ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਨਿष੍ਪਾਪੋਭੂਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਾਰੋ ਮਹਿਮਾ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕੁਂਭਜ
ਉਸ ਧਰਮ-ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਹੇ ਕੁੰਭ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਥਾਹ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਕਾਕਿਣੀ ਮਾਤ੍ਰਂ ਯਚ੍ਛੇਤ੍ਪਿਤृਮੁਦੇ ਨਰਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉੱਥੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਕਾਕੀਣੀ ਭਰ ਦਾਨ ਕਰੇ,
ਤਤ੍ਰ ਯੋ ਭੋਜਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਯਤਿਨੋਥ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਉੱਥੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਜਾਂ ਤਪਸਵੀ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਵਿਰਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ,
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਮਰਾਵਤੀਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਦਿਵਿषਦਾਂ ਪੁਰਃ
ਅਮਰਾਵਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ,
ਆਗਤ੍ਯ ਪੁਨਰਪ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਂਭੋਰਾਨਂਦਕਾਨਨੇ 4.2.81.
ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਆਨੰਦ ਮਯ ਬਾਗ ਵਿੱਚ,
ਤਾਰਕੇਸ਼ਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮਤ ਇਂਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਮਿਤੀਰਿਤਮ੍
ਤਾਰਕੇਸ਼ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰੈਸ਼ਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ,
ਤਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸ਼ਚੀਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸ਼ਚੀਸ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਆਪ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਸਮੀਪੇਸ੍ਤਿ ਰਂਭੇਸ਼ੋ ਬਹੁਸੌਖ੍ਯਸਮृਦ੍ਧਿਦਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੰਭਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤਦਰ੍ਚਨਾਤ੍ਪ੍ਰਸੀਦਂਤਿ ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਮृਦ੍ਧਿਦਾਃ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਧੈਰ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯੇ ਰਾਜਕੁਲਾਦਿषੁ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਰਾਜ ਘਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੇਸ਼ਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪੂਜ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਸ਼ਾਖ੍ਯਂ ਪਰਂ ਨਰੈਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ 'ਤੱਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ' ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੇਸ਼ਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਵੈਰਾਗ੍ਯੇਸ਼ਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਧਰਮੇਸ਼ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਵਿਅਰਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਥੈਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਜ੍ਞਾਨਦਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਭਵੇਨ੍ਨृਣਾਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਚਾਹੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤਾਨ੍ਯਵਸ਼੍ਯਂ ਸਂਸੇਵ੍ਯ ਨਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪੱਕੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਲਈ ਜੀਵਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਨਰੋ ਘੋਰੇ ਸਂਸਾਰਾਬ੍ਧੌ ਨ ਮਜ੍ਜਤਿ 4.2.81.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ।
ਦਮਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਦੁਰ੍ਦਮੋ ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਥੇ ਦਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਰਦਮਾ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਹਰੇਤ੍ਪੁਰਂਧ੍ਰੀਃ ਪ੍ਰਸਭਂ ਪੌਰਾਣਾਂ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ
ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲੀਆਂ।
ਅਦਂਡ੍ਯਾਨ੍ਦਂਡਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਦਂਡ੍ਯੇष੍ਵਾਸੀਤ੍ਪਰਾਙਮੁਖਃ
ਉਸ ਨੇ ਬੇਕਸੂਰਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਮੋੜ ਲਿਆ।
ਵਿਵਾਸਿਤਾਃ ਸ੍ਵਵਿषਯਾਤ੍ਤੇਨ ਸਨ੍ਮਤਿਦਾਯਿਨਃ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ।
ਪਰਦਾਰੇषੁਸਂਤੁष੍ਟਃ ਸ੍ਵਦਾਰੇषੁ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ।
ਹਾਰਿਣੌ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਵਾਂਛਿਤਦਾਯਿਨੌ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹਰ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਪ੍ਰਜਾਸ੍ਵੇਕ ਉਦਿਤੋ ਧੂਮਕੇਤੁਰਿਵਾਪਰਃ
ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਦੂਜਾ ਧੂਮਕੇਤੂ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮृਗਯੁਭਿਃ ਪਾਪਰ੍ਧਿ ਵ੍ਯਸਨਾਤੁਰਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਬੁਰਾਈ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ।
ਏਕਾਕੀ ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਦੁਰ੍ਦਮਃ ਸੋऽਵਨੀਪਤਿਃ । ਧਨ੍ਵੀ ਤੁਰਂਗਮਾਰੁਢੋऽਵਿਸ਼ਦਾਨਂਦਕਾਨਨਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੁਰਦਮਾ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਲਾ, ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਾਦਪਾ ਨਵਕੇਸ਼ਿਨਃ 4.2.81.
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ।
ਸੁਗਂਧੇਨ ਸੁਸ਼ੀਤੇਨ ਸੁਮਦੇਨ ਸੁਵਾਯੁਨਾ
ਇੱਕ ਸੁਗੰਧ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ, ਮਿੱਠੀ ਮਸਤ ਅਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਪਵਨ ਨਾਲ,
ਕੇਵਲਂ ਮृਗਯਾ ਜਾਤਸ੍ਤਤ੍ਖੇਦੋ ਨ ਵ੍ਯਪਾਵ੍ਰਜਤ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਅਥਾਵਰੁਹ੍ਯ ਤੁਰਗਾਤ੍ਸ ਭੂਪਾਲੋਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਫਿਰ, ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਧਨ੍ਯੇ ਮੇਦ੍ਯ ਵਿਲੋਚਨੇ
ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧਨਿਆ!