ਕੁਂਡੋਦਰੋ ਮਯੂਰਾਖ੍ਯੋ ਬਾਣੋ ਗੋਕਰ੍ਣ ਏਵ ਚ
ਕੁੰਡੋਦਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਯੂਰ ਹੈ, ਬਾਣ ਅਤੇ ਗੋਕਰਨ ਵੀ—
ਕृਤ੍ਵੋਪਾਯਸ਼ਤਂ ਤੈਸ੍ਤੁ ਦਿਵੋਦਾਸਸ੍ਯ ਸਂਭ੍ਰਮੇ ਯਦੈਕੋਪਿ ਸਮਰ੍ਥੋ ਨ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਵੋਦਾਸ ਦੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਸੌ ਉਪਾਅ ਵਰਤੇ, ਪਰ ਇਕ ਵੀ ਸਫਲ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।
ਅਪਰਾਧਸ਼ਤੇष੍ਵੀਸ਼ਃ ਕੇਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਸੈਂਕੜੇ ਗਲਤੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਕਿਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਏਕਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼ਾਂਭਵੇ ਲਿਂਗੇ ਵਿਧਿਨਾਤ੍ਰ ਸਮਰ੍ਚਿਤੇ
ਇੱਥੇ ਜੇ ਸ਼ਾਂਭੂ ਦੇ ਇਕ ਲਿੰਗ ਦੀ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ—
ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਤਥਾ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਯਜ੍ਞਦਾਨਤਪੋਵ੍ਰਤੈਃ
ਯਜਨ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਤਪ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਭੂ ਇਤਨਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਵਿਧਾਨਜ੍ਞੋ ਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਰਤਃ ਸਦਾ 4.2.53.
ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਨ ਗੋਸ਼ਤਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ਤਦਾਨਤਃ
ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਭਿਰ੍ਯਾਗੈਰ੍ਨ ਤਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯੋ ਲਿਂਗਸ੍ਨਪਨੋਦਕਮ੍
ਜੋ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ—
ਲਿਂਗ ਸ੍ਨਪਨਵਾਰ੍ਭਿਰ੍ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਭਿषੇਚਨਮ੍
ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਲਿਂਗਂ ਸਮਰ੍ਚਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਸਕृਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਲਿਂਗਂ ਯਃ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਾਦਘਾਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯੇਤਿ ਗਣੈਃ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਗਣਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ,
ਕੁਂਡੋਦਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਲਾਰ੍ਕਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਕੁੰਡੋਦਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਲਚਲਾਤਾ ਸੂਰਜ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ,
ਕੁਂਡੋਦਰੇਸ਼੍ਵਰਾਲ੍ਲਿਂਗਾਤ੍ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਮਸਿਰੋਧਸਿ
ਕੁੰਡੋਦਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਸਿਰ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ,
ਮਯੂਰੇਸ਼ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਂ ਚ ਲਿਂਗਂ ਬਾਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਮਹਤ੍ 4.2.53.
ਮਯੂਰੇਸ਼ਾ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ ਜੋ ਬਾਣੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਗੋਕਰ੍ਣੇਸ਼ਂ ਮਹਾਲਿਂਗਮਂਤਰ੍ਗੇਹਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ
ਗੋਕਰਨੇਸ਼ਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਹੈ।
ਗੋਕਰ੍ਣੇਸ਼੍ਵਰ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪਂਚਤ੍ਵ ਸਮਯੇ ਸਤਿ
ਗੋਕਰਨੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਭਗਤ ਲਈ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ,
ਮਹਿਮਾਨਂ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਤਤ੍ਕਾਸ਼੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਣਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ।
ਵੈष੍ਣਵ੍ਯਾ ਮਾਯਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯੇਤਾਤ੍ਰ ਯਯਾਖਿਲਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਇੱਥੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ।
ਅਪਾਸ੍ਯ ਸੋਦਰਾਨ੍ਦਾਰਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗृਹਂ ਵਸੁ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਜਮੀਨ, ਘਰ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮਰਣਾਦਪਿ ਨੋ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਭਯਂ ਯਤ੍ਰ ਮਨਾਗਪਿ
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦਾ ਰੱਤੀ ਭੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਮਰਣਂ ਮਂਗਲਂ ਯਤ੍ਰ ਵਿਭੂਤਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਭੂषਣਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਸੌਭਾਗ ਦਾ ਗਹਣਾ ਹੈ,
ਨਿਰ੍ਵਾਣਰਮਣੀ ਯਤ੍ਰ ਰਂਕਂ ਵਾऽਰਂਕਮੇਵ ਵਾ
ਜਿੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗਰੀਬ,
ਮृਤਾਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਜਂਤੂਨਾਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਪਦਮृਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਯਤ੍ਰ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਮृਤੋ ਜਂਤੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਾਰਾਯਣਾਦਿਭਿਃ 4.2.53.
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਯਤ੍ਰ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ਵਤ੍ਵੇਪਿ ਜਂਤੁਰ੍ਨਾਸ਼ੁਚਿਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਲਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਭੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ,
ਯਸ੍ਤੁ ਕਾਸ਼ੀਤਿ ਕਾਸ਼ੀਤਿ ਦ੍ਵਿਸ੍ਤ੍ਰਿਰ੍ਜਪਤਿ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤ 'ਕਾਸ਼ੀ, ਕਾਸ਼ੀ' ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ,
ਯੇਨ ਕਾਸ਼ੀ ਹृਦਿ ਧ੍ਯਾਤਾ ਯੇਨ ਕਾਸ਼ੀਹ ਸੇਵਿਤਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ,
ਕਾਸ਼ੀਂ ਯਃ ਸੇਵਤੇ ਜਂਤੁਰ੍ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਡੋਲਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,