ਕਲਹੋਵਾਚ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ਮਾਮੁਵਾਚ ਸਃ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤ ਉਵਾਚ ਅਨਯਾ ਤੁ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਕਲਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਾਂਟ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ: ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਨੇ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਭੁਂਜਮਾਨੇਯਂ ਨ ਭਰ੍ਤਰਿ ਤਦਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਆਦਲਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਦ੍ਵੇषਾਤ੍ਤਦਾਪ੍ਯੇषਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਲਹਕਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝਗੜਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਪਾਕਭਾਂਡੇ ਸਦਾ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਚੈਕਾ ਯਤਸ੍ਤਤਃ 2.4.24.
ਉਹ ਸਦਾ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚੋਂ ਖਾਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਖਾਂਦੀ ਸੀ।
ਭਰ੍ਤਾਰਮਪਿ ਚੋਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਘਾਤਃ ਕृਤੋऽਨਯਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਕਸਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਖੋ ਬੈਠੀ।
ਅਤਸ਼੍ਚੈषਾ ਮਰੁਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤਵ੍ਯਾ ਭਟੈਰਿਯਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਵਾ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਯੋਨਿਤ੍ਰਯਂ ਚੈषਾ ਭੁਨਕ੍ਤ੍ਵਸ਼ੁਭਕਾਰਿਣੀ
ਹੁਣ ਇਹ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਉੱਪਰਲੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗੇਗੀ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤृਡ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡਿਤਾऽऽਵਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵਣਿਜਸ੍ਯ ਚ
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆਵੇਗੀ।
ਤਤ੍ਤੀਰਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਤਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਉਸ ਕੰਢੇ ਤੇ ਰਹੇਗੀ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਰਹੇਗੀ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਤਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਕਥਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮਿਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਕਲਹਾਵਚਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਪਾਕਭਯਵਿਸ੍ਮਯਦੁਃਖਯੁਕ੍ਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਝਗੜਾਲੂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰੇਤਦੇਹਸ੍ਥਿਤਾਯਾਸ੍ਤੇ ਤੇषੁ ਨੈਵਾऽਧਿਕਾਰਿਤਾ
ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰੇਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤ੍ਵਦ੍ਗ੍ਲਾਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਖਿਨ੍ਨਂ ਚ ਮਮ ਮਾਨਸਮ੍
ਤੇਰੀ ਪੀੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਜਨ੍ਮਚਰਿਤਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕਵ੍ਰਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਜੋ ਮੈਂ ਕਾਰਤਿਕ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ—
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਦਤ੍ਤੋऽਸੌ ਯਾਵਤ੍ਤਾਮਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮਦੱਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛਿੜਕਿਆ।
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਾ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰੇਤਤਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌਂ ਜਿਹੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਣਨਾਮਾਥ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡੰਡਾ ਵਾਂਗ ਝੁਕ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕਲਹੋਵਾਚ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਨਿਰਯਾਦਹਮ੍
ਕਲਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।'
ਵਿਮਾਨਂ ਭਾਸ੍ਵਰਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਧਰੈਰ੍ਗਣੈਃ
ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਥ ਸਾ ਤਦ੍ਵਿਮਾਨਾऽਗ੍ਰ੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥਾਭ੍ਯਾਮਵਰੋਪਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਨੂੰ ਦੋ ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਚੇ ਸੁਵਰਗੀ ਰਥ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆਤਾ।
ਤਦ੍ਵਿਮਾਨਂ ਤਦਾऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧਰ੍ਮਦਤ੍ਤਃ ਸਵਿਸ੍ਮਯਃ 2.4.25.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਮਦੱਤ ਨੇ ਉਹ ਸੁਵਰਗੀ ਰਥ ਵੱਡੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਸੁਸ਼ੀਲੌ ਚ ਤਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯਾऽऽਨਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਉ ਅਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨਿਮਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੀਨਾऽਨੁਕਮ੍ਪੀ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਵਿष੍ਣੁਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਦੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਆ ਬਾਲਤ੍ਵਾਚ੍ਛੁਭਂ ਤ੍ਵੇਤਦ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕਵ੍ਰਤਮ੍
ਤੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਾਰਤਿਕ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਸ਼ਤੋਦ੍ਭੂਤਂ ਪਾਪਂ ਤਦ੍ਵਿਲਯਂ ਗਤਮ੍
ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਾਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਟ ਗਏ।
ਹਰਿਜਾਗਰਣਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਮਾਨਮਿਦਮਾਸ੍ਥਿਤਾ
ਹਰਿ ਦੀ ਜਾਗਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਹ ਸੁਵਰਗੀ ਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਦੀਪਦਾਨਭਵੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਸ੍ਤੇਜਃਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਗਾ ਜਾਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤੈਃ ਕृਪਾਨਿਧੇ
ਦੀਵੇ ਦੇਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੁੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਚਾਨਣ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲਿਆ; ਤੇਰੇ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਸ੍ਯਾਂਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਯਾਸ੍ਯਸਿ
ਇਸ ਜਨਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਨਾਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤੇषਾਂ ਚ ਸਫਲੋ ਭਵਃ
ਉਹ ਸੌਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਜਨਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਇਆ।