ਜ੍ਯੇष੍ਠਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਜੇਠਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਸ਼੍ਵਰੋ ਰ੍ਚ੍ਯਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋਰ੍ਥਿਭਿਰ੍ਨਰੈਃ 4.2.63.
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਜੋ ਉੱਤਮਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜੇਠੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਨਂਦਿਨਮਾਹੂਯ ਧੂਰ੍ਜਟਿਃ ਸ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਧੂਰਜਟੀ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ,
ਤਦਂਤਰੇਸ੍ਤਿ ਮੇ ਭਕ੍ਤੋ ਜੈਗੀषਵ੍ਯਸ੍ਤਪੋਧਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਜੈਗੀਸ਼ਵਯਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਧਨਵਾਨ ਹੈ।'
ਮਹਾਨਿਯਮਵਾਨ੍ਨਂਦਿਸ੍ਤ੍ਵਗਸ੍ਥਿਸ੍ਨਾਯੁ ਸ਼ੇषਿਤਃ
ਨੰਦੀ ਵੱਡੀ ਨਿਯਮਤਾ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਚਮੜੀ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨਸਾਂ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਯਦਾਪ੍ਰਭृਤ੍ਯਗਾਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾ ਮਂਦਰਂ ਸਰ੍ਵਸੁਂਦਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕਾਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਰ ਬਣ ਗਈ।
ਗृਹਾਣ ਲੀਲਾਕਮਲਮਿਦਂ ਪੀਯੂषਪੋषਣਮ੍
ਇਹ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਪਲਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਲੈ ਲਵੋ।
ਤਤੋ ਨਂਦੀ ਸਮਾਦਾਯ ਤਲ੍ਲੀਲਾਕਮਲਂ ਵਿਭੋਃ
ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਨੇ ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਕਮਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਨਂਦੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਧਾਰਣਾਦृਢਮਾਨਸਮ੍
ਉਥੇ ਨੰਦੀ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਪਾਂਤੇ ਵृष੍ਟਿਸਂਯੋਗਾਚ੍ਛਾਲੂਰ ਇਵ ਕੋਟਰੇ
ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖੋਹ ਵਿਚ ਕਮਲ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਨਂਦੀ ਸਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਨੇ ਉਹ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਜੈਗੀषਵ੍ਯੋਥ ਸਂਭ੍ਰਾਂਤਃ ਪੁਰਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ 4.2.63.
ਜੈਗੀਸ਼ਵਯ, ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਪਰਿਲੁਠ੍ਯ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋੜ ਲਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਗਦਾਨਂਦਕਂਦਾਯ ਪਰਮਾਨਂਦਹੇਤਵੇ
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਆਨੰਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਅਰੂਪਾਯ ਸਰੂਪਾਯ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਾਯ ਚ
ਜੋ ਨਿਰਾਕਾਰ ਵੀ ਹੈ, ਸਾਕਾਰ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਵਰਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਜਂਗਮਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁਤੇ
ਅਡੋਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕਾਮ੍ਯਾਯ ਕਾਮਾਂਗਦਹਨਾਯ ਚ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਚਾਹੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕਾਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼੍ਰੀਕਂਠਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਿषਕਂਠਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਕੰਠ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਰ੍ਧਦੇਹਾਯ ਵਿਦੇਹਾਯ ਸੁਦੇਹਿਨੇ
ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਨਿਰਦੇਹ ਨੂੰ, ਸੋਹਣੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਾਲਾਯ ਕਾਲਕਾਲਾਯ ਕਾਲਕੂਟ ਵਿषਾਦਿਨੇ
ਕਾਲ ਨੂੰ, ਕਾਲ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਤੇ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਖਂਡਪਰਸ਼ੋ ਨਮਃ ਖਂਡੇਂ ਦੁਧਾਰਿਣੇ
ਟੁੱਟੀ ਕੁਹਾੜੀ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਟੁੱਟੀ ਲਾਠੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਗੀਰ੍ਵਾਣਗੀਤਨਾਥਾਯ ਗਂਗਾਕਲ੍ਲੋਲਮਾਲਿਨੇ ।। 4.2.63.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਧਸ਼ੁਦ੍ਧਭੂषਾਯ ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ
ਸਾਫ਼ ਅਰਧਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ।
ਜਗਦੀਸ਼ਾਯ ਜੀਰ੍ਣਾਯ ਜਰਾਜਨ੍ਮਹਰਾਯ ਤੇ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ, ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੇ ਜਨਮ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਡਮਰੁਹਸ੍ਤਾਯ ਧਨੁਰ੍ਹਸ੍ਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਹੇ ਢਮਰੂ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਵ੍ਯਗ੍ਰਹਸ੍ਤਾਯ ਨਮਸ੍ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਧਰ
ਹੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਤਿੰਨ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਰਯੀਮਯਾਯ ਤੁष੍ਟਾਯ ਭਕ੍ਤਤੁष੍ਟਿਪ੍ਰਦਾਯ ਚ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਦਾਰਿਤਾਸ਼ੇषਪਾਪਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਦੋषਾਕਰ ਕਲਾਧਾਰ ਤ੍ਯਕ੍ਤਦੋषਾਗਮਾਯ ਚ
ਹੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਜੋ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਧੀਰਾਯ ਧਰ੍ਮਾਯ ਧਰ੍ਮਪਾਲਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਹੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੂਪ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।