ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਦ੍ਰਾਮੁਦ੍ਰਿਤਲੋਚਨਾਃ 4.1.2.
ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਅਹੋਨਾਹਸ੍ਕਰਾਭਾਵਾਨ੍ਨਿਸ਼ਾਨੈਵਾऽਨਿਸ਼ਾਕਰਾਤ੍
ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਦ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਕਾਰਨ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਂ ਕਿਮਕਾਂਡੇ ਵੈ ਲਯਮੇष੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਕਥਮ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਖਤਮ ਹੋਵੇਗਾ?
ਸ੍ਵਾਹਾਸ੍ਵਧਾਵषਟ੍ਕਾਰਵਰ੍ਜਿਤੇ ਜਗਤੀਤਲੇ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਵਾਹਾ, ਸਵਧਾ ਤੇ ਵਸ਼ਟ ਦੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ,
ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇ ਯਜ੍ਞਾਦ੍ਯਾਃ ਸਕਲਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਯਜਨ ਆਦਿ, ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਲਂ ਜਾਨਂਤਿ ਸੂਰ੍ਯਤਃ
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਹੀ ਸਮਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਗਤਿਸ੍ਤਂਭਾਤ੍ਸ੍ਤਂਭਿਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਲ ਰੁਕਣ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਰੁਕੇ ਰਹੇ।
ਏਕਤਸ੍ਤਿਮਿਰਾਨ੍ਨੈਸ਼ਾਦੇਕਤਸ੍ਤੁ ਦਿਵਾਤਪਾਤ੍
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰੇ ਕਰਕੇ ਰਾਤ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦਿਨ ਦੀ ਗਰਮੀ ਸੀ।
ਇਤਿ ਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤੇ ਲੋਕੇ ਸੁਰਾਸੁਰਨਰੋਰਗੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਲੋਕ—ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਸੱਪ—ਸਭ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ,
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਤਦ ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲੱਗੇ।
ਨਮੋ ਹਿਰਣ੍ਯਰੂਪਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣੇ 4.1.2.
ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਯਨ੍ਨ ਦੇਵਾ ਵਿਜਾਨਂਤਿ ਮਨੋ ਯਤ੍ਰਾਪਿ ਕੁਂਠਿਤਮ੍
ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਵੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਿਨੋ ਯਂ ਹृਦਾਕਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਣਿਧਾਨੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਾਤ੍ਪਰਾਯ ਕਾਲਾਯ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾਪੁਰੁषਾਯ ਚ
ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿष੍ਣਵੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਰੂਪਾਯ ਰਜੋਰੂਪਾਯ ਵੇਧਸੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਜਸ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਤ੍ਰਿਧਾਹਂਕृਤਯੇ ਨਮਃ
ਬੁੱਧੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਰੂਪਾਯ ਤਦਂਤਰ੍ਵਰ੍ਤਿਨੇ ਨਮਃ
ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਨਿਤ੍ਯਨਿਤ੍ਯਰੂਪਾਯ ਸਦਸਤ੍ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਅਸਥਾਈ ਅਤੇ ਸਥਾਈ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਵ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਿਤਂ ਵੇਦਾਸ੍ਤਵ ਸ੍ਵੇ ਦੋਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਵੇਦ ਤੇਰੀ ਸਾਹ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵੀ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ।
ਨਾਭ੍ਯਾ ਆਸੀਦਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਲੋਮਾਨਿ ਚ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ 4.1.2.
ਤੇਰੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਤੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪੌਦੇ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਉੱਗੇ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਤੋਤਾ ਸ੍ਤੁਤਿਃ ਸ੍ਤਵ੍ਯ ਇਹ ਤ੍ਵਮੇਵ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਸਤਾਈ, ਸਤੁਤੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਥੇ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਂ ਦੇਵਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਦਂਡਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡੰਡਵਤ ਹੋ ਗਏ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਵृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉੱਠੋ! ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗੋ।
ਯਃ ਸ੍ਤੋष੍ਯਤ੍ਯਨਯਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰੇਗਾ—
ਦਾਸ੍ਯਾਮਃ ਸਕਲਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਪਸ਼ੂਨ੍ਵਸੁ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਇੱਛਿਤ ਵਸਤੂਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਐਹਿਕਾਮੁष੍ਮਿਕਾਨ੍ਭੋਗਾਨਪਵਰ੍ਗਂ ਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੇ ਸੁਖ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਵਸਤੂਆਂ ਵੀ ਮਿਲਣਗੀਆਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪਠਿਤਵ੍ਯਃ ਸ੍ਤਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਉੱਤਮ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਨ੍ਵੇਧਾਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੋਤ੍ਥਿਤਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਹਾ।
ਏਤੇ ਵੇਦਾ ਮੂਰ੍ਤਿਧਰਾ ਇਮਾ ਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾਖਿਲਾਃ
ਇਹ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਚੈषਾ ਕਰੁਣਾ ਭਾਰਤੀਤ੍ਵਿਯਮ੍ 4.1.2.
ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਹੈ, ਇਹੀ ਦਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਹੈ।