ਤਾਵਦ੍ਗਰ੍ਜਤਿ ਸੇਨਾਨੀਰ੍ਗਂਗਾ ਭਾਗੀਰਥੀ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਗੰਗਾ ਭਾਗੀਰਥੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੈਨਾ ਦਾ ਸਿੱਖਰਦਾਰ ਗੂੰਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਦ੍ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਆਸਮੁਦ੍ਰਸਰਾਂਸਿ ਵੈ
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਰੋਵਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਗੂੰਜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਸੂਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ,
ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਚੈਵ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਤੇ ਦੁਲੱਭ ਹੈ,
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਂਤਤਿਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸੁਖਸਂਪਦਃ
ਰਾਜ, ਵੰਸ, ਗਿਆਨ, ਸਿਰਤਾਜੀ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ—
ਮੇਰੁਮਂਦਰਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨ੍ਯੁਪਾਰ੍ਜਿਤਾਨਿ ਚ
ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਵੀ,
ਉਪਵਾਸਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਦੇ ਦਿਨ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਪਿਛਲੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਪਾਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ,
ਸ਼ृਣੁ षਣ੍ਮੁਖ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ 2.4.33.
ਹੇ ਛੇ-ਮੁਖੀ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਜਾਗਰਣ ਦੇ ਲੱਛਣ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਫਲਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਦਾਨਮਿਂਦ੍ਰਿਯਸਂਯਮਮ੍
ਫਲ, ਅਰਘ, ਸ਼ਰਧਾ, ਦਾਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ—
ਸਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਮਾਲਸ੍ਯਾਦਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਅਚੰਭੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਆਲਸ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ,
ਨੀਰਾਜਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਮਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਨਿਰਾਜਨ ਕਰਦਿਆਂ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਏਤੈਰ੍ਗੁਣੈਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਾਗਰਣਂ ਵਿਭੋਃ
ਇਹਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਜਾਗਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਧਨ ਦੀ ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪੁਰੁषਸੂਕ੍ਤੇਨ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇऽਥਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੁਰੁਸ਼ਸੂਕਤ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਥੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਪਂਚਰਾਤ੍ਰੋਦਿਤੇਨ ਵੈ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਚਰਾਤਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ,
ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਯੋਰ੍ਚਯੇਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਜਾਂ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ' ਆਖ ਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਹਰੇਰ੍ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਗਜਰਾਜਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ 2.4.33.
ਹਰੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਜਾਂ ਗਜਰਾਜ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ,
ਯੁਗਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਨ੍ਵਂਤਰਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ,
ਕੁਲੇ ਤਸ੍ਯ ਚ ਯੇ ਜਾਤਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਸੌਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਜੰਮੇ ਹਨ,
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਯਾਮੇ ਸ੍ਤਵਂ ਗਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਅਖੀਰਲੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ ਸਤਿਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਨੈਵੇਦ੍ਯਦਾਨਂ ਹਰਯੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਦਿਨਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਮਾਲਤੀਕਮਲਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ! ਮਾਲਤੀ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ.
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ੀਂ ਨਰਃ
ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖੇ,
ਅਤ੍ਰੈਵ ਤੁ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਬੋਧਸ੍ਤੁ ਹਰੇਃ ਖਗ
ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਹੇ ਖਗ, ਹਰੀ ਦਾ ਜਾਗਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਇੱਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਚਾਤੁਰਮਾਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ.
ਅਤਃ ਪ੍ਰਬੋਧਨਂ ਕਾਰ੍ਯਮੇਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵੈਃ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਕਮਲਾਕਾਂਤ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਮਂਗਲਂ ਕੁਰੁ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਗਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਉਠੋ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ ਲਿਆਓ.'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਖਭੇਰ੍ਯਾਦਿ ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਤੁ ਵਾਦਯੇਤ੍ 2.4.33.
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀ ਆਦਿਕ ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ.
ਉਤ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੂਜਾਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਧਾਯ ਚ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.
ਸਰ੍ਵਦੈਕਾਦਸ਼ੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍ਕਾਰ੍ਤਿਕੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਹਰ ਇੱਕਾਦਸ਼ੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਕਾਰਤਿਕ ਵਾਲੀ ਖਾਸ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.