ਧੁਵਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਯੇ ਤੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਮਮੋਦਰੇ
ਜੋ ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਯੇषਾਂ ਹਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਰਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਜੂਦ ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਸ੍ਥਾਵਰਾ ਜਂਗਮਾਃ ਕਾਸ਼੍ਯਾਮਚੇਤਨਸਚੇਤਨਾਃ
ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੇ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ,
ਵਾਚਿ ਵਾਰਾਣਸੀ ਯੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਵੈਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀ ਕਥਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਵਾਰਾਣਸੀਤਿ ਕਾਸ਼ੀਤਿ ਰੁਦ੍ਰਾਵਾਸ ਇਤਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਹੀ ਕਾਸੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ।
ਆਨਂਦਕਾਨਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯੇ ਨਿਰਾਨਂਦਭੂਮਿਕਾਮ੍
ਜੋ ਸੁਖ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਆ ਕੇ,
ਅਦ੍ਯੈਵ ਵਾਸ੍ਤੁਮਰਣਂ ਬਹੁਕਾਲਾਂਤਰੇਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਅੱਜ ਹੀ, ਜਾਂ ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਰਹਿਣ ਜਾਂ ਮਰਨ,
ਅਵਸ਼੍ਯਂਭਾਵਿਨੋ ਭਾਵਾ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਪਦੇਪਦੇ 4.2.55.
ਜੋ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪੜਾਅ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵਰਂ ਵਿਘ੍ਨਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੋਢਵ੍ਯਾਨਿ ਪਦੇਪਦੇ
ਹਰ ਪੜਾਅ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਸਹਿਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਕਿਯਨ੍ਨਿਮੇषਸਂਭੋਗ੍ਯਾਃ ਸਂਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਃ ਪਦੇਪਦੇ
ਹਰ ਪੜਾਅ ਤੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਖ ਕਿੰਨੇ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮਿਲਦੇ ਹਨ?
ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥੋ ਹ੍ਯਹਂ ਨਾਥਃ ਕਾਸ਼ਿਕਾਮੁਕ੍ਤਿਕਾਸ਼ਿਕਾ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਹਾਂ, ਸਚਮੁਚ ਮਾਲਕ, ਕਾਸੀ ਹੀ ਕਾਸੀ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ।
ਪਂਚਕ੍ਰੋਸ਼੍ਯਾਪਰਿਮਿਤਾ ਤਨੁਰੇषਾ ਪੁਰੀ ਮਮ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਪੰਜ ਕ੍ਰੋਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਅਣਗਣਤ, ਮੇਰੀ ਹੀ ਦੇਹ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਭਾਰਖਿਨ੍ਨਾਨਾਂ ਯਾਤਾਯਾਤਕृਤਾਂ ਸਦਾ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਾਰਾਂ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਏ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਚੱਕੀ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਮਂਡਪਃ ਕਲ੍ਪਵਲ੍ਲੀਨਾਂ ਮਨੋਰਥਫਲੈਰਲਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਦਾ ਇਕ ਮੰਡਪ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਫਲ ਬਹੁਤ ਹਨ।
ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੇਰਿਯਂ ਛਤ੍ਰਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਤਾਪਹृਤ੍
ਇਹ ਵਿਸ਼ਵ-ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਛਤਰੀ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਾਣਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਯੇ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਪਰਿਵਾਂਛਂਤਿ ਲੀਲਯਾ
ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਮਮਾਨਂਦਵਨੇ ਯੇ ਵੈ ਨਿਰਂ ਤਰ ਵਨੌਕਸਃ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਨੰਦਮਈ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਛੁੰਦਾ,
ਨਿਰ੍ਮਮਂ ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਮੋਹਂ ਯਾ ਮਾਮਪਿ ਵਿਮੋਹਯੇਤ੍ ।। 4.2.55.
ਉਹ ਮਮਤਾ ਅਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਮਾਪਿ ਮਧੁਰਂ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪਰਾਨਂਦਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਸ਼ੀਨਾਮਸੁਧਾਪਾਨਂ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਕਾਸੀ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਪੀਦੇ ਹਨ,
ਮਮਤਾਰਹਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਮਮ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹ ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਹੀ ਹਨ।
ਰਹਸ੍ਯਮਿਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਸਰਤਾਜ,
ਅਨ੍ਯਥਾ ਤਾਸ਼੍ਚ ਯੋਗਿਨ੍ਯਃ ਸਰਵਿਃ ਸਪਿਤਾਮਹਃ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਉਹ ਯੋਗਿਨੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰਖਾ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ,
ਅਤੀਵ ਭਦ੍ਰਂ ਸਂਜਾਤਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਤਿष੍ਠਤ੍ਸੁ ਤੇषੁ ਹਿ
ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਲਬ੍ਧਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਸ੍ਤਾਵਂਤਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਿਣਃ
ਜੋ ਉਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਾਨਪਿ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਿ ਮਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਪਰਿਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯੇਤਿ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਮਾਹੂਯ ਗਜਾਨਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਗਜਾਨਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋਪਿ ਸਂਸਿਦ੍ਧਯੈ ਯਤਸ੍ਵ ਸਹਿਤੋ ਗਣੈਃ 4.2.55.
ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਿਧੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ।
ਆਧਾਯ ਸ਼ਾਸਨਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਗਣਾਧੀਸ਼ੋਥ ਧੂਰ੍ਜਟੇਃ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਧੂਰਜਟੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ,
ਮਹਾਸ਼ਾਖਵਿਸ਼ਾਖਾਭ੍ਯਾਂ ਨਂਦਿਭृਂਗਿਪੁਰੋਗਮਃ
ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ,