ਤਤੋऽਸ਼ਪਜ੍ਜਯਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਿਜਯਂ ਲੁਬ੍ਧਮਾਨਸਮ੍
ਫਿਰ ਜਯਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਲਾਲਚੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਜਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੋਪ੍ਯਸ਼ਪਚ੍ਚ ਤਮ੍
ਜਦ ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਤਦਾਚਖ੍ਯਤੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਾਰ੍ਚਨੇ ਵਿਭੁਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਗਏ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਭਵਿष੍ਯਾਵਃ ਕृਪਾਸਿਂਧੋ ਤਚ੍ਛਾਪੋ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਾ ਦਿਓ।
ਮਯਾऽਪਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਵੀ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਾਰ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਵਚਸਾ ਸ੍ਤਂਭੇऽਪ੍ਯਾਵਿਰ੍ਭੂਤੋ ਹ੍ਯਹਂ ਪੁਰਾ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਥੰਭ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਵਾਮਿਮੌ ਸ਼ਾਪਾਵਨੁऽਭੂਯ ਸ੍ਵਯਂਕृਤੌ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਦਿੱਤੇ ਸ਼ਾਪਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਭੋਗੋ।
ਗਣਾਵੂਚਤੁਃ ਤਤਸ੍ਤੌ ਗ੍ਰਾਹਮਾਤਂਗਾਵਭੂਤਾਂ ਗਂਡਕੀਤਟੇ
ਉਹ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੰਡਕੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਕ ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਇਕ ਹਾਥੀ ਬਣ ਗਏ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ ਗਜਃ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਗਂਡਕੀਂ ਗਤਃ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹਾਥੀ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਗਿਆ।
ਗ੍ਰਾਹਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਹ੍ਯਸੌ ਨਾਗਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸ਼੍ਰੀਪਤਿਂ ਤਦਾ 2.4.28.
ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਾਥੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਗ੍ਰਾਹਮਾਤਂਗੌ ਚਕ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਧृਤੌ
ਫਿਰ, ਚਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ — ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਹਾਥੀ — ਬਚਾਏ ਗਏ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਹਰਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਿਤਿਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਥਾਂ 'ਹਰੀ ਖੇਤਰ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵੁਭੌ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ ਲੋਕੇ ਜਯਸ਼੍ਚ ਵਿਜਯਸ੍ਤਥਾ
ਦੋਵੇਂ, ਜਯਾ ਤੇ ਵਿਜਯਾ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ।
ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿ।
ਤੁਲਾਮਕਰਮੇषੇषੁ ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਯੀ ਸਦਾ ਭਵ
ਤੁਲਾ ਤੇ ਮਕਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਇਆ ਕਰ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਥ ਗਾਸ਼੍ਚਾऽਪਿ ਵੈष੍ਣਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਭਜ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ।
ਏਵਂ ਤ੍ਵਮਪਿ ਦੇਹਾਂਤੇ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਤਾਵਜ੍ਜਨ੍ਮ ਵ੍ਰਤਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਸਂਤੁष੍ਟਿਕਾਰਕਾਤ੍
ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਜਨਮ ਰਹੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਵਰਤ ਨਿਭਾ।
ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਯੈਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਕृਤਂ ਤੁष੍ਟਿਕਰਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋਃ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਯਾ ਕਲਹਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਭਵਨਂ ਗਤੌ ।। 2.4.28.
ਉਹ ਝਗੜਾਲੂ ਔਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਦਤ੍ਤੋ ਹ੍ਯਸੌ ਜਾਤਪ੍ਰਤ੍ਯਯਸ੍ਤਦ੍ਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਧਰਮਦੱਤ ਆਪਣੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਉਸ ਵ੍ਰਤ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਰਿਹਾ।
ਇਤਿਹਾਸਮਿਮਂ ਪੁਰਾਭਵਂ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਸ਼੍ਰਾਵਯਤੇ ਚ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪृਥੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਚੰਭਾ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪੁਰਾऽਵਂਤੀਪੁਰੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਆਸੀਦ੍ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਅਵੰਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਜੋ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ।
ਦੇਸ਼ਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤਰਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਲਈ ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਮਹਿषੇਣ ਕृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਹਿष੍ਮਤੀਤਿ ਸਾ
ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਮਹਿਸੇ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕਵ੍ਰਤਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਾऽऽਗਤਾਨ੍ਨਰਾਨ੍
ਉਥੇ ਕਾਤਿਕ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰੇ ਭ੍ਰਮਨ੍ਵਿਕ੍ਰਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਪਠਤਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਰਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਵਿਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਉਦ੍ਯਾਪਨਵਿਧੌ ਸਕ੍ਤਾਨ੍ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਾਗਰਣੇ ਰਤਾਨ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਦਯਾਪਨ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਜਾਗਣ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸਨ।