ਸ਼ਿਸ਼ੁਘ੍ਨੀ ਪਾਪਹਂਤ੍ਰੀ ਚ ਕਾਲੀ ਰੁਧਿਰਪਾਯਿਨੀ
ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੀ ਹੈ ਜੋ ਲਹੂ ਪੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ੀ ਬृਹਤ੍ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਃ ਸਰ੍ਪਾਸ੍ਯਾ ਪ੍ਰੇਤਵਾਹਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਮੋਟੇ ਹਨ, ਪੇਟ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਸੱਪ ਵਰਗਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਲਾਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਧੂਮਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾ ਵ੍ਯੋਮੈਕਚਰਣੋਰ੍ਧ੍ਵਦृਕ੍ 4.1.45.
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਨਾਲ ਧੂੰਆਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਪੈਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੁਰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭਾ ਬਲਾਕਾਸ੍ਯਾ ਮਾਰ੍ਜਾਰੀ ਕਟਪੂਤਨਾ
ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬਗਲੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿੱਲੀ ਜਿਹੀ ਹੈ ਤੇ ਕਟਪੂਤਨਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਾਮਾਨੀਮਾਨਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚਤੁਃषष੍ਟਿਂ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਹ ਚੌਂਸਠ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨ ਡਾਕਿਨ੍ਯੋ ਨ ਸ਼ਾਕਿਨ੍ਯੋ ਨ ਕੂष੍ਮਾਂਡਾ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
—ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਨਾ ਸ਼ਾਕਿਨੀਆਂ, ਨਾ ਕੁਸ਼ਮਾਂਡਾ, ਨਾ ਰਾਕਸ਼ਸ—
ਸ਼ਿਸ਼ੂਨਾਂ ਸ਼ਾਂਤਿਕਾਰੀਣਿ ਗਰ੍ਭਸ਼ਾਂਤਿਕਰਾਣਿ ਚ
—ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਨਾਮ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੀ ਠੰਢ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਲਭੇਦਭੀਪ੍ਸਿਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯੋਗਿਨੀਪੀਠਸੇਵਕਃ
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭਗਤ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਈ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬਲਿਪੂਜੋਪਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਧੂਪਦੀਪਸਮਰ੍ਪਣੈਃ
ਭੋਜਨ, ਪੂਜਾ, ਤੋਹਫੇ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ—
ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲੇ ਮਹਾਪੂਜਾਂ ਤਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
—ਉਥੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ—
ਆਰਭ੍ਯਾਸ਼੍ਵਯੁਜਃਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂ ਤਿਥਿਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
—ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਦੀ ਚੰਗੀ ਪੱਖ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ—
ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਭੂਤਾਯਾਮੁਪਵਾਸੀ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਣਵਾਦਿਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਨ੍ਤੈਰ੍ਨਾਮਭਿਰ੍ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ 4.1.45.
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਣਵ ਤੋਂ ਚੌਥੀ ਤਕ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ।
ਸਸਰ੍ਪਿषਾ ਗੁਗ੍ਗੁਲੁਨਾ ਲਘੁਕੋਲਿ ਪ੍ਰਮਾਣਤਃ
ਘੀ ਤੇ ਗੁਗਲੂ, ਠੀਕ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚ, ਤੇ ਛੋਟੇ ਕੋਲੀ ਪਾਤਰ ਨਾਲ—
ਚੈਤ੍ਰਕृष੍ਣਪ੍ਰਤਿਪਦਿ ਤਤ੍ਰ ਯਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਚੈਤ੍ਰ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਯਾਤਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਾਤ੍ਰਾ ਚ ਸਾਂਵਤ੍ਸਰਿਕੀਂ ਯੋ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦਵਜ੍ਞਯਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਾਲਾਨਾ ਯਾਤਰਾ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—
ਅਗ੍ਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਕਾਮ੍
—ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾ ਕੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਪੁਨਃ ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਪਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਸ਼ृਣ੍ਵਗਸ੍ਤ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਪਿਸ੍ਥਿਤੇ
ਸੁਣੋ ਅਗਸਤਿਆ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਕਾਸੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ—
ਪੁਰੀ ਸਾ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਕਾਸ਼ੀ ਵਸ਼ੀਕਰਣਭੂਮਿਕਾ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਕਾਸੀ, ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸੀ।
ਯੋ ਯੋ ਯਾਤਿ ਪੁਰੀਂ ਤਾਂ ਤੁ ਸ ਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ।
ਅਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਸਹਸ੍ਰਕਰੋਪ੍ਯਰਮ੍
ਹزارਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਚਿਂਤਯਨ੍ਨਿਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਗਣਾਨਾਰਹੂਯ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤੁ ਯੋਗਿਨ੍ਯਃ ਕਿਂ ਕਰੋਤਿ ਸ ਭਾਨੁਮਾਨ੍
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸੂਰਜ-ਦੇਵ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਨਾਮਗ੍ਰਾਹਂ ਤਤਃऽਪ੍ਰੈषੀਦ੍ਬਹੁਮਾਨ ਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ।
ਸੋਮਨਂਦਿਨ੍ਨਂਦਿषੇਣ ਕਾਲ ਪਿਂਗਲ ਕੁਕ੍ਕੁਟ
ਸੋਮਾ, ਨੰਦਿਨ, ਦਿਸ਼ਾ, ਕਾਲਾ, ਪਿੰਗਲਾ, ਕੁੱਕੁਟਾ—
ਤਿਲਪਰ੍ਣ ਸ੍ਮृਲਕਰ੍ਣ ਦृਮਿਚਂਡ ਪ੍ਰਭਾਮਯ 4.2.53.
ਤਿਲਪਰਨ, ਸਮ੍ਰਿਲਕਰਨ, ਦ੍ਰਿਮਚੰਡਾ, ਪ੍ਰਭਾਮਯ—
ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਕਿਰਾਤਾਖ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖ ਨਿਕੁਂਭਕ
ਵੀਰਭਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੀਰਾਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਤੁਰਮੁਖ, ਨਿਕੁੰਭਕਾ—
ਵਿਰਾਧ ਸੁਮੁਖਾषਾਢੇ ਭਵਂਤੋ ਮਮ ਸੂਨਵਃ
ਵਿਰਾਧਾ, ਸੁਮੁਖਾਅਢਾ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।
ਯਥਾ ਸ਼ਾਖਵਿਸ਼ਾਖੌ ਚ ਯਥੇਮੌ ਨਂਦਿਭृਂਗਿਣੌ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਖਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ, ਨੰਦੀ ਤੇ ਭ੍ਰਿੰਗੀ—