ਤਤਸ੍ਤੌ ਗ੍ਰਾਹਮਾਤਂਗੌ ਚਕ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਧृਤੌ
ਫਿਰ, ਚਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ — ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਹਾਥੀ — ਬਚਾਏ ਗਏ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਹਰਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਿਤਿਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਥਾਂ 'ਹਰੀ ਖੇਤਰ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵੁਭੌ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ ਲੋਕੇ ਜਯਸ਼੍ਚ ਵਿਜਯਸ੍ਤਥਾ
ਦੋਵੇਂ, ਜਯਾ ਤੇ ਵਿਜਯਾ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ।
ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿ।
ਤੁਲਾਮਕਰਮੇषੇषੁ ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਯੀ ਸਦਾ ਭਵ
ਤੁਲਾ ਤੇ ਮਕਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਇਆ ਕਰ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਥ ਗਾਸ਼੍ਚਾऽਪਿ ਵੈष੍ਣਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਭਜ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ।
ਏਵਂ ਤ੍ਵਮਪਿ ਦੇਹਾਂਤੇ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਤਾਵਜ੍ਜਨ੍ਮ ਵ੍ਰਤਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਸਂਤੁष੍ਟਿਕਾਰਕਾਤ੍
ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਜਨਮ ਰਹੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਵਰਤ ਨਿਭਾ।
ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਯੈਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਕृਤਂ ਤੁष੍ਟਿਕਰਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋਃ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਯਾ ਕਲਹਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਭਵਨਂ ਗਤੌ ।। 2.4.28.
ਉਹ ਝਗੜਾਲੂ ਔਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਦਤ੍ਤੋ ਹ੍ਯਸੌ ਜਾਤਪ੍ਰਤ੍ਯਯਸ੍ਤਦ੍ਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਧਰਮਦੱਤ ਆਪਣੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਉਸ ਵ੍ਰਤ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਰਿਹਾ।
ਇਤਿਹਾਸਮਿਮਂ ਪੁਰਾਭਵਂ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਸ਼੍ਰਾਵਯਤੇ ਚ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪृਥੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਚੰਭਾ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪੁਰਾऽਵਂਤੀਪੁਰੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਆਸੀਦ੍ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਅਵੰਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਜੋ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ।
ਦੇਸ਼ਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤਰਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਲਈ ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਮਹਿषੇਣ ਕृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਹਿष੍ਮਤੀਤਿ ਸਾ
ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਮਹਿਸੇ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕਵ੍ਰਤਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਾऽऽਗਤਾਨ੍ਨਰਾਨ੍
ਉਥੇ ਕਾਤਿਕ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰੇ ਭ੍ਰਮਨ੍ਵਿਕ੍ਰਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਪਠਤਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਰਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਵਿਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਉਦ੍ਯਾਪਨਵਿਧੌ ਸਕ੍ਤਾਨ੍ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਾਗਰਣੇ ਰਤਾਨ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਦਯਾਪਨ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਜਾਗਣ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਥੇ-ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਸ਼੍ਰਾਵਾਦਿ ਸੋऽਲਭਤ੍ 2.4.29.
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਾਮ ਸੁਣੇ।
ਤਾਵਤ੍ਕृष੍ਣਾऽਹਿਨਾ ਦष੍ਟੋ ਵਿਹ੍ਵਲਃ ਸ ਪਪਾਤ ਹ
ਫਿਰ, ਕਾਲੀ ਸੱਪ ਦੇ ਡੱਸਣ ਨਾਲ ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ ਕੁਂਭਿਪਾਕੇ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਸ੍ਤਂ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਕੁਂਭੀਪਾਕੋ ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਕ੍ਸ਼ੇਪਣਾਤ੍ਪੁਰਾ
ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਾਵਦਭ੍ਯਾਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਨੈਵਾऽਯਂ ਨਿਰਯਾਨ੍ਭੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹੋ ਹ੍ਯਰੁਣਨਂਦਨ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਦ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਅਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਰਕ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਯਸ੍ਮਾਦਂਤੇऽਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਨ੍ਨਿਰਯਾਪਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹ ਕਰਮ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ षਡਂਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਯਤਂ ਨਰਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕਵ੍ਰਤਿਭਿਰ੍ਮਾਸਂ ਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂਸ਼ਭਾਗਯਮ੍
ਕਰਤਿਕ ਦਾ ਵਰਤ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਵੰਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਕਾਮਪੁਣ੍ਯੋ ਹਿ ਯਕ੍ਸ਼ਯੋਨਿਸ੍ਥਿਤੋ ਹ੍ਯਯਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਯਕਸ਼ਾ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।