ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਯੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਨਿਤ੍ਥਂ ਕृਤਾਦਰਾਨ੍
ਇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਹਰ ਇਕ ਤੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਿਸਸਰ੍ਜਾਥ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਃ ਸੌਧਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ ਦੇਵ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਧ੍ਯੇ ਮਾਰ੍ਗਂ ਸ ਚਿਂਤੋਭੂਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਤ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਤਦਾ
ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਸੱਚਾ ਪਿਤਾ ਦਕਸ਼ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਅਤੀਵ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਚਿਤ੍ਤੋਭੂਨ੍ਮਂਦਰਾਘਾਤਤੋऽਬ੍ਧਿਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤੀਵਗਰ੍ਵਿਤੋ ਜਾਤਃ ਸਤੀ ਮੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਮੰਡੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਸਤੀ ਨੂੰ ਕੁਆਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ ਸੀ।
ਕਿਂ ਵਂਸ਼੍ਯਸ੍ਤ੍ਵੇष ਕਿਂ ਗੋਤ੍ਰਃ ਕਿਂ ਦੇਸ਼ੀਯਃ ਕਿਮਾਤ੍ਮਕਃ
'ਉਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਕੀ ਹੈ, ਪਰਿਵਾਰ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਦੇਸ਼ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਸੁਭਾਉ ਕਿਹੜਾ ਹੈ?'
ਨ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਸ੍ਤਪਸ੍ਵ੍ਯੇष ਕ੍ਵ ਤਪਃ ਕ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰਣਮ੍
'ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਤਪਸੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਤਪ ਹੈ, ਨਾ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਅਸੌ ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕृਤਪਾਣਿਗ੍ਰਹ ਸ੍ਥਿਤਿਃ 4.2.87.
'ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਆਹ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।'
ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਭਵਤ੍ਯੇष ਯਤੋ ਵੇਦੋ ਨ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯਮੁਮ੍
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੇਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਕ੍ਸ਼ਤਾਤ੍ਸਂਤ੍ਰਾਣਨਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਕ੍ਵਾਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਲਯਪ੍ਰਿਯੇ
ਜੋ ਜਖਮੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਪਿਆਰੀ, ਇੱਥੇ ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਸ਼ੂਦ੍ਰੋਪਿ ਨ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰਾਯੋ ਨਾਗਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਃ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਯੇਤ ਸ੍ਥਾਣੁਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਜੋ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਯੋषਾਪਿ ਨ ਭਵੇਦੇष ਯਤੋਸੌ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਲਾਨਨਃ
ਇਹ ਔਰਤ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਮੁਛ ਤੇ ਦਾਢੀ ਹੈ।
ਬਾਲੋਪਿ ਨ ਭਵਤ੍ਯੇष ਯਤੋऽਯਂ ਬਹੁਵਾਰ੍षਿਕਃ
ਇਹ ਬੱਚਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੈ।
ਅਤੋ ਯੁਵਤ੍ਵਂ ਸਂਭਾਵ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਨੂਨਂ ਚਿਰਂਤਨੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਮੰਨੀ ਜਾਵੇ; ਇਹ ਪੁਰਾਤਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨ੍ਸਂਹਰੇਤ੍ਪ੍ਰਾਂਤੇ ਤਥਾਪਿ ਚ ਨ ਪਾਤਕੀ
ਜੇਕਰ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤ 'ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ।
ਅਹੋ ਧਾਰ੍ष੍ਟ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਜਟਿਲਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ 4.2.87.
ਅੱਜ ਜਟਾਧਾਰੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ ਗਈ ਹੈ!
ਏਵਂਭੂਤਾ ਭਵਂਤ੍ਯੇਵ ਮਾਤਾਪਿਤृਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਇੰਝ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਚ੍ਛਂਦਚਾਰਿਣੋऽਨਾਥਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ੍ਵਾਭਿਮਾਨਿਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨਮਤਾਵਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ, ਅਨਾਥ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਾਮਾਤॄਣਾਂ ਸ੍ਵਭਾਵੋਯਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋ ਗਰ੍ਵਭਾਜਨਮ੍
ਜਾਮਾਤਿਆਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਇਹੀ ਹੈ; ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹ ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਜਰਾਜਃ ਸ ਗਰ੍ਵਿष੍ਠੋ ਰੋਹਿਣੀਪ੍ਰੇਮਨਿਰ੍ਭਰਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਣੀਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਹਂ ਗਰ੍ਵਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਹਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯੇਵ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਮੈਂ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਮਾਣ ਜ਼ਰੂਰ ਖੋ ਲੈਵਾਂਗਾ।
ਤਥਾਸ੍ਯਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਨਹਾਨਿਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਣ-ਹਾਨੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਦੇਵਾਨਾਜੁਹਾਵ ਸਵਾਸਵਾਨ੍
ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਭਵਂਤੁ ਯਜ੍ਞਸਂਭਾਰਾਨਾਨਯਂਤੁ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਲਿਆਓ; ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆਉਣ।
ਮਹਾਕ੍ਰਤੂਪਦ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਯਜ੍ਞਪੂਰੁषਮੇਵ ਚ
ਮਹਾ-ਯਜਨ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ ਤੇ ਯਜਨ-ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਲਿਆਓ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਧ੍ਵਰਃ 4.2.87.
ਫਿਰ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
ਅਨੀਸ਼੍ਵਰਾਂਸ੍ਤਤੋ ਵੇਧਾ ਵ੍ਯਾਜਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਝੂਠਾ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞੇ ਸਮਾਯਾਤਾਨ੍ਸਤੀਸ਼੍ਵਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ 'ਤੇ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਹਿ ਸ਼ੁਭੋਦਰ੍ਕਮਿਚ੍ਛਨ੍ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚੇਤਿ ਵੈ ਦਧੀਚਿਰੁਵਾਚ
ਦਕਸ਼ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਤੀਜਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ: