ਮਹਾਵृषਭਮਾਰੂਢਃ ਸ ਬਭੂਵ ਜਲਂਧਰਃ
ਜਲੰਧਰ ਵੱਡੇ ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਭ੍ਯਾਯਯੌ ਸਖੀਮਧ੍ਯਾਤ੍ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਪਥੇऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਂ ਮੁਮੁਚੇ ਜਡਾਂਗਸ਼੍ਚਾऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮਾऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾ ਵੇਗਾਤ੍ਸਾ ਤਦੋਤ੍ਤਰਮਾਨਸੇ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਜਵੇਨਾऽऽਗਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੰਗ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਛ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਤਾਵਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਦੇਵਂ ਸੂਪਵਿष੍ਟਂ ਸਮੀਪਗਮ੍ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿष੍ਣੋ ਜਲਂਧਰੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਲੰਧਰ ਦੈਤ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਤਤ੍ਕਿਂ ਨ ਵਿਦਿਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਤੇਨੈਵ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ ਪਂਥਾ ਵਯਮਪ੍ਯਨ੍ਵਯਾਮਹੇ
'ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕੋਈ ਕਰਤੂਤ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ?' ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਰਾਹ ਦੱਸ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਸੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ ਹਾਂ।'
ਨਾऽਨ੍ਯਥਾ ਸ ਭਵੇਦ੍ਵਧ੍ਯਃ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਃ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਜਗਾਮ ਵਿष੍ਣੁਰਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਜਾਲਂਧਰਂ ਪੁਰਮ੍
'ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।' ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੁੜ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।'
ਅਥ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵਾऽਨੁਗਤਃ ਸਂਗਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ 2.4.20.
ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਭਵੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਃ ਪੁਨਰ੍ਜਗਾਮ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਜਲਂਧਰਂ ਰੁषਾ
ਫਿਰ ਭਵ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੁੜ ਜਲੰਧਰ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਾਸਤੇ ਗਿਆ।
ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭਂਗਾਯ ਵृਂਦਾਯਾਸ਼੍ਚਾऽਕਰੋਨ੍ਮਤਿਮ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋੜਣ ਲਈ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਵृਂਦਾਰਕਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਧ੍ਯੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ—
ਕृष੍ਣਪ੍ਰਸੂਨਭੂषਾਢ੍ਯਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
—ਕਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਸਾਗਰੇ ਮਗ੍ਨਂ ਸਹਸੈਵਾऽऽਤ੍ਮਨਾ ਸਹ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਮੇਤ, ਇਕਦਮ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ੋਦਿਤਮਾਦਿਤ੍ਯਂ ਸਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਂ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ, ਛਿਦਰਿਆ ਤੇ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੂਰਜ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਕੁਤ੍ਰਚਿਨ੍ਨਾऽਲਭਚ੍ਛਰ੍ਮ ਗੋਪੁਰਾਟ੍ਟਾਲਭੂਮਿषੁ
ਕਦੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਗਣਾਂ ਜਾਂ ਬੁਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਓਟ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੀ।
ਤਤ੍ਰਾऽਪਿ ਸਾऽਭ੍ਰਮਦ੍ਬਾਲਾ ਨਾऽਲਭਤ੍ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ਸੁਖਮ੍
ਉਥੇ ਵੀ, ਉਹ ਭਟਕਦੀ ਕੁੜੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਭ੍ਰਮਤੀ ਬਾਲਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾऽਤੀਵਭੀषਣੌ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਭਟਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਦੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ ਵੇਖੇ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਹ੍ਵਲਾऽਤੀਵ ਪਲਾਯਨਪਰਾऽਭਵਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾ ਗਈ ਤੇ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਕਣ੍ਠਮਾਵृਤ੍ਯ ਨਿਜਾਂ ਬਾਹੁਲਤਾਂ ਭਯਾਤ੍ 2.4.21.
ਫਿਰ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਨਰਮ ਬਾਂਹ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਈ।
ਮੁਨਿਸ੍ਤਾਂ ਵਿਹ੍ਵਲਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾऽਨੁਗਤਾਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—
ਤੌ ਹੁਂਕਾਰਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਿਮੁਖੌ ਗਤੌ
—ਉਹ ਦੋਵੇਂ 'ਹੁੰ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕृਪਯਾ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਜਲਂਧਰੋ ਹਿ ਮਦ੍ਭਰ੍ਤਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਜਲੰਧਰ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਰੁਦਰ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਗਿਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਾਵਤ੍ਕਪੀ ਸਮਾਯਾਤੌ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੋ ਬਾਂਦਰ ਆਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਭ੍ਰੂਲਤਾਸਂਜ੍ਞਾਨਿਯੁਕ੍ਤੌ ਗਗਨਂ ਗਤੌ ਸ਼ਿਰਃਕਬਨ੍ਧੇ ਹਸ੍ਤੌ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਭੌਂਆਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਸਿਰ-ਰਹਿਤ ਧੜ ਅਤੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ਿਰਃਕਬਂਧੇ ਹਸ੍ਤੌ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਬ੍ਧਿਤਨਯਸ੍ਯ ਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਿਰ-ਰਹਿਤ ਧੜ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵੇਖੇ।
ਕਮਂਡਲੂਦਕੈਃ ਸਿਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਨਾऽऽਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਮੰਡਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛਿੜਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਕਥਂ ਨ ਵਦਸ੍ਯਦ੍ਯ ਵਲ੍ਲਭਾ ਮਾਮਨਾਗਸਮ੍
ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਯੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ 2.4.21.
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਇਆ ਸੀ—