ऋਣਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ ਮਾਤੁਃ ਕਾਰਿਤੋ ਨ ਜਲਾਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ੇ ਮੁਕਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਜਲ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ।
ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਤ੍ਕੁਂਡਿਕਾਸ਼੍ਚ ਨਾਧ੍ਵਗਾਯ ਸਮਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਛਤਰੀ, ਜੁੱਤੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘੜੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਚ ਕਨ੍ਯਾਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਵਸੁ ਕ੍ਵਾਪਿ ਮਯਾਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਵਾਜਪੇਯਾਵਭृਥੇ ਸ੍ਨਾਤੋ ਲੋਭਵਸ਼ਾਦਹਮ੍ 4.1.7.
ਮੈਂ ਵਾਜਪੇਯ ਯਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਸਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਨ ਮਯਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਲਿਂਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਲਯਂ ਸ਼ੁਭਮ
ਮੈਂ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ।
ਵਿष੍ਣੋਰਾਯਤਨਂ ਨੈਵ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਸਮृਦ੍ਧਿਦਮ੍
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਜੋ ਸਭ ਰੁਝੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ।
ਨ ਗੌਰੀ ਨ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੇਪਿ ਪਰਿਲੇਖਿਤੇ
ਮੈਂ ਗੌਰੀ ਜਾਂ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਚਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ।
ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਨ੍ਯਂਬਰਾਣ੍ਯਪਿ
ਮੈਂ ਨਾਂ ਹੀ ਸੁਤੰਤਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕਪੜੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਨ ਤਿਲਾਸ਼੍ਚ ਘृਤੇਨਾਕ੍ਤਾਃ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਤਿਲਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ ਰਹੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਸੂਕ੍ਤਂ ਪਾਵਮਾਨੀ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮਂਡਲਾਨਿ ਚ
ਸ਼੍ਰੀਸੂਕਤ, ਪਾਵਮਾਨੀ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੰਡਲ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹੇ ਗਏ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥ ਸੇਵਾ ਨ ਕृਤਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਰ੍ਕਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀਮ੍
ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਰਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨਹੀਂ ਮਨਾਈ ਗਈ।
ਸ਼ਯਨੀਯਂ ਨ ਚੋਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਮृਦੁਲਾ ਚ ਪ੍ਰਤੂਲਿਕਾ
ਸੋਣ ਵਾਲਾ ਬਿਸਤਰਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਤਕੀਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਅਜਾਸ਼੍ਵਮਹਿषੀ ਮੇषੀ ਦਾਸੀ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਤਿਲਾਃ
ਬकरी, ਘੋੜਾ, ਮਹਿਸ, ਭੇਡ, ਦਾਸੀ, ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਅਤੇ ਤਿਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਪਾਦਾਭ੍ਯਂਗਂ ਦੀਪਦਾਨਂ ਪ੍ਰਪਾਦਾਨਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ 4.1.7.
ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਲਿਸ਼, ਦੀਵੇ ਦੀ ਭੇਟ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਭੂਤਬਲਿਂ ਤਥਾऽਤਿਥਿ ਸਮਰ੍ਚਨਮ੍
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸ਼੍ਰਾਦ, ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਨ ਯਮਂ ਯਮਦੂਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨਯਾਮੀਰਪਿ ਯਾਤਨਾਃ
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਯਮ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਗਿਆ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਾਦੀਨਿ ਤਥਾ ਨਕ੍ਤਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚ
ਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਵਾਸਾਂ ਦੀ ਰੀਤ, ਨਾਲ ਹੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਗਵਾਹ੍ਨਿਕਂ ਚ ਨੋਦਤ੍ਤਂ ਕੋਕਂਡੂਤਿਰ੍ਨ ਵੈ ਕृਤਾ
ਗਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਦੀ ਰੀਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਨਾਰ੍ਥਿਨਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੈਰਰ੍ਥੈਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਹਿ ਮਯਾ ਕृਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
ਨ ਵੇਦਾ ਨ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨਾਰ੍ਧੋ ਦਾਰਾ ਨ ਨੋ ਸੁਤਃ
ਨਾ ਵੈਦ, ਨਾ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਨਾ ਅੱਧੀ ਪਤਨੀ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸਂਧਾਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
‘ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ’ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਨ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਵਸ੍ਥੋਸ੍ਤਿ ਮੇ ਦੇਹੋ ਯਾਵਨ੍ਨੇਂਦ੍ਰਿਯਵਿਕ੍ਲਵਃ
ਜਦ ਤਕ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਮੇਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ।
ਦਿਨਾਨਿ ਪਂਚਪਾਣ੍ਯੇਵਮਤਿਵਾਹ੍ਯ ਗृਹੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ਉਪੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਵਿਧਾਯ ਚ 4.1.7.
ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਾਣਪਦਨਿਃਸ਼੍ਰੇਣਿਕਾਂ ਪਰਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਪਂਥਾਨਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਿਯਂਤਮਪਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਜਿੰਨਾ ਦੂਰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਵਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਲੋਲਮਾਯੁਸ਼੍ਚਲਂ ਮਨਃ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਜੀਵਨ ਬੜਾ ਚੰਚਲ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਵੀ ਅਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਚ ਪੁਰੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰਯੂਮਵਗਾਹ੍ਯ ਚ
ਅਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਤੇ ਸਰਯੂ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ,
ਪਂਚਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਪਰਿਭੋਜ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ,
ਸਿਤਾऽਸਿਤੇ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠੇ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਂ ਸੁਰਦੁਰ੍ਲਭੇ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ 'ਤੇ, ਜੋ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਕਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ,