ਤਮਃ ਸਂਕੇਤਸਦਨਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਵੈ ਵਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਵੱਡਾ ਵਿਆਘਰ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਰਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਾਂਗ।
ਉਲੂਕਾਕਾਰਤਾਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਫੂਤ੍ਕਾਰੈਰਤਿਦਾਰੁਣੈਃ
ਉਲੂ ਦੀ ਆਕਾਰੀ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਕਾਚਿਦਾਨੀਯ ਰੁਦਂਤਂ ਕਸ੍ਯਚਿਚ੍ਛਿਸ਼ੁਮ੍
ਇੱਕ ਯਕਸ਼ਣੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਲੈ ਆਈ।
ਪਿਪਾਸਿਤਾਦ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਤੇਪਿ ਪਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਧੁਵ 4.1.20.
ਅੱਜ ਪਿਆਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਲਹੂ ਪੀਣੀ ਹੀ ਪੀ ਲਵਾਂਗੀ।
ਅਨੀਯ ਤृਣਦਾਰੂਣਿ ਪਰਿਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸਮਂਤਤਃ
ਘਾਸ ਤੇ ਲੱਕੜ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਪਾਸੇ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੇ।
ਵੇਤਾਲੀ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭਂਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਚਿਤ੍ਤਰੂਨ੍ਗਿਰੀਨ੍
ਵੈਤਾਲੀ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਕਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਨ੍ਯਾ ਸੁਨੀਤਿਰੂਪੇਣ ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੂਰਤਃ
ਹੋਰ ਇੱਕ ਨੇ ਸੁਨੀਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਦੂਰੋਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚ ਵਚਸ਼੍ਚਾਟੁ ਬਹੁਮਾਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਤ੍ਵਦੇਕਸ਼ਰਣਾਂ ਵਤ੍ਸ ਬਤ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਜਿਘਾਂਸਤਿ
ਹਾਏ ਬਚਿਆ, ਮੌਤ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਈ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਕਾਨਨਮ੍
ਹਰ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਪਿੰਡ, ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ਹਿਰ, ਹਰ ਰਾਹ ਤੋਂ ਰਾਹ, ਹਰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਜੰਗਲ,
ਯਦਾ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਰੇ ਬਾਲ ਨਿਰਗਾਤ੍ਤਪਸੇ ਭਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਏ ਬਾਲਕ,
ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਸਪਤ੍ਨੀਦੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਦੁਨੋਪਿ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਰ੍ਭਕ
ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੇ ਕੜਵੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਨ ਨਿਦ੍ਰਾਮਿ ਨ ਜਾਗਰ੍ਮਿ ਨਾਸ਼੍ਨਾਮਿ ਨ ਪਿਬਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਨਾ ਮੈਂ ਸੌਂਦੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਜਾਗਦੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਖਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਪੀਂਦੀ ਹਾਂ।
ਨਿਦ੍ਰਾਦਰਿਦ੍ਰਨਯਨਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇਪਿ ਨ ਤਵਾਨਨਮ੍ 4.1.20.
ਨੀੰਦ ਤੋਂ ਵੰਜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ।
ਤ੍ਵਦਾਨਨਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਰ੍ਵਿਧੁਰ੍ਵਿਧੁਰਯਾ ਮਯਾ
ਚੰਦ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਸੁਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਦਾਲਾਪਸਮਾਲਾਪਂ ਕਲਯਨ੍ਕਿਲਕਾਕਲੀਮ੍
ਤੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਆਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਕੂਕਾਂ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਦਂਗਸਂਗਮਧੁਰੋ ਧ੍ਰੁਵਧੂਪਿਤਯਾਮਯਾ
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਮੇਰੇ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਜਲ ਗਈ ਹੈ।
ਕੇ ਦੇਸ਼ਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰਿਤਃ ਕੇ ਸ਼ੈਲਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਧ੍ਰੁਵ
ਕਿਹੜੇ ਦੇਸ਼, ਕਿਹੜੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਕਿਹੜੇ ਪਹਾੜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ?
ਅਧ੍ਰੁਵਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯਂਧੀਕृਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਸਥਿਰ ਹੈ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੰਨ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।
ਮृਦੁਲਾਨਿ ਤਵਾਂਗਾਨਿ ਕ੍ਵੇਮਾਨਿ ਕ੍ਵ ਤਪਸ੍ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਨਰਮ ਹਨ—ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਅਨੇਨ ਤਪਸਾ ਵਤ੍ਸ ਤ੍ਵਯਾऽऽਪ੍ਯਂ ਕਿਮਨੇਨਸਾ
ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਤਪ ਕਰਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਅਨੇਨ ਵਯਸਾ ਬਾਲ ਖੇਲਨੀਯਂ ਤ੍ਵਯਾऽਨਿਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਖੇਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਤਤਃ ਕੌਮਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਯੋऽਭਿਧ੍ਯਾਨਸ਼ੀਲਿਨਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਜਵਾਨੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਤੂੰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾ.
ਵਯੋਥ ਚਤੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯੋषਾਸ੍ਰਕ੍ਚਂਦਨਾਦਿਕਾਨ੍ 4.1.20.
ਜਦ ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ,
ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯਾਥ ਬਹੂਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਗੁਣਿਨੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਾਨ੍
ਤਦ ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ.
ਇਦਾਨੀਮੇਵ ਤਪਸਿ ਬਾਲ੍ਯੇ ਵਯਸਿ ਕਃ ਸ਼੍ਰਮਃ
ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਜਤਨ ਹੈ?
ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਪਰਿਭੂਤੇਨ ਹृਤਮਾਨੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਜਦ ਵੈਰੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲੈ ਲਈ ਹੋਵੇ,
ਹृਤਮਾਨੇਨ ਤਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਵਚੋ ਧ੍ਰੁਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰੁਵ.
ਜਨਯਿਤ੍ਰੀਮਨਾਭਾष੍ਯ ਭੂਤਭੀਤਿਂ ਵਿਹਾਯ ਚ
ਮਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖ ਕੇ, ਤੇ ਸਭ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ,
ਸਾਪਿ ਭੂਤਾਵਲੀ ਭੀਤਿਂਬਹੁਭੀषਣਭੂषਣਾ
ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ,