ਅਪਾਸ੍ਯ ਸੋਦਰਾਨ੍ਦਾਰਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗृਹਂ ਵਸੁ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਜਮੀਨ, ਘਰ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮਰਣਾਦਪਿ ਨੋ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਭਯਂ ਯਤ੍ਰ ਮਨਾਗਪਿ
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦਾ ਰੱਤੀ ਭੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਮਰਣਂ ਮਂਗਲਂ ਯਤ੍ਰ ਵਿਭੂਤਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਭੂषਣਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਸੌਭਾਗ ਦਾ ਗਹਣਾ ਹੈ,
ਨਿਰ੍ਵਾਣਰਮਣੀ ਯਤ੍ਰ ਰਂਕਂ ਵਾऽਰਂਕਮੇਵ ਵਾ
ਜਿੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗਰੀਬ,
ਮृਤਾਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਜਂਤੂਨਾਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਪਦਮृਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਯਤ੍ਰ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਮृਤੋ ਜਂਤੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਾਰਾਯਣਾਦਿਭਿਃ 4.2.53.
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਯਤ੍ਰ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ਵਤ੍ਵੇਪਿ ਜਂਤੁਰ੍ਨਾਸ਼ੁਚਿਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਲਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਭੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ,
ਯਸ੍ਤੁ ਕਾਸ਼ੀਤਿ ਕਾਸ਼ੀਤਿ ਦ੍ਵਿਸ੍ਤ੍ਰਿਰ੍ਜਪਤਿ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤ 'ਕਾਸ਼ੀ, ਕਾਸ਼ੀ' ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ,
ਯੇਨ ਕਾਸ਼ੀ ਹृਦਿ ਧ੍ਯਾਤਾ ਯੇਨ ਕਾਸ਼ੀਹ ਸੇਵਿਤਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ,
ਕਾਸ਼ੀਂ ਯਃ ਸੇਵਤੇ ਜਂਤੁਰ੍ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਡੋਲਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਵਯਂ ਵਸ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤੋਪਿ ਵਾਸਯੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਵਾਸਿਨਮ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਦੇ ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਵਸਂਤਿ ਯੇ ਧੀਰਾ ਆਪਂਚਤ੍ਵ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ,
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਵਾਰਾਣਸੀਗੁਣਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਥਾਣੁ ਨੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਿਆ।
ਤਾਰਕਤ੍ਵਂ ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛਾਤਿ ਸ੍ਵਚ੍ਛਮਾਨਸ
ਜੋ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਰਕਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਪਰ੍ਣ ਸ੍ਧੂਲਕਰ੍ਣ ਦृਮਿਚਂਡ ਪ੍ਰਭਾਮਯ
ਤਿਲਪਰਨ, ਧੂਲਕਰਨ, ਦ੍ਰਿਮਚੰਡ — ਇਹ ਸਭ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹਨ,
ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਕਿਰਾਤਾਖ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖ ਨਿਕੁਂਭਕ 4.2.53.
ਵੀਰਭਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਰਾਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਰ-ਮੁਖੀ, ਨਿਕੁੰਭਕਾ।
ਨਾਦ੍ਰੀਣਾਂ ਨ ਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਨ ਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਮਹੀਯਸਾਮ੍ 4.2.53.
ਨਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ, ਨਾ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ, ਨਾ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ,
ਤਾਰਕੇਸ਼ਂ ਮਹਾਲਿਂਗਂ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ਗਣੋਤ੍ਤਮਃ 4.2.53.
ਤਾਰਕੇਸ਼, ਮਹਾ ਲਿੰਗ, ਤਾਰਕ — ਜੋ ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇਪਿ ਯੇ ਗਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਲਿਂਗਾਨਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਹੋਰ ਗਣਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ।
ਗਣੇਨ ਪਿਂਗਲਾਖ੍ਯੇਨ ਪਿਂਗਲਾਖ੍ਯੇਸ਼ਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਪਿੰਗਲਾ ਨਾਮਕ ਗਣ ਨੇ, ਪਿੰਗਲਾ ਨਾਮ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਾਪਾਨਾਂ ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਧ੍ਯਾਯੇਦਦ੍ਯਾਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਲਃ
ਅੱਜ ਵੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੀਰਭਦਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਨਰਃ
ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀਰਭਦਰੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵੀਰਮੂਰ੍ਤਿਧਰੋ ਮੁਨੇ
ਵੀਰਭਦਰ ਆਪ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਵੀਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਦ੍ਰਯਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾ ਚ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸ਼ੁਭਯਾ ਯੁਤਮ੍
ਭਦਰਾ ਅਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਉਹ ਦੀਆਂ ਸੁਭਾਗਨ ਪਤਨੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ।
ਕਿਰਾਤੇਨ ਕਿਰਾਤੇਸ਼ਂ ਲਿਂਗਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਕਿਰਾਤ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਕਿਰਾਤੇਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ।
ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੋ ਗਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵृਦ੍ਧਕਾਲੇਸ਼ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ ਉੱਤਮ ਜਥੇਸ਼ਵਰ ਵ੍ਰਿੱਧਕਾਲੇਸ਼ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੇਸ਼ਸ੍ਯ ਚਤੁਰਾਨਨਵਦ੍ਦਿਵਿ 4.2.55.੧
ਚਤੁਰਾਨਨ ਦੇ ਭਗਤ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਕੁਂਭੇਸ਼੍ਵਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਨਿਕੁਂਭਗਣਪੂਜਿਤਮ੍ ਕੁਬੇਰੇਸ਼ ਸਮੀਪੇਤੁ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਨਿਕੁੰਭੇਸ਼ਵਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਿਕੁੰਭਾ ਜਥੇ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ।
ਪਂਚਾਕ੍ਸ਼ੇਸ਼ਂ ਮਹਾਲਿਂਗਂ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਪੰਚਾਕਸ਼ੇਸ਼ ਦਾ ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਸਥਿਤ ਹੈ।