ਜਪਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤਪਃਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪਰਾਮृਤਾ 4.2.72.
ਜਪ ਦੀ ਸਿੱਧੀ, ਤਪ ਦੀ ਸਿੱਧੀ, ਜੋਗ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ;
ਸ੍ਤਂਭਨੀ ਮੋਹਨੀਮਾਯਾ ਬਹੁਮਾਯਾ ਬਲੋਤ੍ਕਟਾ
ਸਤੰਭਨੀ, ਮੋਹਣੀ, ਮਾਇਆ, ਕਈ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ;
ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਰੀ ਸਿਦ੍ਧਿਕਰੀ ਛਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਾ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ
ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਰੀ, ਸਿੱਧਿਕਰੀ, ਛਿੰਨਮਸਤਾ ਅਤੇ ਸੁਭ ਅਨਨ ਵਾਲੀ;
ਵਾਰ੍ਤਾਲੀ ਜਂਭਲੀ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾ ਅਸ਼੍ਵਾਰੂਢਾ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਵਾਰਤਾਲੀ, ਜੰਭਲੀ, ਕ੍ਲਿੰਨਾ, ਅਸ਼ਵਾਰੂਢਾ ਅਤੇ ਸੁਰੇਸ਼ਵਰੀ।
ਬਲਾਨਿ ਬਲਿਨਾਂ ਤਾਭਿਰ੍ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਸ੍ਵਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਹਰਾਇਆ।
ਤਾਵਤ੍ਸ ਦੁਰ੍ਗੋ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਃ ਪਯੋਦਾਂਤਰਤੋ ਬਲੀ
ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਦੁਰਗਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ ਸ਼ੋषਣਾਸ੍ਤ੍ਰ ਪ੍ਰਯੋਗਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ।
ਯੋषਿਨ੍ਮਨੋਰਥਵਤੀ षਂਢਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਥਾऽਫਲਾ
ਪਰ ਉਹ ਅਸਤਰ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਅਸਰਹੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਪੁੰਸਕ ਨੂੰ ਮਿਲੇ।
ਅਥ ਦੈਤੇਯਰਾਜੇਨ ਬਾਹੁਸਂਕਰ੍षਕੋਪਤਃ
ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਅਦ੍ਰੇਃ ਸ਼ृਂਗਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਾਪਤਤ੍ਪਰਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੌੜੀ ਚੋਟੀ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਂਦੋਲ੍ਯ ਮੌਲਿਮਸਕृਤ੍ਕੁਂਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ 4.2.72.
ਉਸਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਕਈ ਵਾਰੀ ਝੂਲਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ੈਲਾਕਾਰਂ ਤਮਾਯਾਂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਤੀ ਗਜਮ੍
ਜਦੋਂ ਭਗਵਤੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ—
ਤਤੋਤ੍ਯਂਤਂ ਸ ਚੀਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਕृਤ੍ਤਕਰਃਕਰੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਿਸ ਹਾਥੀ ਦਾ ਹੱਥ ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ—
ਅਚਲਾਂ ਸਚਲਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਰਘਾਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੜਤ ਅਤੇ ਚਲਤ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਂਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਵਾਤਨਿਹਤਾਃ ਪੇਤੁਰੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਮਹਾਮਹਿषਰੂਪੇਣ ਤੇਨ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਂਡਪਃ
ਉਸ ਮਹਾਂ ਮਹਿਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੰਡਪ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਪ੍ਯਕਾਂਡੇਨ ਤਦ੍ਭਯੇਨ ਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਘਾਤਵਿਭ੍ਰਾਂਤਃ ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਦੁਰ੍ਗੋ ਨਿਤਰਾਂ ਦੁਰ੍ਗੋ ਵਿਬਭੌ ਸਮਰਾਜਿਰੇ
ਉਹ ਦੁਰਗਾ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਡਰਾਉਣੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਥ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਰਣਕੋਵਿਦਾਮ੍
ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦੀ ਮਾਹਰ ਉਸ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਭੋਂਗਣਾਦ੍ਦੂਰਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਜਗਦਂਬਿਕਾਮ੍ 4.2.72.
ਫਿਰ, ਦੂਰੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਾ ਦੇਵੀ ਤਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਣਮਧ੍ਯਗਾ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਈ।
ਤਂ ਵਿਧੂਯ ਸ਼ਰਤ੍ਰਾਤਂ ਨਿਜੇषੁ ਨਿਕਰੈਰਲਮ੍
ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਹृਦਿ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ ਚ ਤੇਨ ਮਹੇषੁਣਾ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਵਲੋਂ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਘਾੳੁ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹਾਰੁਧਿਰਧਾਰਾਭਿਃ ਸ੍ਰਵਂਤੀਂ ਚ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੇ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਦੇਵਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਿ ਜਗਂਤਿ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜ ਪਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉਠੇ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵਾ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਦੇਵਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਦ੍ਰੁਮਕੁਠਾਰਕੇ
ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਹੇ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ, ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ,
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵ੍ਯਾਪਿਨਿ ਸ਼ਿਵੇ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਿ
ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਹੇ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ,
ਹਂਸਯਾਨੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸृष੍ਟਿਵਿਧਾਯਿਨਿ
ਹੇ ਹੰਸ ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।