ਕਰ੍ਤ੍ਰੀਂ ਕਰ੍ਪਰਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਾਂ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਪਿਂਗੋਗ੍ਰਤਾਰਕਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਛੁਰੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਖੋਪੜੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੀਲੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਯਾਵਦ੍ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਪੁਰੀਮੇष ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋਸ੍ਤਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਦਾਖਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਤਤ੍ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਾਦ੍ਭੈਰਵੋਪਿ ਕਾਲੋਭੂਤ੍ਕਾਲਕਾਲਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਕਾਰਨ, ਭੈਰਵ ਵੀ ਸਮਾਂ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਪਾਲਪਾਣਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਚਚਾਰ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ 4.1.31.
ਖੋਪੜੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਤ੍ਯਲੋਕੇਪਿ ਵੈਕੁਂਠੇ ਮਹੇਂਦ੍ਰਾਦਿ ਪੁਰੀष੍ਵਪਿ
ਸਤ੍ਯਲੋਕ, ਵੈਕੁੰਠ, ਮਹੇਂਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ,
ਪ੍ਰਤਿਤੀਰ੍ਥਂ ਭ੍ਰਮਨ੍ਨਾਪਿ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਹਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਭਟਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਅਨੇਨੈਵਾਨੁਮਾਨੇਨ ਮਹਿਮਾ ਤ੍ਵਵਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਹੀ ਤਰਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝੋ।
ਸਂਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਬਹੂਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ ਤੇ ਅਨੇਕ ਮੰਦਰ ਵੀ ਹਨ।
ਤਾਵਦ੍ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨ੍ਯਲਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਪਾਪ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋऽਯਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਂ ਵਿਚਰਨ੍ਹਰਃ
ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਰਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਥਾਯਾਂਤਂ ਮਹਾਕਾਲਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਪਕੁਂਡਲਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਕਾਲ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਹਨ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਪਪਾਤ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਾਲਾ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡੰਡਵਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਪੇਤੁਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੈਨਂ ਪ੍ਰਣਤਃ ਕਮਲਾਪਤਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਕਮਲ-ਪਤੀ ਨੇ ਵੀ ਨਮਨ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਮਥਨੋ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪਦ੍ਮਾਲਯਾਂ ਹਰਿਃ 4.1.31.
ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲਾ ਹਰੀ, ਪਦਮ-ਆਲਯਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਧਨ੍ਯੋऽਹਂ ਦੇਵਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਟ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਗਤ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਅਨਾਦਿਃ ਸ਼ਰਣਃ ਸ਼ਾਂਤਃ ਪਰਃ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਸਂਮਿਤਃ
ਉਹ ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਆਸਰਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਛਬੀ-ਵੀਂ ਅੰਕ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਂਤਰਾਤ੍ਮਾऽਯਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਸਭ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਧਿਯਾ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਹृਦਯੇ ਸੋਯਮਦ੍ਯ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਆਓ, ਅੱਜ ਉਸਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖੀਏ।
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਲਭ੍ਯਤੇ ਮਾਨਵੈਰ੍ਭੁਵਿ
ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਸੋਯਮਾਯਾਤਿ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਃ ਸ਼ਸ਼ਿਭੂषਣਃ
ਉਹ ਹੀ ਹੁਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ ਤ੍ਰਿਨੈਣ, ਜਿਸਦੇ ਮੱਥੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ।
ਧਿਗ੍ਧਿਕ੍ਪਦਂ ਤੁ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਪਰਮ ਸ਼ੰਕਰ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤ੍ਵਾਦਸ਼ੁਭਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੇਵਲੋਕੇ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ 4.1.31.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਿਆ।
ਕਿਮਿਦਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ?
ਕ੍ਰੀਡੇਯਂ ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਹ ਖੇਡ ਤੁਹਾਡੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਭਗਵਤ੍ਰ੍ਛਂਭੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚਰਸਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪ
ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਭਿਖ ਮੰਗਦੇ ਹੋ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਮੇਤਦੁਦਾਹਰਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਇਹ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਘਪ੍ਰਤਿਘਂ ਵਿष੍ਣੋ ਚਰਾਮ੍ਯੇਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਮਿਤ੍ਵਾ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨਤਸ਼ਿਰਾਃ ਪੁਨਰੇਵਂ ਵ੍ਯਜਿਜ੍ਞਪਤ੍
ਹਲਕਾ ਮਸਕਰਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।