ਆਨਂਦਮੇਵਜਨਯੇਦਪਿ ਪਾਪਜੁषਾਮਿਹ
ਇਹ ਇੱਥੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਇਵਾਸਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਤਤ੍ਤ੍ਵਸ਼੍ਰੁਤੇਰਹਮ੍ ਯਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਮਸ਼ੇषਤਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਸਚਾਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਜੋ-ਜੋ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।
ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਗਰ੍ਹਯਾਮਾਸ ਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵਸਭਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਜੋ ਦਕ੍ਸ਼ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਖਿਰਥਃ ਕੁਂਭਯੋਨੇਰੁਦੀਰਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ।
ਆਕਰ੍ਣਯ ਮੁਨੇ ਵਚ੍ਮਿ ਕਥਾਂ ਕਲ੍ਮषਹਾਰਿਣੀਮ੍
ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਛਾਗਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਰੂਪਾਸ੍ਯੋ ਦਧੀਚਿ ਪਰਿਧਿਕ੍ਕृਤਃ
ਦਧੀਚੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਕਰੀ ਵਰਗਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰੂਪ ਵੀ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਸ਼ਿਮੌਲਿਨਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦਯੋ ਲੋਕਪਾਲਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ 4.2.87.
ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਅਤੇ ਮਰੁਦਗਣ।
ऋषਯੋऽਪ੍ਸਰਸੋਯਕ੍ਸ਼ਾ ਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ
ਰਿਸ਼ੀ, ਅਪਸਰਾ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ।
ਸ੍ਤੁਤਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਃ ਸ਼ਂਭੁਨਾਪਿ ਕृਤਾਦਰਾਃ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੀਤ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਤੇषੂਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਵਿष੍ਟਰਸ਼੍ਰਵਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹੈ,
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਾਂਛਨ ਹਰੇ ਦੈਤ੍ਯਵਂਸ਼ਦਵਾਨਲ
ਹਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ,
ਦਿਤਿਜਾਨ੍ਦਨੁਜਾਨ੍ਦੁष੍ਟਾਨ੍ਕਚ੍ਚਿਚ੍ਛਾਸਿ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਕਿਹਾ: 'ਦਿਤੀ ਅਤੇ ਦਨੂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਹੋਏ ਹੋ?'
ਬਾਧਯਾ ਰਹਿਤਾ ਗਾਵਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸਂਤਿ ਮਹੀਤਲੇ
'ਕੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ?'
ਵਿਧਿਯਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਬਹੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
'ਕੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਯਮਤ ਯਜਨ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ?'
ਨਿष੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹਂ ਪਠਂਤ੍ਯੇਵ ਸਾਂਗਾਨ੍ਵੇਦਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
'ਕੀ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਘਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹਨ?'
ਸ੍ਵੇषੁ ਸ੍ਵੇषੁ ਚ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਸ੍ਤਥਾ
'ਕੀ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ?'
ਧੂਰ੍ਜਟਿਃ ਪਰਿਪृਛ੍ਯੇਤਿ ਹृष੍ਟਂ ਵੈਕੁਂਠਨਾਯਕਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚਾਪਿ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਤੇਜਃ ਸਮੇਧਤੇ ।। 4.2.87.
ਧੂਰਜਟੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਚਮਕ ਸਪਸ਼ਟ ਸੀ।
ਸਤ੍ਯਮਸ੍ਖਲਿਤਂ ਕਚ੍ਚਿਦਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਂਡਪੇ
'ਕੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ?'
ਇਂਦ੍ਰਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵੇषੁ ਸ੍ਵੇषੁ ਪੁਰੇष੍ਵਹੋ
'ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ?'
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਯੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਨਿਤ੍ਥਂ ਕृਤਾਦਰਾਨ੍
ਇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਹਰ ਇਕ ਤੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਿਸਸਰ੍ਜਾਥ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਃ ਸੌਧਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ ਦੇਵ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਧ੍ਯੇ ਮਾਰ੍ਗਂ ਸ ਚਿਂਤੋਭੂਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਤ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਤਦਾ
ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਸੱਚਾ ਪਿਤਾ ਦਕਸ਼ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਅਤੀਵ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਚਿਤ੍ਤੋਭੂਨ੍ਮਂਦਰਾਘਾਤਤੋऽਬ੍ਧਿਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤੀਵਗਰ੍ਵਿਤੋ ਜਾਤਃ ਸਤੀ ਮੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਮੰਡੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਸਤੀ ਨੂੰ ਕੁਆਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ ਸੀ।
ਕਿਂ ਵਂਸ਼੍ਯਸ੍ਤ੍ਵੇष ਕਿਂ ਗੋਤ੍ਰਃ ਕਿਂ ਦੇਸ਼ੀਯਃ ਕਿਮਾਤ੍ਮਕਃ
'ਉਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਕੀ ਹੈ, ਪਰਿਵਾਰ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਦੇਸ਼ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਸੁਭਾਉ ਕਿਹੜਾ ਹੈ?'
ਨ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਸ੍ਤਪਸ੍ਵ੍ਯੇष ਕ੍ਵ ਤਪਃ ਕ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰਣਮ੍
'ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਤਪਸੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਤਪ ਹੈ, ਨਾ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਅਸੌ ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕृਤਪਾਣਿਗ੍ਰਹ ਸ੍ਥਿਤਿਃ 4.2.87.
'ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਆਹ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।'
ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਭਵਤ੍ਯੇष ਯਤੋ ਵੇਦੋ ਨ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯਮੁਮ੍
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੇਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਕ੍ਸ਼ਤਾਤ੍ਸਂਤ੍ਰਾਣਨਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਕ੍ਵਾਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਲਯਪ੍ਰਿਯੇ
ਜੋ ਜਖਮੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਪਿਆਰੀ, ਇੱਥੇ ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?