ਸਂਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਯਥਾਯੋਗਂ ਸਰ੍ਵਾਨੁਚਿਤ ਚਂਚੁਰਃ 4.2.57.
ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਮਿਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਰਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਸ਼ੀਂ ਦृਗਾਨਂਦਾਂ ਤਾਰਕਾਰੇ ਪੁਰਾਰਿਣਾ
ਅਗਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਪੁਰਾਰੀ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਕਾਸ਼ੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਮृਗਾਂਕਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋਤ੍ਕਂਠਂ ਕਾਸ਼ੀ ਨੇਤ੍ਰਾਤਿਥੀਕृਤਾ
ਕਾਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਮ੍ਰਿਗ-ਚੰਦ੍ਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਲੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਾਈ ਗਈ।
ਅਥ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਨਾਥੇਨ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਚੇਤਸਾ
ਫਿਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੈ—
ਯਮਨੇਹਸਮਾਰਭ੍ਯ ਮਦਂਰਾਦ੍ਰਿਂ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਸਤ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਂ ਵਾਸਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਨਿਯਮਂ ਦृਢਮ੍
ਉਸ ਦਿਨ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਵ੍ਰਤ ਲਿਆ।
ਵਿषਮੇਕ੍ਸ਼ਣ ਪਾਦਾਬ੍ਜਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਯਦਾ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮੁੜ, ਵਕਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨ ਵੇਖਾਂਗਾ?
ਕੁਤਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਾਰਣਾਯੋਗਾਦਥਵਾ ਸ਼ਂਭ੍ਵਨੁਗ੍ਰਹਾਤ
ਕਦੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਕਸਰਤ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ,
ਤਂ ਸ਼ਂਭੁਰੇਵ ਜਾਨਾਤਿ ਨਾਨ੍ਯੋ ਜਾਨਾਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਉਹ ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੰਭੂ ਆਪ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਨੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸੋਮਵਾਰਾਨੁਰਾਧਯੋਃ
ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ, ਸੋਮਵਾਰ ਤੇ ਅਨੁਰਾਧਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨ,
ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਥਾਨਂ ਤਤਃ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਤਦਾਭੂਦਪਿ ਪੁਣ੍ਯਦਮ੍ 4.2.63.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਜੇਠ ਦਾ ਥਾਂ ਬੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਲ੍ਲਿਂਗਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਪੁਂਸਾਂ ਪਾਪਂ ਜਨ੍ਮਸ਼ਤਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਵਾਪ੍ਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍
ਜੇਠ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦੇ ਕੇ,
ਆਵਿਰਾਸੀਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਸ਼੍ਵਰ ਸਮੀਪਤਃ
ਉਹ ਆਪ ਉਥੇ ਜੇਠੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ
ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਅਠਵੀਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਂ ਗੌਰੀਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਵਾਪੀ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਜੇਠਾ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਜੇਠ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬਕੀ ਲਾ ਕੇ,
ਨਿਵਾਸਂ ਕृਤਵਾਞ੍ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਯਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵਾਸ ਬਣਾਇਆ।
ਨਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਲਿਂਗਸ੍ਯ ਸੇਵਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਃ
ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਥਾਨੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੇਠ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ, ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਜੇਠਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਸ਼੍ਵਰੋ ਰ੍ਚ੍ਯਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋਰ੍ਥਿਭਿਰ੍ਨਰੈਃ 4.2.63.
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਜੋ ਉੱਤਮਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜੇਠੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਨਂਦਿਨਮਾਹੂਯ ਧੂਰ੍ਜਟਿਃ ਸ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਧੂਰਜਟੀ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ,
ਤਦਂਤਰੇਸ੍ਤਿ ਮੇ ਭਕ੍ਤੋ ਜੈਗੀषਵ੍ਯਸ੍ਤਪੋਧਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਜੈਗੀਸ਼ਵਯਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਧਨਵਾਨ ਹੈ।'
ਮਹਾਨਿਯਮਵਾਨ੍ਨਂਦਿਸ੍ਤ੍ਵਗਸ੍ਥਿਸ੍ਨਾਯੁ ਸ਼ੇषਿਤਃ
ਨੰਦੀ ਵੱਡੀ ਨਿਯਮਤਾ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਚਮੜੀ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨਸਾਂ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਯਦਾਪ੍ਰਭृਤ੍ਯਗਾਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾ ਮਂਦਰਂ ਸਰ੍ਵਸੁਂਦਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕਾਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਰ ਬਣ ਗਈ।
ਗृਹਾਣ ਲੀਲਾਕਮਲਮਿਦਂ ਪੀਯੂषਪੋषਣਮ੍
ਇਹ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਪਲਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਲੈ ਲਵੋ।
ਤਤੋ ਨਂਦੀ ਸਮਾਦਾਯ ਤਲ੍ਲੀਲਾਕਮਲਂ ਵਿਭੋਃ
ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਨੇ ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਕਮਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਨਂਦੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਧਾਰਣਾਦृਢਮਾਨਸਮ੍
ਉਥੇ ਨੰਦੀ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਪਾਂਤੇ ਵृष੍ਟਿਸਂਯੋਗਾਚ੍ਛਾਲੂਰ ਇਵ ਕੋਟਰੇ
ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖੋਹ ਵਿਚ ਕਮਲ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।