ਮੁਨਿਸ੍ਤਾਂ ਵਿਹ੍ਵਲਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾऽਨੁਗਤਾਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—
ਤੌ ਹੁਂਕਾਰਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਿਮੁਖੌ ਗਤੌ
—ਉਹ ਦੋਵੇਂ 'ਹੁੰ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕृਪਯਾ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਜਲਂਧਰੋ ਹਿ ਮਦ੍ਭਰ੍ਤਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਜਲੰਧਰ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਰੁਦਰ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਗਿਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਾਵਤ੍ਕਪੀ ਸਮਾਯਾਤੌ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੋ ਬਾਂਦਰ ਆਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਭ੍ਰੂਲਤਾਸਂਜ੍ਞਾਨਿਯੁਕ੍ਤੌ ਗਗਨਂ ਗਤੌ ਸ਼ਿਰਃਕਬਨ੍ਧੇ ਹਸ੍ਤੌ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਭੌਂਆਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਸਿਰ-ਰਹਿਤ ਧੜ ਅਤੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ਿਰਃਕਬਂਧੇ ਹਸ੍ਤੌ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਬ੍ਧਿਤਨਯਸ੍ਯ ਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਿਰ-ਰਹਿਤ ਧੜ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵੇਖੇ।
ਕਮਂਡਲੂਦਕੈਃ ਸਿਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਨਾऽऽਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਮੰਡਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛਿੜਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਕਥਂ ਨ ਵਦਸ੍ਯਦ੍ਯ ਵਲ੍ਲਭਾ ਮਾਮਨਾਗਸਮ੍
ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਯੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ 2.4.21.
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਇਆ ਸੀ—
ਤ੍ਵਮੇਵਾਸ੍ਯ ਮੁਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਜੀਵਨਾਯ ਮਤੋ ਮਮ
ਮੁਨੀ ਜੀ, ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾऽਪਿ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਪਾਵਿष੍ਟ ਏਨਂ ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤਾਂ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰਾਂਗੀ।
ਵृਂਦਾਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚੁਚੁਂਬ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੁੰਮਿਆ, ਤੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਵृਨ੍ਦਾऽਪਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਿਤਮਾਨਸਾ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸੁਰਤਸ੍ਯਾਂਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਮੇਵ ਚ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਮ੍ਯਙ੍ਮਾਯਾਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਤਾਪਸਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤਪਸਵੀ ਹੈ।
ਯੌ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਯਯਾ ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥੌ ਸ੍ਵਕੀਯੌ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੌ ਮਮ
ਉਹ ਦੋ ਦਰਬਾਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਦਿਖਾਏ—
ਤ੍ਵਂ ਚਾऽਪਿ ਭਾਰ੍ਯਾਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਵਨੇ ਕਪਿਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਤੇ ਤੂੰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਦਾ ਵृਨ੍ਦਾ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਧਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍ 2.4.21.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰ ਗਈ।
ਤਤੋ ਹਰਿਸ੍ਤਾਮਨੁਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਮੁਹੁਰ੍ਵृਂਦਾਨ੍ਵਿਤੋਭਸ੍ਮਰਜੋਵਗੁਂਠਿਤਃ
ਫਿਰ ਹਰੀ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਵੈष੍ਣਵਖਣ੍ਡੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕਮਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਜਲਂਧਰੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਵृਨ੍ਦਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮੈਕਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਸਕੰਦ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, 'ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼' ਵਾਲਾ ਇਕਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਚਕਾਰ ਮਾਯਯਾ ਗੌਰੀਂ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਂ ਮੋਹਯਨ੍ਨਿਵ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਪਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਰਥੋਪਰਿ ਚ ਤਾਂ ਬਦ੍ਧਾਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਰਥ ਉੱਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਬੰਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਗੌਰੀਂ ਤਥਾਵਿਧਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵੋऽਪ੍ਯੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਃ
ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਜਲਂਧਰੋ ਵੇਗਾਤ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਯਕੈਃ
ਫਿਰ ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਸ ਤਾਂ ਮਾਯਾਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ ਮਿਟ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾऽਤੀਵ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਰੂਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਉਸ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਡਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਪਂ ਦਦੌ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਯੋਃ ਸ਼ੁਂਭਨਿਸ਼ੁਂਭਯੋਃ
ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ਜਲਂਧਰੋ ਵੇਗਾਦ੍ਵਵਰ੍ष ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੁਕਤੇਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਯਾਵਦ੍ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਗਣਂ ਜਵਾਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।