ਆਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਤੀਵ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਃ ਜਲਂਧਰ ਉਵਾਚ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਚ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕਿਮੇਭਿਰ੍ਨਿਹਿਤੈਸ੍ਤਵ
ਜਲੰਧਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੱਜਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪ ਲੜ, ਇਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'
ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਿਦ੍ਬਲਂ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਜਟਾਧਰ
'ਜਟਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਵੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਹੁਣ ਦਿਖਾ ਦੇ।'
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਦਾ ਗਿਆ।
ਸ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਵਿਰਥੋ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਞ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਤਥਾऽਪਿ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਯਯੌ ਰੁਦ੍ਰਂ ਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਮੁੱਕਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਤੋ ਜਲਂਧਰੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਬਲਾਧਿਕਮ੍
ਫਿਰ ਜਲੰਧਰ ਦੈਤ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ—
ਤਤੋ ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਤੇ ਨੱਚ ਪਏ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨਾਦਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਿਆ।
ਏਕਾਗ੍ਰੀਭੂਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਲਂਧਰਃ 2.4.20.
ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਲੰਧਰ ਦੈਤ—
ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ੁਂਭਨਿਸ਼ੁਂਭਾਖ੍ਯੌ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲੀ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸਨ, ਉਥੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਮਹਾਵृषਭਮਾਰੂਢਃ ਸ ਬਭੂਵ ਜਲਂਧਰਃ
ਜਲੰਧਰ ਵੱਡੇ ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਭ੍ਯਾਯਯੌ ਸਖੀਮਧ੍ਯਾਤ੍ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਪਥੇऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਂ ਮੁਮੁਚੇ ਜਡਾਂਗਸ਼੍ਚਾऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮਾऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾ ਵੇਗਾਤ੍ਸਾ ਤਦੋਤ੍ਤਰਮਾਨਸੇ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਜਵੇਨਾऽऽਗਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੰਗ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਛ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਤਾਵਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਦੇਵਂ ਸੂਪਵਿष੍ਟਂ ਸਮੀਪਗਮ੍ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿष੍ਣੋ ਜਲਂਧਰੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਲੰਧਰ ਦੈਤ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਤਤ੍ਕਿਂ ਨ ਵਿਦਿਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਤੇਨੈਵ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ ਪਂਥਾ ਵਯਮਪ੍ਯਨ੍ਵਯਾਮਹੇ
'ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕੋਈ ਕਰਤੂਤ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ?' ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਰਾਹ ਦੱਸ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਸੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ ਹਾਂ।'
ਨਾऽਨ੍ਯਥਾ ਸ ਭਵੇਦ੍ਵਧ੍ਯਃ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਃ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਜਗਾਮ ਵਿष੍ਣੁਰਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਜਾਲਂਧਰਂ ਪੁਰਮ੍
'ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।' ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੁੜ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।'
ਅਥ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵਾऽਨੁਗਤਃ ਸਂਗਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ 2.4.20.
ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਭਵੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਃ ਪੁਨਰ੍ਜਗਾਮ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਜਲਂਧਰਂ ਰੁषਾ
ਫਿਰ ਭਵ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੁੜ ਜਲੰਧਰ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਾਸਤੇ ਗਿਆ।
ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭਂਗਾਯ ਵृਂਦਾਯਾਸ਼੍ਚਾऽਕਰੋਨ੍ਮਤਿਮ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋੜਣ ਲਈ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਵृਂਦਾਰਕਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਧ੍ਯੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ—
ਕृष੍ਣਪ੍ਰਸੂਨਭੂषਾਢ੍ਯਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
—ਕਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਸਾਗਰੇ ਮਗ੍ਨਂ ਸਹਸੈਵਾऽऽਤ੍ਮਨਾ ਸਹ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਮੇਤ, ਇਕਦਮ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ੋਦਿਤਮਾਦਿਤ੍ਯਂ ਸਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਂ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ, ਛਿਦਰਿਆ ਤੇ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੂਰਜ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਕੁਤ੍ਰਚਿਨ੍ਨਾऽਲਭਚ੍ਛਰ੍ਮ ਗੋਪੁਰਾਟ੍ਟਾਲਭੂਮਿषੁ
ਕਦੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਗਣਾਂ ਜਾਂ ਬੁਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਓਟ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੀ।
ਤਤ੍ਰਾऽਪਿ ਸਾऽਭ੍ਰਮਦ੍ਬਾਲਾ ਨਾऽਲਭਤ੍ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ਸੁਖਮ੍
ਉਥੇ ਵੀ, ਉਹ ਭਟਕਦੀ ਕੁੜੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਭ੍ਰਮਤੀ ਬਾਲਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾऽਤੀਵਭੀषਣੌ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਭਟਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਦੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ ਵੇਖੇ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਹ੍ਵਲਾऽਤੀਵ ਪਲਾਯਨਪਰਾऽਭਵਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾ ਗਈ ਤੇ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਕਣ੍ਠਮਾਵृਤ੍ਯ ਨਿਜਾਂ ਬਾਹੁਲਤਾਂ ਭਯਾਤ੍ 2.4.21.
ਫਿਰ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਨਰਮ ਬਾਂਹ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਈ।