ਵ੍ਰਜਂਤੁ ਵਿਜ੍ਵਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਸ ਵਃ ਪਦਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਓ; ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਨ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਗਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾਦ੍ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਕੇਨਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਰਾਧ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਚ ਗੀਰ੍ਵਾਣਾਃ ਪ੍ਰਣੀਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਃ 4.1.20.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।
ਅਥ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦृਢਮਾਨਸਮ੍
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਵਰ ਮੰਗ।
ਵਚੋऽਮृਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪਰ੍ਯੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਵਿਲੋਚਨੇ
ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਵਿਕਸਨ੍ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਾਨਾਂ ਨਿਕੁਰਂਬਕੈਃ
ਤਾਜ਼ਾ ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ—
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਦੇਵੀਕਟਾਕ੍ਸ਼ੋਘੈਃ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਿਤਮਿਵਾਖਿਲਮ੍
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੋਦ੍ਯਤ੍ਕਾਦਂਬਿਨੀਮਧ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਦਾਮਸਮਾਨਰੁਕ੍
ਉਭਰਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਰਗਾ ਚਮਕ।
ਨਭੋ ਨਿਕष ਪਾषਾਣੋ ਮੇਰੁਕਾਂਚਨ ਰੇਖਿਤਃ
ਆਸਮਾਨ, ਪਥਰ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸੁਨੀਲਗਗਨਂ ਯਦ੍ਵਦ੍ਭੂषਿਤਂ ਤੁ ਕਲਾਵਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਨੀਲਾ ਆਸਮਾਨ ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਥ ਪਰਿਤਃ ਪਰਿਲੁਠ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲੁੱਟਦਾ ਗਿਆ।
ਨਾਰਦੇਨ ਸਨਂਦੇਨ ਸਨਕੇਨ ਸੁਸਂਸ੍ਤੁਤਃ 4.1.20.
ਨਾਰਦ, ਸਨੰਦ, ਅਤੇ ਸਨਕ ਵੱਲੋਂ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮਯੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਸੁਭਾਵਕ, ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਅਕਰਤੀ—
ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਵਾਰਾਣਸੀਕਥਾਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਅਨੁਗ੍ਰਹੋ ਯਦਿ ਮਯਿ ਯੋਗ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਯਦਿ
ਜੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹਾਂ,
ਕੋਸੌ ਭੈਰਵਨਾਮਾਤ੍ਰ ਕਾਸ਼ਿਪੁਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਕਾਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਭੈਰਵ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?
ਕਥਮਾਰਾਧਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਿਦ੍ਧਿਦਃ ਸਾਧਕਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਤਥਾ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਤਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਂ ਭੈਰਵਸ੍ਯ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਭੈਰਵ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਤਃ ਪ੍ਰਪੀਡ੍ਯ ਸੁਦृਢਂ ਨਿਸ਼੍ਚੋਤ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚੋਤ੍ਯ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਂ ਸਕਲਂ ਪਚੇਲਿਮਰਸਾਲੋਚ੍ਚੈਃ ਫਲਾਭਂ ਮੁਹੁਃ
ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਬਾ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਪਚੇਲੀਮਾ ਫਲਾਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਫਲ ਵਾਂਗ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਂਭਯੋਨੇ ਨ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯੇਵ ਮਹਿਮਾਨਂ ਮਹੇਸ਼ਿਤੁਃ
ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਨ ਚਿਤ੍ਰਮਤ੍ਰ ਭੂਦੇਵ ਭਵਮਾਯਾ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਵਨ ਦੀ ਮਾਇਆ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ।
ਵੇਦਯੇਦ੍ਯਦਿਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ ਏਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ 4.1.31.
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਆਪ ਪਛਾਣ ਲਵੇ, ਉਹੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਸ ਸਰ੍ਵਗੋਪਿ ਨੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਰਾਮੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਸਭ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ; ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਮਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਪਿਤਾਮਹਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮੇਰੁਸ਼ृਂਗੇ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਪਿਤਾਮਹ ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ,
ਸਮਾ ਯਯਾ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮੋਹਿਤੋ ਲੋਕਸਂਭਵਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਰਹਂ ਧਾਤਾ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰੇਕ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹਾਂ, ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਇਕ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕੋ ਹਿ ਜਗਤਾਮਹਮੇਕੋ ਨਿਵਰ੍ਤਕਃ
ਜਗਤ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।