ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਭਾਗੋ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਲੱਖ ਸਾਲ ਜੀਵਿਆ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਵਾਚ ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਕਰੁਣਾਮृਤਸਾਗਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਦਇਆ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।
ਅਨੇਨ ਤਪਸੋਗ੍ਰੇਣ ਲਿਂਗਸ੍ਯਾਰਾਧਨੇਨ ਚ
ਇਸ ਤਿੱਖੀ ਤਪस्या ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਰਾਹੀਂ।
ਦੇਵਦੇਵਮਹਾਦੇਵ ਦੇਵਾਨਾਮਭਯਪ੍ਰਦ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਚ ਵਿਂਦਂਤਿ ਕਿਮਾਤ੍ਮਕ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੋ 4.1.13.
ਵੇਦ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਹੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੋਪਿ ਗਿਰਾਂ ਗੋਚਰੋ ਨ ਚ ਵਾਕ੍ਪਤੇਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੀ ਬੋਲ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਾਕ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵੀ।
ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਪ੍ਰਮਿਮੀਤੇਸ਼ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮਾਂਸ੍ਤੁਤਿਕਰ੍ਮਣਿ
ਪ੍ਰਭੂ, ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਭੇਦਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਸਰ੍ਵਗੋ ਯਤਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਗਾਤ੍ਪੁਰਾ ਭਵਾਨੇਕੋ ਰੂਪਨਾਮ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਕਲਾ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਨਾ ਨਾਮ।
ਯਦੈਕਲੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਰਂਤੁਂ ਸ੍ਵੈਰਚਰ ਪ੍ਰਭੋ
ਜਦ ਤੂੰ ਇਕਲਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਮੇਕੋ ਦ੍ਵਿਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਭੇਦਤਃ
ਤੂੰ ਇਕਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦੋ ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤਿਭ੍ਯਾ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਜਲੀਲਯਾ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਜ੍ਞਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਾਨੀਸ਼ ਇਚ੍ਛਾਸ਼ਕ੍ਤਿਰੁਮਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਪ੍ਰਭੂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਭਵਾਨੀ ਹੈ; ਇੱਛਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਮਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਗਂ ਤਵ ਵਿਧਿਰ੍ਵਾਮਾਂਗਂ ਤਵ ਚਾਚ੍ਯੁਤਃ
ਤੇਰੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਅਚਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵੇਦਾਦਂਬੁਨਿਧਯਸ੍ਤਵ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਸਮੀਰਣਃ 4.1.13.
ਤੇਰੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣੇ, ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਤੋਂ ਹਵਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਰਾਜਨ੍ਯਵਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਬਾਹੁ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਊਰੁਸਮੁਦ੍ਭਵਾਃ
ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ; ਵੈਸ਼ ਤੇਰੇ ਉਰੂਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਪੁਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਰੂਪੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਸृਜਃ ਪੁਰਾ
ਤੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਬਣਾਇਆ।
ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਨ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭਿਨ੍ਨਂ ਜਗਨ੍ਮਯ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੁऽਭ੍ਯਂ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ!
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੂਤਾਤ੍ਮਨਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰੀਤ ਹੋਏ,
ਸਰ੍ਵਗੋ ਮਮ ਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਾਵਬੋਧਕਃ
ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਵ ਲਿਂਗਮਿਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਯੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੀਹ ਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਲਿੰਗ ਵੇਖਦੇ ਹਨ,
ਪਵਮਾਨੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਮਧ੍ਯੇ ਜਨ੍ਮਸਕृਨ੍ਨਰਃ
ਪਵਮਾਨੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਲਿੰਗ, ਜੇਕਰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਸੁਗਂਧਚਂਦਨੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਮਮ ਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਵਮਾਨਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਪੂਤੋ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ 4.1.13.
ਪਵਮਾਨ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਣਾਵੂਚਤੁਃ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਯੇषਾਲਕਾਪੁਰੀ
ਗਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੂਰਬ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅਲਕਾ ਨਗਰੀ ਹੈ।
ਸ਼ਂਭੋਃ ਸਖਿਤ੍ਵਮਾਪੇਦੇ ਨਾਥੋਸ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਿਯੋਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੰਭੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਯਯਾ ਸਖਿਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯਧੂਰ੍ਜਟੇਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਧੂਰਜਟ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਮਮ ਮਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਗੋਚਰਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਹ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।