ਅਧ੍ਯਾਪਨਾਦ੍ਯਾਜਨਾਦ੍ਵਾऽਪ੍ਯੇਕਪਂਕ੍ਤ੍ਯਸ਼ਨਾਦਪਿ 2.4.30.
ਚਾਹੇ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਇਕ ਹੀ ਕਤਾਰ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਵੀ,
ਏਕਾਸਨਾਦੇਕਯਾਨਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਸ੍ਯਾਂਗਸਂਗਤਃ
ਇੱਕੋ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੈਠਣ, ਇੱਕੋ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਭਾषਣਾਦ੍ਵਾऽਪਿ ਪਰਸ੍ਯ ਸ੍ਤਵਨਾਦਪਿ
ਹੋਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ, ਗੱਲ ਕਰਨ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ,
ਦਰ੍ਸ਼ਨਸ਼੍ਰਵਣਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਮਨੋਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਨਾਲ ਵੀ,
ਪਰਸ੍ਯ ਨਿਂਦਾਂ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਂ ਧਿਕ੍ਕਾਰਂ ਚ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ, ਚੁਗਲੀ ਜਾਂ ਤੌਹਿਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸੇਵਾਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯ ਸੇਵਾऽਨੁਰੂਪਂ ਚ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਦੀਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਬਦਲੇ ਕੋਈ ਭੀ ਭੌਤਿਕ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ।
ਏਕਪਂਕ੍ਤਿਸ੍ਥਿਤਂ ਯਸ੍ਤੁ ਲਂਘਯੇਤ੍ਪਰਿਵੇषਣਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕੋ ਕਤਾਰ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਪਰੋਸਣ ਦੀ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਨਸਂਧ੍ਯਾਦਿਕਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਯਃ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਵਾऽਥ ਭਾषਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ, ਸੰਧਿਆ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਧਰ੍ਮੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇਨ ਯੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਪਰਂ ਯਾਚਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲੋਂ ਦੌਲਤ ਮੰਗਦਾ ਹੈ,
ਅਪਹृਤ੍ਯ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮ ਕਰੋਤਿ ਯਃ 2.4.30.
ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨਾਪਕृਤ੍ਯ ऋਣਂ ਯਸ੍ਤੁ ਪਰਸ੍ਯ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੇ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਨਾ ਚੁਕਾ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਬੁਦ੍ਧਿਦਾਤਾऽਨੁਮਨ੍ਤਾ ਚ ਯਸ਼੍ਚੋਪਕਰਣਪ੍ਰਦਃ
ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਧਨ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਣ ਵਾਲਾ—
ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯਃ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਾਨਾਂ ਰਾਜਾ षष੍ਠਾਂਸ਼ਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪਤੇਰਪਿ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਯੋषਿਦਰ੍ਧਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਪਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਫਲ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪਰਹਸ੍ਤੇਨ ਦਾਨਾਦਿ ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਃ
ਜਦੋਂ ਦਾਨ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—
ਵृਤ੍ਤਿਦੋ ਵृਤ੍ਤਿਸਂਭੋਕ੍ਤੁਃ ਪੁਣ੍ਯਂ षष੍ਠਾਂਸ਼ਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਜੋ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਜ਼ੀ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਹ੍ਯਦਤ੍ਤਾਨ੍ਯਪਿ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਾਨ੍ਯਾਯਾਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਸਂਚਿਤਾਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਪਾਪ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਲੌ ਜ੍ਞਾਨਂ ਦृਢਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਲੌ ਗਰ੍ਵੇਣ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾ
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਪੋਨਿष੍ਠਃ ਪੁਰਾ ਦਮ੍ਭੀ ਸਤੀ ਸ਼ੁਦ੍ਧਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ; ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕ ਹੋਂਦੀ ਸੀ।
** ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਭਗਵਞ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ 2.4.30.
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਵਰਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਸਾਧੁ ਨਾਰਦ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵੇऽਨਘ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ।
ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਪਤਾਂ ਚ ਯਥਾ ਰਵਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਤੇ ਤਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਹੈ—
ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਤੁ ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਾਸੋਪਵਾਸਨਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਸਿਕ ਉਪਵਾਸ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦਾਨੋਦ੍ਭਵਂ ਚੈਵ ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਇਹ ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੋਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤਤੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਸੋਪਵਾਸਨਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਸਿਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਾਸੋਪਵਾਸਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਹਬਲਾऽਬਲਮ੍
ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਾਸਿਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਾਸੋਪਵਾਸਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਗੁਰੋਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਜ੍ਞਯਾ ਤਤਃ
ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਾਸਿਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਤੁ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਿਨਾਨਿ ਤੁ
ਇਹ ਵਰਤ ਤੀਹ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਧੂਪਦੀਪਾਦ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰਪਿ
ਭੋਜਨ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।