ਯੋ ਯੋ ਯਾਤਿ ਪੁਰੀਂ ਤਾਂ ਤੁ ਸ ਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ।
ਅਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਸਹਸ੍ਰਕਰੋਪ੍ਯਰਮ੍
ਹزارਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਚਿਂਤਯਨ੍ਨਿਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਗਣਾਨਾਰਹੂਯ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤੁ ਯੋਗਿਨ੍ਯਃ ਕਿਂ ਕਰੋਤਿ ਸ ਭਾਨੁਮਾਨ੍
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸੂਰਜ-ਦੇਵ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਨਾਮਗ੍ਰਾਹਂ ਤਤਃऽਪ੍ਰੈषੀਦ੍ਬਹੁਮਾਨ ਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ।
ਸੋਮਨਂਦਿਨ੍ਨਂਦਿषੇਣ ਕਾਲ ਪਿਂਗਲ ਕੁਕ੍ਕੁਟ
ਸੋਮਾ, ਨੰਦਿਨ, ਦਿਸ਼ਾ, ਕਾਲਾ, ਪਿੰਗਲਾ, ਕੁੱਕੁਟਾ—
ਤਿਲਪਰ੍ਣ ਸ੍ਮृਲਕਰ੍ਣ ਦृਮਿਚਂਡ ਪ੍ਰਭਾਮਯ 4.2.53.
ਤਿਲਪਰਨ, ਸਮ੍ਰਿਲਕਰਨ, ਦ੍ਰਿਮਚੰਡਾ, ਪ੍ਰਭਾਮਯ—
ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਕਿਰਾਤਾਖ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖ ਨਿਕੁਂਭਕ
ਵੀਰਭਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੀਰਾਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਤੁਰਮੁਖ, ਨਿਕੁੰਭਕਾ—
ਵਿਰਾਧ ਸੁਮੁਖਾषਾਢੇ ਭਵਂਤੋ ਮਮ ਸੂਨਵਃ
ਵਿਰਾਧਾ, ਸੁਮੁਖਾਅਢਾ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।
ਯਥਾ ਸ਼ਾਖਵਿਸ਼ਾਖੌ ਚ ਯਥੇਮੌ ਨਂਦਿਭृਂਗਿਣੌ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਖਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ, ਨੰਦੀ ਤੇ ਭ੍ਰਿੰਗੀ—
ਕਾਸ਼ੀਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਨੋ ਜਾਨੇ ਦਿਵੋਦਾਸਨृਪਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਨੂੰ ਕਾਸੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਰਾਜਾ ਦਿਵੋਦਾਸ ਦੀ।
ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣਮਹਾਕਾਲੌ ਕਾਲਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਕਂਪਨੌ
ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਤੇ ਮਹਾਕਾਲਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੰਬਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ—
ਕृਤਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੌ ਤੋ(?) ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਚਨ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਲਿਆ।
ਯਥੈਂਦ੍ਰਜਾਲਿਕੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਯਾਮਿਹ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵੇਖ ਕੇ—
ਅਹੋ ਮੋਹਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਹੋ ਭਾਗ੍ਯਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਵਾਹ, ਮੋਹ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ! ਵਾਹ, ਭਾਗ ਦਾ ਉਲਟ ਜਾਣਾ!
ਤਤ੍ਯਜੇ ਯੈਰਿਯਂ ਕਾਸ਼ੀ ਮਹਾਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦਭੂਭਿਕਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਾਸੀ, ਵੱਡੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ—
ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਵਭृਥਤਃ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ 4.2.53.
ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਅਵਭ੍ਰਿਤ ਸਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰੈਕਪੁष੍ਪਦਾਨੇਨ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਦਂਡਪ੍ਰਣਾਮੇਨ ਅਪ੍ਯੇਕੇਨ ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੰਡਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉੱਚਾ ਸਤਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰੈਕਦ੍ਵਿਜਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਜਿੱਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਹੀ ਦਵਿਜ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਂ ਗਾਂ ਯਤ੍ਰ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਵਿਧਿਵਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਵੈ
ਜਿੱਥੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਣ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਲਿਂਗਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਲਿੰਗਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤਾਵਿਤ੍ਥਂ ਲਿਂਗੇ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਦੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਲਿੰਗਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣ ਗ ਣਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਾਦ੍ਵਾਯੁਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਨਰਃ
ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ ਦੇ ਵਾਯੁ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਕਾਲੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਮਹਾਕਾਲਗਣਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਮਹਾਕਾਲੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਨਾਥੋਥ ਪ੍ਰਾਹੈਪੀਦਪਰੌ ਗਣੌ ।। 4.2.53.
ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਘਂਟਾਕਰ੍ਣ ਤ੍ਵਮਾਗਚ੍ਛ ਮਹੋਦਰ ਮਹਾਮਤੇ
ਘੰਟਾਕਰਨ, ਇੱਥੇ ਆ; ਮਹੋਦਰ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ!
ਇਤ੍ਯਗਸ੍ਤੇ ਗਣੌ ਤੌ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਕਾਸ਼ੀਂ ਮਹਾਪੁਰੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਸਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਹ ਦੋ ਗਣ ਕਾਸ਼ੀ ਮਹਾਂਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਘਂਟਾਕਰ੍ਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਘਂਟਾਕਰ੍ਣ ਗਣੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਤਮ ਗਣ ਘੰਟਾਕਰਨ ਨੇ ਉਥੇ ਘੰਟਾਕਰਨੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।