ਪ੍ਰਤ੍ਯਂਗਣਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਯੋਗਿਨੀਗਣਃ
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹਰ ਅੰਗਣ ਤੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਲੇਭਿਰੇ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨृਪਵਿਘ੍ਨਚਿਕੀਰ੍षਵਃ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਂਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨ ਗਤਾ ਮਂਦਰਂ ਪੁਨਃ
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਮੁੜ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਹੀਂ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰਭੁਕਾਰ੍ਯਮਨਿष੍ਪਾਦ੍ਯ ਸਦਃ ਸਂਭਾਵਨੈਧਿਤਃ 4.1.45.
ਮਾਲਕ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲੀ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਚਿਂਤਿਤਂ ਤਾਭਿਰ੍ਯੋਗਿਨੀਭਿਰਿਦਂ ਮੁਨੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਸੋਚਿਆ।
ਪ੍ਰਭੂਰੁष੍ਟੋਪਿ ਸਦ੍ਭृਤ੍ਯੇ ਜੀਵਿਕਾਮਾਤ੍ਰਹਾਰਕਃ
ਮਾਲਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ, ਚੰਗੇ ਨੌਕਰ ਤੋਂ ਸਿਰਫ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਦ੍ਯਾਪਿ ਕਾਸ਼ੀਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਮਹਾ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਾਸੀ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀਂ ਕਾਸ਼ੀਂ ਯਸ੍ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਜੋ ਕਾਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਕਿਉਂ ਛੱਡਣ ਦੀ ਸਹਿਣ ਕਰੇ?
ਕਃ ਕਾਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਪਰਤ੍ਰ ਯਿਯਾਸਤਿ
ਕੌਣ ਕਾਸੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ?
ਵਿਮੁਖੋਪੀਸ਼੍ਵਰੋਸ੍ਮਾਕਂ ਕਾਸ਼ੀਸੇਵਨਪੁਣ੍ਯਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁੱਖ ਫੇਰ ਲਵੇ, ਕਾਸੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਪੂਣ ਨਾਲ—
ਦਿਨੈਃ ਕਤਿਪਯੈਰੇਵ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋਪਿ ਸਮੇष੍ਯਤਿ
—ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇਗਾ।
ਸ਼ਂਭੋਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਿਯਂ ਕਾਸ਼ੀ ਕਾਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵੈਰਗੋਚਰਾ
ਇਹ ਕਾਸੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਿ ਸ਼ਂਭੋਰਾਨਂਦਕਾਨਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ—
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਥਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮੁਨਿਃ ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ षਣ੍ਮੁਖਮ੍ 4.1.45.
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਫਿਰ ਸ਼ਣਮੁਖ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭਜਨਾਦ੍ਯੋਗਿਨੀਨਾਂ ਚ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਕਿਂ ਜਾਯਤੇ ਫਲਮ੍
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੀ ਭਜਨ ਆਦਿ ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤਿਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮੌਮੇਯੋ ਯੋਗਿਨੀਸਂਸ਼੍ਰਯਂ ਤਤਃ
ਉਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸਵਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਬਾਰੇ—
ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂਤਿ ਭਵਿਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜੋ ਪਾਪ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਜਾਨਨਾ ਸਿਂਹਮੁਖੀ ਗृਧ੍ਰਾਸ੍ਯਾ ਕਾਕਤੁਂਡਿਕਾ
ਹਾਥੀ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ, ਸਿੰਘ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ, ਗਿੱਧ ਦੀ ਜਬੜੀ, ਕਾਂ ਦੀ ਚੋਚ—
ਉਲੂਕਿਕਾ ਸ਼ਿਵਾਰਾਵਾ ਮਯੂਰੀ ਵਿਕਟਾਨਨਾ
ਉਲੂਕਾ ਜਿਹੀ, ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਹੂਕਣ ਵਾਲੀ, ਮੋਰ ਜਿਹੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ—
ਸ਼ੁष੍ਕੋਦਰੀ ਲਲਜ੍ਜਿਹ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਵਾਨਰਾਨਨਾ
ਸੁੱਕੇ ਪੇਟ ਵਾਲੀ, ਲਟਕਦੀ ਜੀਭ ਵਾਲੀ, ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਦੰਦ ਵਾਲੀ, ਬਾਂਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ—
ਕਪਾਲਹਸ੍ਤਾ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕੀ ਸ਼੍ਯੇਨੀ ਕਪੋਤਿਕਾ
ਖੋਪੜੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੋਤਾ ਜਿਹੀ, ਬਾਜ ਜਿਹੀ, ਕਬੂਤਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ—
ਸ਼ਿਸ਼ੁਘ੍ਨੀ ਪਾਪਹਂਤ੍ਰੀ ਚ ਕਾਲੀ ਰੁਧਿਰਪਾਯਿਨੀ
ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੀ ਹੈ ਜੋ ਲਹੂ ਪੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ੀ ਬृਹਤ੍ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਃ ਸਰ੍ਪਾਸ੍ਯਾ ਪ੍ਰੇਤਵਾਹਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਮੋਟੇ ਹਨ, ਪੇਟ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਸੱਪ ਵਰਗਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਲਾਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਧੂਮਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾ ਵ੍ਯੋਮੈਕਚਰਣੋਰ੍ਧ੍ਵਦृਕ੍ 4.1.45.
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਨਾਲ ਧੂੰਆਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਪੈਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੁਰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭਾ ਬਲਾਕਾਸ੍ਯਾ ਮਾਰ੍ਜਾਰੀ ਕਟਪੂਤਨਾ
ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬਗਲੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿੱਲੀ ਜਿਹੀ ਹੈ ਤੇ ਕਟਪੂਤਨਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਾਮਾਨੀਮਾਨਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚਤੁਃषष੍ਟਿਂ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਹ ਚੌਂਸਠ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨ ਡਾਕਿਨ੍ਯੋ ਨ ਸ਼ਾਕਿਨ੍ਯੋ ਨ ਕੂष੍ਮਾਂਡਾ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
—ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਨਾ ਸ਼ਾਕਿਨੀਆਂ, ਨਾ ਕੁਸ਼ਮਾਂਡਾ, ਨਾ ਰਾਕਸ਼ਸ—
ਸ਼ਿਸ਼ੂਨਾਂ ਸ਼ਾਂਤਿਕਾਰੀਣਿ ਗਰ੍ਭਸ਼ਾਂਤਿਕਰਾਣਿ ਚ
—ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਨਾਮ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੀ ਠੰਢ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਲਭੇਦਭੀਪ੍ਸਿਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯੋਗਿਨੀਪੀਠਸੇਵਕਃ
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭਗਤ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਈ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬਲਿਪੂਜੋਪਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਧੂਪਦੀਪਸਮਰ੍ਪਣੈਃ
ਭੋਜਨ, ਪੂਜਾ, ਤੋਹਫੇ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ—
ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲੇ ਮਹਾਪੂਜਾਂ ਤਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
—ਉਥੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ—