ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਨਾਮਾਨਿ ਪੁਰਾਣੋਕ੍ਤਾਨਿ ਸਂਸ੍ਮਰ
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀ ਨਾਮ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪ੍ਰਿਯੋ ਯਸ੍ਮਾਦਹਂ ਸ਼ੋਣਾਚਲਾਕृਤਿਃ ਅਵਿਮੁਂਚਨ੍ਨਿਹਾਵਾਸਂ ਕृਤਵਾਨਹਮਦ੍ਰਿਜੇ
ਮੈਨੂੰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਆਕृति ਸੋਣਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਥਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਸ਼ੋਣਭੂਭृਤਃ
ਹੇ ਸੋਣਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਕੀ ਹੈ।
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕੈਰ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਕਿਹੜੇ ਸਮੇਂ, ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ, ਪਿਛਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦੇਵਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਾਦਿਸ਼ਨ੍ਮੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। 1.3.1.9.
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਜੋ ਮਹੱਤਵ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪਰਿਤੋ ਮਾਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮੁਨੀ ਮੇਰੇ ਚਾਰਿਆਂ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਕृਤਾਨਿ ਚ
ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਪਾਪ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ,
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਜਪੇਯਾਯੁਤਾਨਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾਂ,
ਅਪਿ ਪ੍ਰਹੀਣਸ੍ਯ ਸਮਸ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਕ੍ਰਿਯਾਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਨਿਕृष੍ਟਜਨ੍ਮਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤਿ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ,
ਸਮਸ੍ਤ ਤੀਰ੍ਥਾਭਿਗਮੇषੁ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮਸ੍ਤਯਜ੍ਞਾਗਮਧਰ੍ਮਜਾਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਜਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕਰ ਕੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
ਪਦੇਨੈਕੇਨ ਭੂਲੋਕਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਲੋਕ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਅੰਤਰਿਕਸ਼।
ਏਕੇਨ ਮਾਨਸਂ ਪਾਪਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਤੁ ਵਾਚਿਕਮ੍
ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਨ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਦੇ ਪਾਪ।
ਪਾਤਕਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਦੇਨੈਕੇਨ ਮਾਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਣਸ਼ਾਲਾ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ 1.3.1.9.
ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਝੋਪੜੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਃ ਪੁਨਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਸਾਮ੍ਯਗ੍ਰੇ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਲਈ, ਸਿੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਸ੍ਤਂਭਮਯਂ ਰੂਪਮਰੁਣਾਦਿਰਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸਤੰਭ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਲਾਲ ਰੰਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅष੍ਟਮੂਰ੍ਤਿਮਯਂ ਲਿਂਗਮਿਦਂ ਯੈਸ੍ਤੈਜਸਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਲਿੰਗ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨ ਪੁਨਃ ਸਂਭਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਸ੍ਯ ਪਾਦਰਜਃਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪੂਯਤੇ ਸਕਲਾ ਮਹੀ
ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪ੍ਰਤਿਦਿਸ਼ਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਸ੍ਤੌਤਿ ਕृਤਾਂਜਲਿਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋੜ ਕੇ ਹੱਥ ਸਲਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਸਨ੍ਨਪ੍ਰਸਵਾ ਨਾਰੀ ਯਥਾ ਗਚ੍ਛੇਦਨਾਕੁਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੀ ਮਹਿਲਾ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਚੱਲਦੀ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਤੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਵੇषਃ ਸਨ੍ਭਸ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਭੂषਿਤਃ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੁੱਚੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਭਸਮ ਤੇ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ,
ਮਨੂਨਾਂ ਚਰਤਾਮਗ੍ਰੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੂਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ,
ਸਂਘਟ੍ਟਮਤਿਸਂਮਰ੍ਦਂ ਮਾਰ੍ਗਰੋਧਂ ਵਿਚਿਂਤਯਨ੍ 1.3.1.9.
ਉਹ ਭੀੜ, ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਤੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਸ਼ਿਵਨਾਮਾਨਿ ਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਯ ਵਰਗੀਤਿਭਿਃ
ਜਾਂ, ਵਧੀਆ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ,
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਮ ਵਾ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨਨਨ੍ਯਮਤਿਰਾਦਰਾਤ੍
ਜਾਂ, ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰੁਪਕਾਰੈਸ੍ਤਥਾਰ੍ਥਿਨਾਮ੍
ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਦਾਨਾਂ ਤੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਉੱਤੇ ਉਪਕਾਰ ਕਰ ਕੇ,
ਕृਤੇ ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਮਯਂ ਲਿਂਗਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਅੱਗ ਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਮਣੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਅਥਵਾ ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਰੂਪਮਰੁਣਂ ਤੁ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭਮ੍
ਜਾਂ, ਉਹ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਵਾਙ੍ਮਨਸਗਮ੍ਯਤ੍ਵਾਦਪ੍ਰਮੇਯਤਯਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਪ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ,