ਸ਼ਾਲਿਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਦਾਨਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਦਿਨੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਸ਼ਾਲਿਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚਾਮृਤੈਸ੍ਤੁ ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨ੍ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆ—
ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕਮਾਸਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਰਮੋਤ੍ਸਵੇ ਸ ਤੁ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾऽਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਧੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਤੇ, ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਸ੍ਨਾਨਸਂਧ੍ਯਾਦਿਕਰ੍ਮ ਚ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਸਾਂਝ-ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਆਦਿ—
ਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਸੂਪਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਨ ਦਦਾਤਿ ਨਰਾਧਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਦਿਨ, ਸੂਪ ਦਾ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਨੀਚ ਆਦਮੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੂਪਸ੍ਯ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੂਪ ਦਾ ਭੋਗ ਜ਼ਰੂਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਂਪਤੀਨਾਂ ਤੁ ਭੋਜਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਦਿਨ, ਦੰਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਧਾਤ੍ਰੀਚ੍ਛਾਯਾਂ ਗਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਧਰਿਮ੍ 2.4.33.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਸਾਇਆ ਹੇਠ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਯਃ ਸੂਪਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਅਤੇ ਜੋ ਉਥੇ ਆਪ ਵੀ ਸੂਪ ਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਵਿਧਾਯਾऽਥ ਪੂਜਾਂ ਦਾਮੋਦਰਸ੍ਯ ਹਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਵੇਰੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ—
ਤੁਲਸੀਸਨ੍ਨਿਧੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪਾਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਭਿਰਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਂਡਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ।
ਪਂਚਰਾਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮਾਰ੍ਗੇਣ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਦਿਭਿਃ
ਪੰਜਰਾਤਰ ਦੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਫੁੱਲ, ਚੌਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਨਾਲ।
ਵਿਵਿਧੈਃ ਖਾਦ੍ਯਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਜਲੇਨ ਚ ਸੁਗਂਧਿਨਾ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ।
ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਬਹੂਨਿ ਚ
ਅਨੇਕਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਫਲੈਸ਼੍ਚਾऽਪਿ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਤੁਲਸੀ ਤੇ ਆਮਲਾ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਭਿषੇਕਂ ਵਿਨਾ ਸਰ੍ਵਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਯੁਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚੈਵ ਫਲਾਦਿਕਮ੍ 2.4.33.
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਫਲ ਆਦਿ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਤਤੋ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਪਿਤॄਨ੍ਮਾਤॄਨ੍ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਫਿਰ ਵੱਡਿਆਂ, ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤੁ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ਮਨੋਹਰਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰਦ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਹ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾ ਹ੍ਯੁਤ੍ਤਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਵਧੀਆ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਰ੍षਿਰਮ੍ਬਰੀषੋऽਪਿ ਚਕਾਰੈਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਅੰਬਰਿਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਅਭਾਵੇ ਤੂਦ੍ਯਾਪਨਸ੍ਯ ਫਲਂ ਨੈਵਾऽऽਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਅੰਤਮ ਕਰਮ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਕृਤਵ੍ਰਤਫਲਾਪ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਦ੍ਯਾਪਨਂ ਬੁਧਃ
ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਅੰਤਮ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇऽਪਿ ਕृਤਂ ਦੇਵ ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਵਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰ੍ਤਿਕਮਾਸਸ੍ਯ ਚੋਦ੍ਯਾਪਨਵਿਧਿਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤਮ ਕਰਮ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ।
ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਵਿਧਾਨਂ ਸਮਾਸਤਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਵਿਧੀ ਸੁਣ।
ਊਰ੍ਜੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਦ੍ਯਾਪਨਂ ਵ੍ਰਤੀ
ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਚੰਨਣ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਦਯਾਪਨ ਕਰੇ।