ਨ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿ ਕਰੋਤ੍ਯਦ੍ਧਾ ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਿਤॄਨ੍ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥਾ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਿਨੇਦਿਨੇऽਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਫਲਮੇਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ 2.4.36.
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਨ ਪਾਪੈਰ੍ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਾऽਪਿ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਮਿਵਾਂऽਭਸਾ
ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਕਃ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਦਿਵਿ ਵਾ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ?
ਕੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਾਵੋ ਦਿਨਤ੍ਰਯਨਿषੇਵਣਾਤ੍
ਕਈਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅਥ ਵਾ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਦਿਨਤ੍ਰਯਨਿषੇਵਣਾਤ੍
ਜਾਂ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ—
ਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਃ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਚਾਹੇ ਕਲਪਾਂ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗਿਣਤਾਂ ਹੋਣ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰਾऽਪਿ ਵੈਸ਼ੇष੍ਯਂ ਰਾਕਾਯਾਂ ਵਰ੍ਤਤੇऽਨਘ
ਓ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਉਥੇ ਵੀ ਪੂਰਨ ਮਾਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਮਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਂਡਪਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਕਦਲੀਸ੍ਤਂਭਮਂਡਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਥੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਉਸ ਮੰਡਪ ਨੂੰ ਰੰਗੀਨ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁਯਾਦੂਰ੍ਜਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਿਯਮੇਨ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪੁਮਾਨ੍ 2.4.36.
ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਰਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਵਾऽਪਿ ਸ਼ृਣੁਯਾਤ੍ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਜਾਂ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਮਾਸੇऽਥਵਾ ਪੁਣ੍ਯਤਿਥੌ ਸਂਸ਼ृਣੁਯਾਦਪਿ
ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਤਿਥੀ ਤੇ ਵੀ, ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਾਂਤੋ ਵਿਗਤਮਤ੍ਸਰਃ
ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਪੁੰਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ—
ਵ੍ਯਾਸਾਸਨਂ ਸਮਾਰੂਢੋ ਯਦਾ ਪੌਰਾਣਿਕੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ—
ਨ ਦੁਰ੍ਜਨਸਮਾਕੀਰ੍ਣੇ ਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਵਾਪਦਾਵृਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਦ ਲੋਕ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਭਕ੍ਤਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਨਾऽਨ੍ਯਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਲਾਲਸਾ
ਜੋ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਅਭਕ੍ਤਾ ਯੇ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਮਨੁਜਾऽਧਮਾਃ
ਜੋ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ—
ਪੌਰਾਣਿਕਂ ਚ ਮਾਸਾਂਤੇ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਃ
ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਚ ਕਥਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਨ ਪਾਪਿਨਃ
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾ ਗਰੀਬ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਪਾਪੀ।
ਕਥਾਯਾਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਯੇ ਗਚ੍ਛਂਤ੍ਯਨ੍ਯਤੋ ਨਰਾਃ 2.4.36.
ਜਦੋਂ ਕਥਾ ਚਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਉਚ੍ਚਾਸਨਸਮਾਰੂਢੋ ਨ ਨਰਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਉੱਚ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਮਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਥਾਯਾਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਥਾ ਚਲਦੇ ਸਮੇਂ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਸ਼੍ਰਾਵਯਂਤਿ ਮਨੁਜਾਃ ਕਥਾਂ ਪੌਰਾਣਿਕੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣਕ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਆਸਨਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਸ੍ਯ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਪਰਿਧਾਨੀਯਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਚ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਵਾਚਕੇ ਪਰਿਤੁष੍ਟੇ ਤੁ ਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਵਾਚਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪੁੰਨ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾਨੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਜੋ ਫਲ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,