ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਤੋਤਾ ਸ੍ਤੁਤਿਃ ਸ੍ਤਵ੍ਯ ਇਹ ਤ੍ਵਮੇਵ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਸਤਾਈ, ਸਤੁਤੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਥੇ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਂ ਦੇਵਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਦਂਡਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡੰਡਵਤ ਹੋ ਗਏ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਵृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉੱਠੋ! ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗੋ।
ਯਃ ਸ੍ਤੋष੍ਯਤ੍ਯਨਯਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰੇਗਾ—
ਦਾਸ੍ਯਾਮਃ ਸਕਲਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਪਸ਼ੂਨ੍ਵਸੁ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਇੱਛਿਤ ਵਸਤੂਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਐਹਿਕਾਮੁष੍ਮਿਕਾਨ੍ਭੋਗਾਨਪਵਰ੍ਗਂ ਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੇ ਸੁਖ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਵਸਤੂਆਂ ਵੀ ਮਿਲਣਗੀਆਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪਠਿਤਵ੍ਯਃ ਸ੍ਤਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਉੱਤਮ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਨ੍ਵੇਧਾਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੋਤ੍ਥਿਤਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਹਾ।
ਏਤੇ ਵੇਦਾ ਮੂਰ੍ਤਿਧਰਾ ਇਮਾ ਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾਖਿਲਾਃ
ਇਹ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਚੈषਾ ਕਰੁਣਾ ਭਾਰਤੀਤ੍ਵਿਯਮ੍ 4.1.2.
ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਹੈ, ਇਹੀ ਦਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਹੈ।
ਨੇਹ ਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਲੋਭਃ ਕਾਮੋऽਧृਤਿਰ੍ਭਯਮ੍
ਇੱਥੇ ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਨਾ ਈਰਖਾ, ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਇੱਛਾ, ਨਾ ਅਸੰਯਮ, ਨਾ ਡਰ।
ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਤਾਸ੍ਤਪੋਨਿष੍ਠਾਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤਪ ਵਿਚ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਰਤਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਨਿਭਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰਮੀ ਭਕ੍ਤਾ ਅਮੀ ਗੋਗ੍ਰਹਣੇ ਹਤਾਃ
ਉਹ ਜੋ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਰ ਗਏ।
ਤੀਰ੍ਥੇ ਤਪਸ੍ਯੁਪਕृਤੌ ਸਦਾਚਾਰਾਦਿਕਰ੍ਮਣਿ
ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ, ਤਪ ਵਿਚ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਜਾਪ੍ਯਨਿਰਤਾ ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰ ਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਜੋ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜਨ ਵਿਚ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਨਿਸ੍ਪृਹਾਃ ਸੋਮਪਾ ਯੇ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਪਾਦੋਦਪਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਉਹ ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹਨ ਤੇ ਸੋਮ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੇ ਸਮਰ੍ਥਾ ਹਿ ਯੇ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਮਾਘ ਮਾਸੋ ਯੈਰੁषਃ ਸ੍ਨਾਤੋऽਮਲਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੌਰਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵੇਰ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਪਾਂਚਨਦੇ ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਸ੍ਨਾਤਾਸ੍ਤੁ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ 4.1.2.
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ, ਪੰਜ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਕ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੀਣਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਧਨੈਃ
ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਕਾਸ਼ੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਨੋਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਕਾਸ਼ੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਦਲ੍ਪਮਪਿ ਮਾਨਵੈਃ
ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਵੀ।
ਅਹੋ ਵੈਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਰਣਾਦਪਿਨੋਭਯਮ੍
ਵੈਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਮਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਸੁ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਤਾਮਹਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਯਾਯਾਂ ਯੈਃ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਯਾ ਵਿਚ ਪਿਤਾਮਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਨ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਨ ਦਾਨੇਨ ਨ ਜਪੇਨ ਨ ਪੂਜਯਾ
ਨਾਹਣ ਨਾਲ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ—
ਸੋਪਸ੍ਕਰਾਣਿਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿਮੁ ਸਲੋਲੂਖਲਾਦਿਭਿਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ, ਲੋਹੀ ਆਦਿ ਸਮੇਤ, ਲਾ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਕਾਰਯਂਤਿ ਵੇਦਮਧ੍ਯਾਪਯਂਤਿ ਚ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਦਿਆ ਲਈ ਹਾਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਚ ਯੇ ਦਦ੍ਯੁਃ ਪੁਸ੍ਤਕਾਨਿ ਦਦਤ੍ਯਪਿ 4.1.2.
ਜੋ ਪੁਰਾਣਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—