ਭਲ੍ਲੂਕਾਕਾਰਸਰ੍ਵਾਂਗ ਉष੍ਟ੍ਰਲਂਬਸ਼ਿਰੋਧਰਃ
ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਭੱਲੂ ਦੀ ਆਕਾਰੀ ਹਨ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਉਠਰਲੇ ਊਠ ਵਾਂਗ ਲਟਕਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਦਨਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵ੍ਯਾਦਾਯ ਵਿਕਟਾਨਨਮ੍
ਕੋਈ ਵਿਆਘਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਰਯਾਤ੍ਤੁ ਮਾਂਸਕਂ ਭੁਂਜਨ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਕਟਦਂष੍ਟ੍ਰਕਃ
ਹੋਰ ਕੋਈ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮਾਸ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਤਿਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੈਸ੍ਤਟਾਨੁਚ੍ਚਾਨ੍ਵਿਦਾਰਯਨ੍ 4.1.20.
ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਨੋਕਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਪਨ੍ਨਗੀ ਭੂਯ ਫਟਾਟੋਪਭਯਾਨਕਃ
ਕੋਈ ਹੋਰ, ਸੱਪ ਦੀ ਆਕਾਰੀ ਬਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫਣ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਚ ਮਹਿषਾਕਾਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪਞ੍ਸ਼ृਂਗਾਗ੍ਰਤੋ ਗਿਰੋਨ੍
ਹੋਰ ਕੋਈ, ਮਹਿਸ ਦੀ ਆਕਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦਾਵਾਨਲਾਲੀਢ ਖਰ੍ਜੂਰਦ੍ਰੁਮਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਕੋਈ ਹੋਰ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚੁੰਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਖਜੂਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਮੌਲਿਜੈਰਭ੍ਰਸਂਘਰ੍षਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਦੀਰ੍ਘਕृਸ਼ੋਦਰਃ
ਲੰਮਾ ਤੇ ਪਤਲਾ ਪੇਟ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਜੁੜੀ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਟਕਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕृਪਾਣਪਾਣਿਰ੍ਭਗ੍ਨਾਸ੍ਯੋ ਵਾਮਹਸ੍ਤਕਪਾਲਧृਤ੍
ਕਪਾਲ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ।
ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਾਲਮਾਦਾਯ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਕਿਲ ਕਿਲਾਰਵਮ੍
ਵੱਡਾ ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੂੰਜਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਮਃ ਸਂਕੇਤਸਦਨਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਵੈ ਵਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਵੱਡਾ ਵਿਆਘਰ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਰਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਾਂਗ।
ਉਲੂਕਾਕਾਰਤਾਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਫੂਤ੍ਕਾਰੈਰਤਿਦਾਰੁਣੈਃ
ਉਲੂ ਦੀ ਆਕਾਰੀ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਕਾਚਿਦਾਨੀਯ ਰੁਦਂਤਂ ਕਸ੍ਯਚਿਚ੍ਛਿਸ਼ੁਮ੍
ਇੱਕ ਯਕਸ਼ਣੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਲੈ ਆਈ।
ਪਿਪਾਸਿਤਾਦ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਤੇਪਿ ਪਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਧੁਵ 4.1.20.
ਅੱਜ ਪਿਆਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਲਹੂ ਪੀਣੀ ਹੀ ਪੀ ਲਵਾਂਗੀ।
ਅਨੀਯ ਤृਣਦਾਰੂਣਿ ਪਰਿਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸਮਂਤਤਃ
ਘਾਸ ਤੇ ਲੱਕੜ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਪਾਸੇ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੇ।
ਵੇਤਾਲੀ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭਂਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਚਿਤ੍ਤਰੂਨ੍ਗਿਰੀਨ੍
ਵੈਤਾਲੀ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਕਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਨ੍ਯਾ ਸੁਨੀਤਿਰੂਪੇਣ ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੂਰਤਃ
ਹੋਰ ਇੱਕ ਨੇ ਸੁਨੀਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਦੂਰੋਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚ ਵਚਸ਼੍ਚਾਟੁ ਬਹੁਮਾਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਤ੍ਵਦੇਕਸ਼ਰਣਾਂ ਵਤ੍ਸ ਬਤ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਜਿਘਾਂਸਤਿ
ਹਾਏ ਬਚਿਆ, ਮੌਤ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਈ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਕਾਨਨਮ੍
ਹਰ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਪਿੰਡ, ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ਹਿਰ, ਹਰ ਰਾਹ ਤੋਂ ਰਾਹ, ਹਰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਜੰਗਲ,
ਯਦਾ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਰੇ ਬਾਲ ਨਿਰਗਾਤ੍ਤਪਸੇ ਭਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਏ ਬਾਲਕ,
ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਸਪਤ੍ਨੀਦੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਦੁਨੋਪਿ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਰ੍ਭਕ
ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੇ ਕੜਵੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਨ ਨਿਦ੍ਰਾਮਿ ਨ ਜਾਗਰ੍ਮਿ ਨਾਸ਼੍ਨਾਮਿ ਨ ਪਿਬਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਨਾ ਮੈਂ ਸੌਂਦੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਜਾਗਦੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਖਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਪੀਂਦੀ ਹਾਂ।
ਨਿਦ੍ਰਾਦਰਿਦ੍ਰਨਯਨਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇਪਿ ਨ ਤਵਾਨਨਮ੍ 4.1.20.
ਨੀੰਦ ਤੋਂ ਵੰਜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ।
ਤ੍ਵਦਾਨਨਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਰ੍ਵਿਧੁਰ੍ਵਿਧੁਰਯਾ ਮਯਾ
ਚੰਦ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਸੁਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਦਾਲਾਪਸਮਾਲਾਪਂ ਕਲਯਨ੍ਕਿਲਕਾਕਲੀਮ੍
ਤੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਆਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਕੂਕਾਂ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਦਂਗਸਂਗਮਧੁਰੋ ਧ੍ਰੁਵਧੂਪਿਤਯਾਮਯਾ
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਮੇਰੇ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਜਲ ਗਈ ਹੈ।
ਕੇ ਦੇਸ਼ਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰਿਤਃ ਕੇ ਸ਼ੈਲਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਧ੍ਰੁਵ
ਕਿਹੜੇ ਦੇਸ਼, ਕਿਹੜੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਕਿਹੜੇ ਪਹਾੜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ?
ਅਧ੍ਰੁਵਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯਂਧੀਕृਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਸਥਿਰ ਹੈ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੰਨ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।
ਮृਦੁਲਾਨਿ ਤਵਾਂਗਾਨਿ ਕ੍ਵੇਮਾਨਿ ਕ੍ਵ ਤਪਸ੍ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਨਰਮ ਹਨ—ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?