ਤ੍ਵਮੈਂਦ੍ਰੀ ਤ੍ਵਂ ਚ ਕੌਬੇਰੀ ਵਾਯਵੀ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮਂਬੁਪਾ 4.2.72.
ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਕੁਬੇਰੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਾਯੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਕੌਮੁਦੀ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸੌਰੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਚ
ਤੂੰ ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਗੌਰੀ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਤੂੰ ਗੌਰੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਗਾਇਆਤਰੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈਂ।
ਚੇਤਃ ਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੇਂਦ੍ਰਿਯਰੂਪਿਣੀ
ਤੂੰ ਚਿੱਤ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ।
ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿ ਰੂਪਿਣੀ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਕਰਣਾਨੁਗ੍ਰਹਾ ਤ੍ਵਮੁ
ਤੂੰ ਸ਼ਬਦ ਆਦਿਕਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਸਿ ਮਹਾਦੇਵਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੇਵਿ ਪਰਾਪਰਾ
ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਪਰਮ ਤੇ ਅਪਰਮ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵਰੂਪਾ ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਾਨਿ ਤ੍ਵਮਰੂਪਾਸਿ ਸਰ੍ਵਗੇ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਾਲਕਣ, ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ।
ਵषਡ੍ਵੌषਟ੍ਸ੍ਵਰੂਪਾਸਿ ਤ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਣਵਾਤ੍ਮਿਕਾ
ਤੂੰ ਵਸ਼ਟ ਤੇ ਵੌਸ਼ਟ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਓਂਕਾਰ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਹੈਂ।
ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਮਿਕਾ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਫਲੋਦਯੇ
ਤੂੰ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਲਕੜਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਯਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਂ ਯਦਦृਸ਼੍ਯਂ ਚ ਸ੍ਥੂਲਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਹੈ ਜਾਂ ਨਾ ਵੇਖਣ ਯੋਗ, ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਾਹਿਰ ਜਾਂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ,
ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰੇਂਦ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਨਿਸਰ੍ਗਵਿਬੁਧਾਰ੍ਪਿਤਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਮ੍ 4.2.72.
ਮਾਂ ਜੀ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਕੁਦਰਤਿ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਸਨੂੰ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਸੀ।
ਲੋਕੇ ਤ ਏਵ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮृਦ੍ਧਿਭਾਜਸ੍ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸੁਕਲਤ੍ਰ ਸੁਮਿਤ੍ਰਵਂਤਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਉਹੀ ਲੋਕ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਵਹੁਟਾਂ ਤੇ ਸੱਚੇ ਮਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਿਚੇਤਸਿ ਜਨੇਨ ਵਿਪਤ੍ਤਿਲੇਸ਼ਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਃ ਕ੍ਵ ਵਾਨੁਭਵਤੀ ਨਤਿਕृਤ੍ਸੁ ਪੁਂਸੁ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਮਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਛੋਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਦਤ੍ਰ ਸਮਰੇ ਸ ਹਿ ਦੁਰ੍ਗਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦृष੍ਟਿਪਾਤਮਧਿਗਮ੍ਯ ਸੁਧਾਨਿਧਾਨਮ੍
ਇਹ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੈਤ ਦੁਰਗਾ ਤੇਰੀ ਇਕ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਅਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਮृਡਾਨਿ ਪਰਿਪਾਹਿ ਸਦਾ ਨਤਾਨ੍ਨੋ ਯਾਮ੍ਯਾਮਵ ਪ੍ਰਤਿਪਦਂ ਵਿਪਦੋ ਭਵਾਨਿ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਹੇ ਮ੍ਰਿਡਾਨੀ, ਸਾਡੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਆਫਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ ਸਤਤਂ ਨਤਮੌਲਿਦੇਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਵੈष੍ਣਵਿ ਪ੍ਰਤਿਕੁਲਂ ਪਰਿਪਾਲਯਾਧਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ, ਸਦਾ ਨਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਹੇ ਵੈਸ਼ਣਵੀ, ਹੇਠਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਰ ਵਿਰੋਧੀ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਕਰ।
ਪਾਤੁ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਮਮਲੇ ਤਵ ਮੌਲਿਜਾਨ੍ਨੋ ਭਾਲਸ੍ਥਲਂ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਮृਦੁਮਾਭ੍ਰੁਵੌ ਚ
ਤੇਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇਰੇ ਮੱਥੇ ਦੀ ਚੰਨਣੀ ਸਾਡਾ ਮੱਥਾ ਬਚਾਏ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਕੋਮਲ ਭੰਵੀਆਂ ਵੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰਵਾ ਦਸ਼ਨਾਵਲਿਂ ਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ਚਂਡੀ ਕਪੋਲਯੁਗਲਂ ਰਸਨਾਂ ਚ ਵਾਣੀ
ਹੇ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰਵਾ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਕੰਨ ਸਾਡੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਹੇ ਸ਼੍ਰੀ ਚੰਡੀ, ਤੇਰੇ ਗਲ੍ਹ ਸਾਡੇ ਗਲ੍ਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਤੇ ਹੇ ਵਾਣੀ, ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਕਂਠਪ੍ਰਦੇਸ਼ਮਵਤਾਦਿਹ ਨੀਲਕਂਠੀ ਭੂਦਾਰਸ਼ਕ੍ਤਿਰਨਿਸ਼ਂ ਚ ਕृਕਾਟਿਕਾਯਾਮ੍
ਇੱਥੇ, ਹੇ ਨੀਲਕੰਠੀ, ਸਾਡੀ ਗਲ੍ਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਸਾਡੀਆਂ ਮੋਢਿਆਂ ਦੀ ਸਦਾ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਕਰੇ।
ਹਸ੍ਤਾਂਗੁਲੀਃ ਕਮਲਜਾ ਵਿਰਜਾ ਨਖਾਂਸ਼੍ਚ ਕਕ੍ਸ਼ਾਂਤਰਂ ਤਰਣਿਮਂਡਲਗਾ ਤਮੋਘ੍ਨੀ 4.2.72.
ਕਮਲਜਾ ਸਾਡੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਵਿਰਜਾ ਸਾਡੇ ਸੁੱਚੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਅਵ੍ਯਾਤ੍ਸਦਾ ਦਰਦਰੀਂ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰੀ ਨੋ ਨਾਭਿਂ ਨਭੋਗਤਿਰਜਾਤ੍ਵਥ ਪृष੍ਠਦੇਸ਼ਮ੍
ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਲਕ ਦੇਵੀ ਸਾਡਾ ਦਿਲ ਸਦਾ ਬਚਾਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਸਾਡੀ ਨਾਭੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਡੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਊਰੁਦ੍ਵਯਂ ਚ ਵਿਪੁਲਾ ਲਲਿਤਾ ਚ ਜਾਨੂ ਜਂਘੇ ਜਵਾऽਵਤੁ ਕਠੋਰਤਰਾਤ੍ਰ ਗੁਲ੍ਫੌ
ਚੌੜੀ ਲਲਿਤਾ ਸਾਡੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਰਾਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇ ਤੇਜੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੇਵੀ ਸਾਡੀਆਂ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਤੇ ਟਖਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਗृਹਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਨੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਰੀ ਸਦਾ
ਲੱਖਮੀ ਸਾਡਾ ਘਰ ਬਚਾਏ, ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸਾਡੀ ਖ਼ੇਤੀਆਂ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਯਸ਼ਃ ਪਾਤੁ ਮਹਾਦੇਵੀ ਧਰ੍ਮਂ ਪਾਤੁ ਧਨੁਰ੍ਧਰੀ
ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਸਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸਾਡੀ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਰਣੇ ਰਾਜਕੁਲੇ ਦ੍ਯੂਤੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਂਕਟੇ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ, ਜੂਏ ਵਿਚ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ—
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਓਹਦੇ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਤਾਨਾਹ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਮਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤੁष੍ਟਾਹਮਨਯਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਨਿਤਰਾਂ ਤੁ ਯਥਾਰ੍ਥਯਾ
ਮੈਂ ਇਸ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਤੇ ਸੱਚੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਪਦਂ ਚ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਤਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਵਚਂ ਪਰਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਯੋ ਨਰਃ 4.2.72.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ,