ਨਿਰ੍ਮੀਯਤੇ ਸੁਨਿਰ੍ਮਾਣੋ ਜਨ੍ਮਿ ਨਿਰ੍ਵਾਣਦਾਯਿਨਃ
ਇਹ ਰਚਨਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਤਿਮਿਤ੍ਰਤੇਜੋਭਿਃ ਸ਼ਲਾਕਾਭਿਃ ਸਮਂਤਤਃ 4.2.66.
ਉਥੇ, ਬੇਹੱਦ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਲੱਕੜੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਸਂਤਿ ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਤਂਭਾ ਭਾਸ੍ਵਂਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਾਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਸੌ ਬਾਰ੍ਹਾ ਚਮਕਦੇ ਸਤੰਭ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਸੁ ਯਾ ਸ਼ੋਭਾ ਵਿष੍ਟਪੇषੁ ਸਮਂਤਤਃ
ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਮਕ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਮਣੀਨਾਂ ਚ ਸ੍ਤਂਭਾਧਾਰ ਸ਼ਿਲਾਸ਼੍ਚ ਯਾਃ
ਅਤੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਥਰ ਚੰਦ੍ਰਕਾਂਤ ਮਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਦ੍ਮਰਾਗੇਂਦ੍ਰਨੀਲਾਨਾਂ ਸ਼ਾਲੀਨਾਃ ਸ਼ਾਲਭਂਜਿਕਾਃ
ਹਾਲ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਲਾਲ ਮਣੀ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਸ੍ਫਟਿਕਨਿਰ੍ਮਾਣ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣ ਪਦ੍ਮਸ਼ਿਲਾਤਲੇ
ਚਮਕਦੇ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਕਮਲ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ, ਹਲਕੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਹਨ।
ਆਰਕ੍ਤਪੀਤਮਂਜਿष੍ਠ ਨੀਲਕਿਰ੍ਮੀਰਵਰ੍ਣਕੈਃ
ਉਥੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਲਾਲ, ਪੀਲਾ, ਮੰਜਿਠਾ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੰਗ ਹਨ।
ਦृਕ੍ਪਿਚ੍ਛਿਲਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯਂਤੇ ਮਾਣਿਕ੍ਯਸ੍ਤਂਭਰਾਜਯਃ
ਮਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਤੰਭ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸਤਹ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਮਣੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਰਤ੍ਨਾਕਰੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਗਣਾ ਰਤ੍ਨੋਚ੍ਚਯਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਸਭ ਰਤਨ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ, ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲਿਆਏ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਪਾਤਾਲਤਲਤੋ ਨਾਗਾਨਾਂ ਕੋਸ਼ਵੇਸ਼੍ਮਤਃ
ਉਥੇ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਤ੍ਰ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਵਦ੍ਰਿਕੂਟਤਃ 4.2.66.
ਉਥੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ, ਪੌਲਸਤਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਨਿਰ੍ਮਿਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵੀਪਾਂਤਰਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਪ੍ਰਾਸਾਦ ਦੀ ਬਣਤਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਚਿਂਤਾਮਣਿਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਤ੍ਰ ਕਮਰ੍ਣੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣੇ
ਉਥੇ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਣੀ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਮਹੀਰੁਹਃ
ਉਥੇ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅਬ੍ਧਯੋ ਯਤ੍ਰ ਸਤਤਂ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰੇਕ੍ਸ਼ੁਸਰ੍ਪਿषਾਮ੍
ਉਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਕਾਮਦੁਘਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਪਯੇਨ੍ਮਧੁਧਾਰਯਾ
ਉਥੇ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਦ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗਂਧਸਾਰਰਸੈਰ੍ਯਂ ਚ ਸੇਵਤੇ ਮਲਯਾਚਲਃ
ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਰਸ ਤੇ ਅੱਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਦ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ਂਕਰਾਲਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਸਮृਦ੍ਧਿਂ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਮਾਤੁਰਦ੍ਰਿਰਾਟ
ਉਸ ਦੇ ਜਾਮਾਤਾ ਦੀ ਉਹ繁ਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਤਸ੍ਮੈ ਕਾਰ੍ਪਟਿਕਾਯਾਥ ਸ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਰਿਤੋषਿਕਮ੍
ਉਸ ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤਾ—
ਉਵਾਚੇਤਿ ਮਨਸ੍ਯੇਵ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ 4.2.66.
ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਅਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ—
ਯਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ੋ ਨ ਵਿਦਿਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਵृਤ੍ਤਿਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ 4.2.66.
ਜਿਸ ਦਾ ਦੇਸ਼ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸੁਪਰ੍ਵਣਿ ਸੁਪਾਤ੍ਰਾਯ ਸੁਤਾਥ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਧਿਕਮ੍ 4.2.66.
ਚੰਗੇ ਦਿਨ, ਚੰਗੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ—
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟੌ ਗਣੌ 4.2.66.
ਧਰਤੀ ਤੇ ਡੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਨੂੰ—
ਉਮਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯੇਤਿ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਕਦਂਬਕੁਸੁਮਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ 4.2.66.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਮਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ—
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲੇਸ਼ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਾਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਭਵਮ੍
ਹੁਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਥੇ ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੋਰ ਸੁਣੋ—
ਇਤ੍ਥਂ ਕਥਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੇ ਰਤ੍ਨਸ਼ੇਸ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਰਤਨਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ—
ਮਹਿषਾਸੁਰਪੁਤ੍ਰੋਸੌ ਸਮਾਯਾਤਿ ਗਜਾਸੁਰਃ
ਮਹਿਸਾਸੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗਜਾਸੁਰ, ਆਉਂਦਾ ਹੈ—