ਸ਼ੁਭਾਵਯਵਸਂਸ੍ਥਾਨਾ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਆਕਾਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ।
ਸਮ੍ਯਗ੍ਗੀਤਰਹਸ੍ਯਜ੍ਞਾ ਨਿਤਰਾਂ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾ 4.2.74.
ਉਹ ਗੀਤ ਦੇ ਭੇਦਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਨਾ ਏਕੋਨਪਂਚਾਸ਼ ਤਾਲਾ ਏਕੋਤ੍ਤਰਂਸ਼ਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਉਨਚਾਸ ਧੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਇੱਕ ਤਾਲਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
306b षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਦ੍ਰਾਗਰਾਗਿਣ੍ਯ ਇਤਿ ਰਾਗਿ ਮੁਦਾਵਹਾਃ
ਉਹ ਛਬੀਹ ਰਾਗਾਂ ਵਿਚ ਲਗਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਗ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਯਾਵਂਤ ਏਵ ਤਾਲਾਃ ਸ੍ਯੁ ਰਾਗਾਸ੍ਤਾਵਂਤ ਏਵ ਹਿ
ਜਿੰਨੇ ਤਾਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਰਾਗ ਹਨ।
ਮਾਧਵੀ ਮਧੁਰਾਲਾਪਾ ਸਦੋਂਕਾਰਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਮਾਧਵੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਓਂਕਾਰ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜਨ੍ਮਵਾਸਨਾਯੋਗਾਦੋਂਕਾਰਂ ਬਹ੍ਵਮਂਸ੍ਤ ਵੈ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਓਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਣਿਆ।
ਦਮਨਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮਗਮਦ੍ਯੋਗੇਨੇਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਢਿੱਲ ਨਾ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਅਤਂਦ੍ਰਿਤਮਨਾ ਆਸੀਤ੍ਸਾ ਤਲ੍ਲਿਂਗ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਸ੍ਤਯਾ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਾ ਮਹਾਨ੍ਵਿਘ੍ਨੋऽਨੁਮੀਯਤੇ ਲਿਂਗਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਨਾ ਤੱਕਿਆ, ਵੱਡਾ ਰੁਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ; ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਸਂਚਿਤਯਂਤ੍ਯੇਵ ਸੇਵਾਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਨੋਂਕृਤੇਃ
ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਓਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ।
ਨਾਨ੍ਯ ਦ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਤਸ੍ਯਾ ਅਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਗੇ ਅਪਿ 4.2.74.
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੁਣਨ ਦੀ ਚਾਹ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਬ੍ਦਗ੍ਰਹੌ ਨਾਨ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਗ੍ਰਹਣਤਤ੍ਪਰੌ
ਉਸ ਦੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਪਕੜਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਚਰਣੌ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਤਃ ਸੁਖਵਾਂਛਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਹੀ ਚਲਦੇ।
ਓਂਕਾਰਂ ਪ੍ਰਣਵਂ ਸਾਰਂ ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਮ੍
ਓਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਧੁਨੀ, ਸਾਰ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਦਕ੍ਸ਼ਰਂ ਚਾਦਿਰੂਪਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਪਰਾਵਰਮ੍
ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਧੁਨੀ ਹੈ, ਆਦਿ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ।
307a ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਜਨਕਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਰਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਆਦ੍ਯਂਤਰਹਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰ੍ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਂਕਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਹ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਮੰਗਲਮਈ, ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਾਸ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਨਿਰੁਪਾਧਿਂ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਨਿਰਂਜਨਮ੍
ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਰੂਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਦਾਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਰਾਮਮਨਂਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਗਂ ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਮ੍
ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ, ਅਨੰਤ, ਸਭ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਵਾਗਿਂਦ੍ਰਿਯਂ ਤਦੀਯਂ ਚ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚਰਤ੍ਤਦਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦੀ ਰਹੀ।
ਏਤਨ੍ਨਾਮਾਕ੍ਸ਼ਰਰਸਂ ਰਸਯਂਤੀ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ 4.2.74.
ਉਹ ਇਸ ਅਟੱਲ ਨਾਮ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚੱਖਦੀ ਰਹੀ।
ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਂ ਰਂਗਮਾਲਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਪਰਿਤਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਦੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦੀ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ।
ਤਤ੍ਰ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾ ਯੇ ਵੈ ਪ੍ਰਣਵੇਸ਼ਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਾਃ
ਉਥੇ, ਜੋ ਓਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਸ਼ੁਪਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮੇਕਦਾ ਸਾ ਤੁ ਮਾਧਵੀ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਹ ਮਾਧਵੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਯਾਤ੍ਰਾਮਿਲਿਤਭਕ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਯਾਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਮੇਲੇ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਏ,
ਗਾਯਂਤੀ ਮਧੁਰਂ ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਯਂਤੀ ਨਿਜਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਨੇਨੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਇਸ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲੀ,
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਯਲ੍ਲਿਂਗਾਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜਟਿਲਿਤਾਂਬਰਮ੍
ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਰਾਧਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮਦ੍ਯਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਾਸਿਨਃ
ਅੱਜ ਵੀ, ਰਾਧਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਚੰਨਣੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ