ਪੁਰਾਵਿਦਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਮੋਹਹਾਰਿਣੀਮ੍
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੋਹ ਭੁੱਲਣ ਵਾਲੀ ਵਜੋਂ ਸਲਾਹਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭਵਤੀ ਮੋਹਯਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਭੇਜਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਵੇਂਗੀ।
ਤਥਾਪਿ ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਵਾਨ੍ਮੇਸ੍ਤਿ ਪਰਿਚ੍ਛਦਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿੰਨੇ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਨੋਦ੍ਯਮਾਦ੍ਵਿਰਤਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਕਾਰ੍ਯੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਸਿਆਣੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਯਤਨ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਭਾਨੂ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁ ਗ੍ਰਸ੍ਤਾਵਪਿ ਨਭੋਂਗਣੇ
ਚਾਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਹੂ ਤੇ ਕੇਤੂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ,
ਦੈਵਂ ਪੂਰ੍ਵਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕਥ੍ਯਤੇ ਨੇਤਰਤ੍ਪੁਨਃ 4.2.53.
ਕਿਸਮਤ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ।
ਭਾਜਨੋਪਸ੍ਥਿਤਂ ਦੈਵਾਦ੍ਭੋਜ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਭੋਜਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਦ੍ਯਮਂ ਸਮਰ੍ਥ੍ਯੇਸ਼ੋ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਦੈਵਜਿਤ੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਰਥਤਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਯਤਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮਨਂਦੀ ਨਂਦਿषੇਣਃ ਕਾਲਪਿਂਗਲਕੁਕ੍ਕੁਟਾਃ
ਸੋਮਨੰਦੀ, ਨੰਦੀਸ਼ੇਣ, ਕਾਲਪਿੰਗਲ ਤੇ ਕੁੱਕੁਟ—
ਤੇਪਿ ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਲਿਂਗਾਨਿ ਸ਼ਂਭੁਸਂਤੁष੍ਟਿ ਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੋਮਨਂਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਿਂਗਂ ਨਂਦਵਨੇ ਪਰਮ੍
ਨੰਦੇਵਨ ਵਿੱਚ ਸੋਮਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਦਾ ਉੱਚਾ ਲਿੰਗ ਵੇਖ ਕੇ,
ਤਦੁਤ੍ਤਰੇ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਨਂਦਿषੇਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਨਰਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੰਦੀਸ਼ੇਣੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਲਿੰਗ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇਸ਼੍ਵਰਂ ਮਹਾਲਿਂਗਂ ਗਂਗਾਯਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮੋਤ੍ਤਰੇ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੱਛਮੀ-ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਕਾਲੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ ਹੈ।
ਪਿਂਗਲੇਸ਼੍ਵਰਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਕਾਲੇਸ਼ਾਤ੍ਕਿਂਚਿਦੁਤ੍ਤਰੇ
ਕਾਲੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪਿੰਗਲੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ—
ਕੁਕ੍ਕੁਟੇਸ਼੍ਵਰ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਯੇਤ੍ਰ ਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਤਨ੍ਵਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਭਗਤ ਕੁੱਕੁਟੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ—
ਆਨਂਦਕਾਨਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੇषੁ ਸ੍ਥਾਣੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 4.2.53.
ਆਨੰਦਕਾਨਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਦ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਦ ਸਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਮੇਵੈਤਦ੍ਯਦਿ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਮृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੋਚੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਡੀ ਹੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮਥੇषੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇषੁ ਮਾਯਾਵੀਰ੍ਯਮਹਤ੍ਸ੍ਵਪਿ
ਜਦ ਪ੍ਰਮਥਾ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ—
ਕ੍ਰਮੇਣ ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯੋਸ੍ਤਿ ਮੇ ਸ੍ਵਪਰਿਚ੍ਛਦਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੰਗਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਸਂਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯੇਤਿ ਹृਦਯੇ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸ਼ੂਲਿਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ—
ਕੁਂਡੋਦਰੋ ਮਯੂਰਾਖ੍ਯੋ ਬਾਣੋ ਗੋਕਰ੍ਣ ਏਵ ਚ
ਕੁੰਡੋਦਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਯੂਰ ਹੈ, ਬਾਣ ਅਤੇ ਗੋਕਰਨ ਵੀ—
ਕृਤ੍ਵੋਪਾਯਸ਼ਤਂ ਤੈਸ੍ਤੁ ਦਿਵੋਦਾਸਸ੍ਯ ਸਂਭ੍ਰਮੇ ਯਦੈਕੋਪਿ ਸਮਰ੍ਥੋ ਨ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਵੋਦਾਸ ਦੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਸੌ ਉਪਾਅ ਵਰਤੇ, ਪਰ ਇਕ ਵੀ ਸਫਲ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।
ਅਪਰਾਧਸ਼ਤੇष੍ਵੀਸ਼ਃ ਕੇਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਸੈਂਕੜੇ ਗਲਤੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਕਿਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਏਕਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼ਾਂਭਵੇ ਲਿਂਗੇ ਵਿਧਿਨਾਤ੍ਰ ਸਮਰ੍ਚਿਤੇ
ਇੱਥੇ ਜੇ ਸ਼ਾਂਭੂ ਦੇ ਇਕ ਲਿੰਗ ਦੀ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ—
ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਤਥਾ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਯਜ੍ਞਦਾਨਤਪੋਵ੍ਰਤੈਃ
ਯਜਨ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਤਪ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਭੂ ਇਤਨਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਵਿਧਾਨਜ੍ਞੋ ਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਰਤਃ ਸਦਾ 4.2.53.
ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਨ ਗੋਸ਼ਤਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ਤਦਾਨਤਃ
ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਭਿਰ੍ਯਾਗੈਰ੍ਨ ਤਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯੋ ਲਿਂਗਸ੍ਨਪਨੋਦਕਮ੍
ਜੋ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ—
ਲਿਂਗ ਸ੍ਨਪਨਵਾਰ੍ਭਿਰ੍ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਭਿषੇਚਨਮ੍
ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—