ਯਦੈਕਲੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਰਂਤੁਂ ਸ੍ਵੈਰਚਰ ਪ੍ਰਭੋ
ਜਦ ਤੂੰ ਇਕਲਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਮੇਕੋ ਦ੍ਵਿਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਭੇਦਤਃ
ਤੂੰ ਇਕਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦੋ ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤਿਭ੍ਯਾ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਜਲੀਲਯਾ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਜ੍ਞਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਾਨੀਸ਼ ਇਚ੍ਛਾਸ਼ਕ੍ਤਿਰੁਮਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਪ੍ਰਭੂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਭਵਾਨੀ ਹੈ; ਇੱਛਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਮਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਗਂ ਤਵ ਵਿਧਿਰ੍ਵਾਮਾਂਗਂ ਤਵ ਚਾਚ੍ਯੁਤਃ
ਤੇਰੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਅਚਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵੇਦਾਦਂਬੁਨਿਧਯਸ੍ਤਵ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਸਮੀਰਣਃ 4.1.13.
ਤੇਰੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣੇ, ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਤੋਂ ਹਵਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਰਾਜਨ੍ਯਵਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਬਾਹੁ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਊਰੁਸਮੁਦ੍ਭਵਾਃ
ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ; ਵੈਸ਼ ਤੇਰੇ ਉਰੂਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਪੁਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਰੂਪੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਸृਜਃ ਪੁਰਾ
ਤੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਬਣਾਇਆ।
ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਨ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭਿਨ੍ਨਂ ਜਗਨ੍ਮਯ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੁऽਭ੍ਯਂ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ!
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੂਤਾਤ੍ਮਨਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰੀਤ ਹੋਏ,
ਸਰ੍ਵਗੋ ਮਮ ਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਾਵਬੋਧਕਃ
ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਵ ਲਿਂਗਮਿਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਯੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੀਹ ਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਲਿੰਗ ਵੇਖਦੇ ਹਨ,
ਪਵਮਾਨੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਮਧ੍ਯੇ ਜਨ੍ਮਸਕृਨ੍ਨਰਃ
ਪਵਮਾਨੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਲਿੰਗ, ਜੇਕਰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਸੁਗਂਧਚਂਦਨੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਮਮ ਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਵਮਾਨਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਪੂਤੋ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ 4.1.13.
ਪਵਮਾਨ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਣਾਵੂਚਤੁਃ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਯੇषਾਲਕਾਪੁਰੀ
ਗਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੂਰਬ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅਲਕਾ ਨਗਰੀ ਹੈ।
ਸ਼ਂਭੋਃ ਸਖਿਤ੍ਵਮਾਪੇਦੇ ਨਾਥੋਸ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਿਯੋਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੰਭੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਯਯਾ ਸਖਿਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯਧੂਰ੍ਜਟੇਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਧੂਰਜਟ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਮਮ ਮਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਗੋਚਰਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਹ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗਣਾਵੂਚਤੁਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਂਦ੍ਰਿਯੇਸ਼੍ਵਰ
ਗਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਨ, ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ,
ਸੁਹृਦਿ ਪ੍ਰੇਮਸਂਪਨ੍ਨੇ ਤ੍ਵਯ੍ਯਨੁਦ੍ਯਂ ਨ ਕਿਂਚਨ
ਜਿਸ ਦੋਸਤ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਆਸੀਤ੍ਕਾਂਪਿਲ੍ਯਨਗਰੇ ਸੋਮਯਾਜਿਕੁਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਕਾਂਪਿਲਿਆ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸੋਮਯਾਜੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੀ।
ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਵੇਦਾਰ੍ਥਾਨ੍ਵੇਦੋਕ੍ਤਾਚਾਰਚਂਚੁਰਃ
ਉਹ ਨੇ ਵੇਦ, ਵੇਦਾਂਗ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਈ।
ਅਗ੍ਨਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਰਤੋ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਕृਤੋਪਨਯਨਃ ਸੋਥ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭੂਰਿਸ਼ਃ 4.1.13.
ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਆਦਾਯਾਦਾਯ ਬਹੁਸ਼ੋ ਧਨਂ ਮਾਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਚਾਰਃ ਸਂਧ੍ਯਾਸ੍ਨਾਨਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਫੇਰ ਲਿਆ।
ਨਟਪਾਖਂਡਿਭਂਡੈਸ਼੍ਚ ਬਦ੍ਧਪ੍ਰੇਮਪਰਂਪਰਃ
ਉਹ ਨਟ, ਠੱਗ ਅਤੇ ਮਸਖਰੇਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦੀ ਲੜੀ ਜੋੜ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰੇਰਿਤੋਪਿ ਜਨਨ੍ਯਾ ਸ ਨ ਯਾਤਿ ਪਿਤੁਰਂਤਿਕਮ੍
ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਕਹਿਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।