ਯਦਾ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਰੇ ਬਾਲ ਨਿਰਗਾਤ੍ਤਪਸੇ ਭਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਏ ਬਾਲਕ,
ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਸਪਤ੍ਨੀਦੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਦੁਨੋਪਿ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਰ੍ਭਕ
ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੇ ਕੜਵੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਨ ਨਿਦ੍ਰਾਮਿ ਨ ਜਾਗਰ੍ਮਿ ਨਾਸ਼੍ਨਾਮਿ ਨ ਪਿਬਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਨਾ ਮੈਂ ਸੌਂਦੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਜਾਗਦੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਖਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਪੀਂਦੀ ਹਾਂ।
ਨਿਦ੍ਰਾਦਰਿਦ੍ਰਨਯਨਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇਪਿ ਨ ਤਵਾਨਨਮ੍ 4.1.20.
ਨੀੰਦ ਤੋਂ ਵੰਜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ।
ਤ੍ਵਦਾਨਨਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਰ੍ਵਿਧੁਰ੍ਵਿਧੁਰਯਾ ਮਯਾ
ਚੰਦ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਸੁਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਦਾਲਾਪਸਮਾਲਾਪਂ ਕਲਯਨ੍ਕਿਲਕਾਕਲੀਮ੍
ਤੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਆਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਕੂਕਾਂ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਦਂਗਸਂਗਮਧੁਰੋ ਧ੍ਰੁਵਧੂਪਿਤਯਾਮਯਾ
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਮੇਰੇ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਜਲ ਗਈ ਹੈ।
ਕੇ ਦੇਸ਼ਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰਿਤਃ ਕੇ ਸ਼ੈਲਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਧ੍ਰੁਵ
ਕਿਹੜੇ ਦੇਸ਼, ਕਿਹੜੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਕਿਹੜੇ ਪਹਾੜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ?
ਅਧ੍ਰੁਵਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯਂਧੀਕृਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਸਥਿਰ ਹੈ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੰਨ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।
ਮृਦੁਲਾਨਿ ਤਵਾਂਗਾਨਿ ਕ੍ਵੇਮਾਨਿ ਕ੍ਵ ਤਪਸ੍ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਨਰਮ ਹਨ—ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਅਨੇਨ ਤਪਸਾ ਵਤ੍ਸ ਤ੍ਵਯਾऽऽਪ੍ਯਂ ਕਿਮਨੇਨਸਾ
ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਤਪ ਕਰਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਅਨੇਨ ਵਯਸਾ ਬਾਲ ਖੇਲਨੀਯਂ ਤ੍ਵਯਾऽਨਿਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਖੇਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਤਤਃ ਕੌਮਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਯੋऽਭਿਧ੍ਯਾਨਸ਼ੀਲਿਨਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਜਵਾਨੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਤੂੰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾ.
ਵਯੋਥ ਚਤੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯੋषਾਸ੍ਰਕ੍ਚਂਦਨਾਦਿਕਾਨ੍ 4.1.20.
ਜਦ ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ,
ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯਾਥ ਬਹੂਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਗੁਣਿਨੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਾਨ੍
ਤਦ ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ.
ਇਦਾਨੀਮੇਵ ਤਪਸਿ ਬਾਲ੍ਯੇ ਵਯਸਿ ਕਃ ਸ਼੍ਰਮਃ
ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਜਤਨ ਹੈ?
ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਪਰਿਭੂਤੇਨ ਹृਤਮਾਨੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਜਦ ਵੈਰੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲੈ ਲਈ ਹੋਵੇ,
ਹृਤਮਾਨੇਨ ਤਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਵਚੋ ਧ੍ਰੁਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰੁਵ.
ਜਨਯਿਤ੍ਰੀਮਨਾਭਾष੍ਯ ਭੂਤਭੀਤਿਂ ਵਿਹਾਯ ਚ
ਮਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖ ਕੇ, ਤੇ ਸਭ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ,
ਸਾਪਿ ਭੂਤਾਵਲੀ ਭੀਤਿਂਬਹੁਭੀषਣਭੂषਣਾ
ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ,
ਪਰਿਤਃ ਪਰਿਵੇषਾਭਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈਃ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਪ੍ਰਭਮ੍
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਲੈ ਕੇ,
ਭੂਤਾਵਲੀ ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ੍ਫੁਰਚ੍ਚਕ੍ਰਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਫੁਰਤ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ,
ਅਤੀਵ ਨਿष੍ਕਂਪਹृਦਂ ਗੋਵਿਦਾਰ੍ਪਿਤਚੇਤਸਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ, ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ,
ਸਾਪਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤਭੀਤਾਤਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਧ੍ਰੁਵਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ 4.1.20.
ਉਹ ਵੀ, ਧ੍ਰੁਵ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਡਰ ਗਈ.
ਗਰ੍ਜਤ੍ਕਾਦਂਬਿਨੀਜਾਲਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵੈ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਯਥਾ
ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗੱਜਦੇ ਤੇ ਉਲਝੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਾਂਗ,
ਅਥ ਜਂਭਾਰਿਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭੀਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਫਿਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਗਏ.
ਨਤ੍ਵਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸੁਃ ਪਰਿष੍ਟੁਤ੍ਯਾ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮ ਸਕੇ, ਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਰਜ਼ ਕੀਤਾ.
ਤਪਤਾ ਤਾਪਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀ ਤਲਵਾਸਿਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਸਭ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ.
ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਂਵਿਦ੍ਮਹੇ ਤਾਤ ਧੁਵਸ੍ਯ ਨ ਮਨੀषਿਤਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਧੁਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਾਡੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਹਸ੍ਯ ਚਤੁਰਾਨਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਚੌਹਾਂ-ਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੱਸ ਪਿਆ।