ਮਂਡਪਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਕਦਲੀਸ੍ਤਂਭਮਂਡਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਥੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਉਸ ਮੰਡਪ ਨੂੰ ਰੰਗੀਨ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁਯਾਦੂਰ੍ਜਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਿਯਮੇਨ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪੁਮਾਨ੍ 2.4.36.
ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਰਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਵਾऽਪਿ ਸ਼ृਣੁਯਾਤ੍ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਜਾਂ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਮਾਸੇऽਥਵਾ ਪੁਣ੍ਯਤਿਥੌ ਸਂਸ਼ृਣੁਯਾਦਪਿ
ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਤਿਥੀ ਤੇ ਵੀ, ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਾਂਤੋ ਵਿਗਤਮਤ੍ਸਰਃ
ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਪੁੰਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ—
ਵ੍ਯਾਸਾਸਨਂ ਸਮਾਰੂਢੋ ਯਦਾ ਪੌਰਾਣਿਕੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ—
ਨ ਦੁਰ੍ਜਨਸਮਾਕੀਰ੍ਣੇ ਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਵਾਪਦਾਵृਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਦ ਲੋਕ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਭਕ੍ਤਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਨਾऽਨ੍ਯਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਲਾਲਸਾ
ਜੋ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਅਭਕ੍ਤਾ ਯੇ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਮਨੁਜਾऽਧਮਾਃ
ਜੋ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ—
ਪੌਰਾਣਿਕਂ ਚ ਮਾਸਾਂਤੇ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਃ
ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਚ ਕਥਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਨ ਪਾਪਿਨਃ
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾ ਗਰੀਬ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਪਾਪੀ।
ਕਥਾਯਾਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਯੇ ਗਚ੍ਛਂਤ੍ਯਨ੍ਯਤੋ ਨਰਾਃ 2.4.36.
ਜਦੋਂ ਕਥਾ ਚਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਉਚ੍ਚਾਸਨਸਮਾਰੂਢੋ ਨ ਨਰਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਉੱਚ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਮਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਥਾਯਾਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਥਾ ਚਲਦੇ ਸਮੇਂ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਸ਼੍ਰਾਵਯਂਤਿ ਮਨੁਜਾਃ ਕਥਾਂ ਪੌਰਾਣਿਕੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣਕ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਆਸਨਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਸ੍ਯ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਪਰਿਧਾਨੀਯਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਚ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਵਾਚਕੇ ਪਰਿਤੁष੍ਟੇ ਤੁ ਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਵਾਚਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪੁੰਨ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾਨੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਜੋ ਫਲ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰਵਣਾਦृਤੇ ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ।
ਯ ਏਤਦੂਰ੍ਜਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਵਯੇਦਪਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਉਰਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਰੋਗਾਪਹਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਨਾਸ਼ਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ।। 2.4.36.
ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੈਕਪਦੇ ਯੋ ਵੈ ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨੇ ਰਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਗਮ ਕਿਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਕ ਪੰਕਤੀ ਸੁਣ ਕੇ,
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੇਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਾਠਕਮ੍
ਇਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਵਾਚਕ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ ਪੁਰਾਣਵਿਦ੍ਯਾਦਾਤਾਰੋ ਹ੍ਯਨਂਤਫਲਭੋਗਿਨਃ
ਜੋ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ, ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਂ ਵੇਦਕ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਪੁਰਾਣਕ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਾਤਾ ਅਨੰਤ ਫਲਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਯਃ ਪਠਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵਾऽਵਧਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਨ ਕਸ੍ਯਾऽਪੀਦਮਾਖ੍ਯੇਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਹੀਨਾਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਇਹ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੀ ਮੱਤ ਮਾੜੀ ਹੋਵੇ।
ਅਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਮਗ੍ਰਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵਕ੍ਤਾਰਮਨਨ੍ਯਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਅਨਨਿਆ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਆਖਿਆਕਾਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੁਰੁਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਵਬੋਧਕਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।