ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭਂਗਾਯ ਵृਂਦਾਯਾਸ਼੍ਚਾऽਕਰੋਨ੍ਮਤਿਮ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋੜਣ ਲਈ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਵृਂਦਾਰਕਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਧ੍ਯੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ—
ਕृष੍ਣਪ੍ਰਸੂਨਭੂषਾਢ੍ਯਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
—ਕਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਸਾਗਰੇ ਮਗ੍ਨਂ ਸਹਸੈਵਾऽऽਤ੍ਮਨਾ ਸਹ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਮੇਤ, ਇਕਦਮ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ੋਦਿਤਮਾਦਿਤ੍ਯਂ ਸਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਂ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ, ਛਿਦਰਿਆ ਤੇ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੂਰਜ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਕੁਤ੍ਰਚਿਨ੍ਨਾऽਲਭਚ੍ਛਰ੍ਮ ਗੋਪੁਰਾਟ੍ਟਾਲਭੂਮਿषੁ
ਕਦੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਗਣਾਂ ਜਾਂ ਬੁਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਓਟ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੀ।
ਤਤ੍ਰਾऽਪਿ ਸਾऽਭ੍ਰਮਦ੍ਬਾਲਾ ਨਾऽਲਭਤ੍ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ਸੁਖਮ੍
ਉਥੇ ਵੀ, ਉਹ ਭਟਕਦੀ ਕੁੜੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਭ੍ਰਮਤੀ ਬਾਲਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾऽਤੀਵਭੀषਣੌ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਭਟਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਦੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ ਵੇਖੇ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਹ੍ਵਲਾऽਤੀਵ ਪਲਾਯਨਪਰਾऽਭਵਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾ ਗਈ ਤੇ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਕਣ੍ਠਮਾਵृਤ੍ਯ ਨਿਜਾਂ ਬਾਹੁਲਤਾਂ ਭਯਾਤ੍ 2.4.21.
ਫਿਰ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਨਰਮ ਬਾਂਹ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਈ।
ਮੁਨਿਸ੍ਤਾਂ ਵਿਹ੍ਵਲਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾऽਨੁਗਤਾਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—
ਤੌ ਹੁਂਕਾਰਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਿਮੁਖੌ ਗਤੌ
—ਉਹ ਦੋਵੇਂ 'ਹੁੰ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕृਪਯਾ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਜਲਂਧਰੋ ਹਿ ਮਦ੍ਭਰ੍ਤਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਜਲੰਧਰ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਰੁਦਰ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਗਿਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਾਵਤ੍ਕਪੀ ਸਮਾਯਾਤੌ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੋ ਬਾਂਦਰ ਆਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਭ੍ਰੂਲਤਾਸਂਜ੍ਞਾਨਿਯੁਕ੍ਤੌ ਗਗਨਂ ਗਤੌ ਸ਼ਿਰਃਕਬਨ੍ਧੇ ਹਸ੍ਤੌ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਭੌਂਆਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਸਿਰ-ਰਹਿਤ ਧੜ ਅਤੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ਿਰਃਕਬਂਧੇ ਹਸ੍ਤੌ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਬ੍ਧਿਤਨਯਸ੍ਯ ਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਿਰ-ਰਹਿਤ ਧੜ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵੇਖੇ।
ਕਮਂਡਲੂਦਕੈਃ ਸਿਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਨਾऽऽਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਮੰਡਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛਿੜਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਕਥਂ ਨ ਵਦਸ੍ਯਦ੍ਯ ਵਲ੍ਲਭਾ ਮਾਮਨਾਗਸਮ੍
ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਯੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ 2.4.21.
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਇਆ ਸੀ—
ਤ੍ਵਮੇਵਾਸ੍ਯ ਮੁਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਜੀਵਨਾਯ ਮਤੋ ਮਮ
ਮੁਨੀ ਜੀ, ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾऽਪਿ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਪਾਵਿष੍ਟ ਏਨਂ ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤਾਂ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰਾਂਗੀ।
ਵृਂਦਾਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚੁਚੁਂਬ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੁੰਮਿਆ, ਤੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਵृਨ੍ਦਾऽਪਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਿਤਮਾਨਸਾ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸੁਰਤਸ੍ਯਾਂਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਮੇਵ ਚ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਮ੍ਯਙ੍ਮਾਯਾਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਤਾਪਸਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤਪਸਵੀ ਹੈ।
ਯੌ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਯਯਾ ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥੌ ਸ੍ਵਕੀਯੌ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੌ ਮਮ
ਉਹ ਦੋ ਦਰਬਾਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਦਿਖਾਏ—
ਤ੍ਵਂ ਚਾऽਪਿ ਭਾਰ੍ਯਾਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਵਨੇ ਕਪਿਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਤੇ ਤੂੰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਦਾ ਵृਨ੍ਦਾ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਧਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍ 2.4.21.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰ ਗਈ।
ਤਤੋ ਹਰਿਸ੍ਤਾਮਨੁਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਮੁਹੁਰ੍ਵृਂਦਾਨ੍ਵਿਤੋਭਸ੍ਮਰਜੋਵਗੁਂਠਿਤਃ
ਫਿਰ ਹਰੀ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।