਾ ਦੇਹੋ ਭੂषਿਤੋਪਿ ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ-ਰਹਿਤ ਸਰੀਰ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਦਧੀਚਿਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਜੀ ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ,
ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾਤਿ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਦृष੍ਟੋ ਯੋਸੌ ਦਧੀਚਿਨਾ
ਪਹਿਲਾਂ ਦਧੀਚੀ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲਣ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਵੇਪਮਾਨਾਂਗਯष੍ਟਿਕਃ 4.2.87.
ਫਿਰ, ਕੰਪਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਏ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਮਹਮਹੋ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਾਯਾਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਲਈ ਹੈ; ਹੋਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਭਵਾਨ੍ਕੇਨ ਸਮਾਹੂਤੋ ਯਦਤ੍ਰਾਗਾਨ੍ਮਹਾਜਡਃ
ਤੂੰ ਕਿਹੜੇ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਮੂਰਖ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ?
ਸਰ੍ਵਮਂਗਲਮਾਂਗਲ੍ਯੋ ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਯਂ ਹਰਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਜੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਚੰਗੀਅਤ ਹਨ,
ਯਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰਧਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ਤਯਜ੍ਞੈਕਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ, ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ,
ਤਂ ਤ੍ਵਂਚੋਪਮਿਮੀषੇਮੁਂ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇਨ ਮਹਾਮਖਮ੍
ਕੀ ਤੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸਮਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਦੋਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਦਾਤਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਤ੍ਰਾਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਸ਼ਣਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਵਧੀਆਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਧੀਆਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਿੱਧਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ,
ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਰਤੋਰਾਚਾਰ੍ਯਤਾਗਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਅਚਾਰਯ ਆਪ ਯਜਨ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਆਏ ਹਨ,
ਯਤ੍ਰਾਰ੍ਤ੍ਵਿਜ੍ਯਂ ਭਜਂਤੇऽਮੀ ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਰ੍षਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ,
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦਧੀਚਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦਧੀਚੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤਥਾਪਿ ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵੇਦੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਪਠ੍ਯਤੇ 4.2.87.
ਫਿਰ ਵੀ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਜਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯੋਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਸ਼ਤਸ੍ਯ ਕੁਲਿਸ਼ਾਯੁਧਃ
ਜੋ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ,
ਪੁਨਰਾਰਾਧ੍ਯ ਭੂਤੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪੈਕਾਮਮਰਾਵਤੀਮ੍
ਉਹ ਫਿਰ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਕੋ ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬਲਂ ਤਸ੍ਯਾਖਿਲੈਰ੍ਜ੍ਞਾਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਪਾਸ਼ਯਤਃ ਪੁਰਾ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਚਿੱਟੇ ਨੂੰ ਪਾਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਸੀ।
ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਭਵਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਜੋ ਪੈਰ ਦੀ ਥੱਲੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਅਚਾਰਯ ਬਣੇ।
ਤਂ ਵਿਦਂਤਿ ਵਸਿष੍ਠਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਵਾਰ੍ਤ੍ਵਿਜ੍ਯਂ ਭਜਂਤਿ ਯੇ
ਜੋ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਂਤਰ੍षਯੋਨ੍ਯੇਪਿ ਗੌਰਵਾਤ੍ਤਵ ਤੇ ਕ੍ਰਤੌ
ਹੋਰ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦਾ ਕ੍ਰਤੁਫਲਾਧੀਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ।
ਸਤਿ ਤਸ੍ਮ੍ਨਿਮਹਾਦੇਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮੈਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਇਕੋ ਇਕ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ,
ਯਥਾ ਜਡਾਨਿ ਬੀਜਾਨਿ ਨ ਫਲਂਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਬੀਜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ,
ਅਰ੍ਥਹੀਨਾ ਯਥਾ ਵਾਣੀ ਧਰ੍ਮਹੀਨਾ ਯਥਾ ਤਨੁਃ ।। 4.2.87.
ਜਿਵੇਂ ਅਰਥ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਬੋਲ, ਜਾਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸਰੀਰ,
ਗਂਗਾਹੀਨਾ ਯਥਾ ਦੇਸ਼ਾਃ ਪੁਤ੍ਰਹੀਨਾ ਯਥਾ ਗृਹਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦੇਸ਼, ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਘਰ,
ਮਂਤ੍ਰਿਹੀਨਂ ਯਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਹੀਨਾ ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੰਤਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਰਾਜ, ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਦੁਜਾਤੀ,
ਦਰ੍ਭਹੀਨਾ ਯਥਾ ਸਂਧ੍ਯਾ ਤਿਲਹੀਨਂ ਚ ਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦਰਭਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੰਧਿਆ, ਜਾਂ ਤਿਲਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤਰਪਣ,