ਗਣੇਸ਼ਂ ਪਂਚਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਾਦਿਂ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੈਲਾਦੀ ਨੂੰ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰੀਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਂ ਜਲਂਧਰਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਲੰਧਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤਥੈਵ ਨਂਦਿਨਂ ਵੇਗਾਦਪਾਤਯਤ ਭੂਤਲੇ
ਉਸੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਨੰਦੀਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਹृਦਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਾਨਵਮ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਿੱਧਿਆ।
ਤਤੋऽਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਾਰੁਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਚੁੱਕੀ।
ਅਭ੍ਯਯਾਦਥ ਵੇਗੇਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਵੀਰਭਦਰ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਯਾਨ੍ਬਾਣੈਰਪਾਤਯਤ੍ 2.4.19.
ਪਰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਤ੍ਵਰਯਾऽਭਿਗਮ੍ਯ ਜਘਾਨ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪਰਿਘੇਣ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ
ਦੈਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਪਤਿਤਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਗਣਾ ਭਯਾਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ।
ਅਥ ਕੋਲਾਹਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਣਾਨਾਂ ਚਂਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ
ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ੇਖਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ—
ਰੁਦ੍ਰਮਾਯਾਂਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਿਂਹਨਾਦੈਰ੍ਗਣਾਃ ਪੁਨਃ
ਰੁਦਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਫਿਰ—
ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭੀषਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਵ ਵਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਦੈਤ, ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਜਲਂਧਰੋਥ ਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਗਰੇ
ਪਰ ਜਲੰਧਰ ਨੇ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ ਵੇਖਿਆ—
ਸ਼ੁਂਭੋ ਨਿਸ਼ੁਂਭੋऽਸ਼੍ਵਮੁਖਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਬਲਾਹਕਃ
ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਅਸ਼ਵਮੁਖ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਅਤੇ ਬਲਾਹਕ—
ਬਾਣਾਂਧਕਾਰਸਂਛਨ੍ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਣਬਲਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਣਵਾਤ੍ਯਾਭਿਃ ਪੀਡਿਤਾਨਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਰਗਾ ਵੱਧ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਹੁੰਚਾਈ।
ਖਡ੍ਗਰੋਮ੍ਣਃ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਤ੍ਤਦਾ ਪਰਸ਼ੁਨਾऽਚ੍ਛਿਨਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਘਸ੍ਮਰਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ੇਨਾਭ੍ਯਹਨਦ੍ਭੁਵਿ 2.4.20.
ਉਸ ਨੇ ਭੁੱਖੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ ਮਾਰਿਆ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਰਸੁਰਾਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਗਜਾਃ ਸਿਂਹਾਰ੍ਦਿਤਾ ਇਵ
ਦੈਤ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਖੜੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਆਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਤੀਵ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਃ ਜਲਂਧਰ ਉਵਾਚ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਚ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕਿਮੇਭਿਰ੍ਨਿਹਿਤੈਸ੍ਤਵ
ਜਲੰਧਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੱਜਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪ ਲੜ, ਇਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'
ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਿਦ੍ਬਲਂ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਜਟਾਧਰ
'ਜਟਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਵੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਹੁਣ ਦਿਖਾ ਦੇ।'
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਦਾ ਗਿਆ।
ਸ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਵਿਰਥੋ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਞ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਤਥਾऽਪਿ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਯਯੌ ਰੁਦ੍ਰਂ ਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਮੁੱਕਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਤੋ ਜਲਂਧਰੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਬਲਾਧਿਕਮ੍
ਫਿਰ ਜਲੰਧਰ ਦੈਤ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ—
ਤਤੋ ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਤੇ ਨੱਚ ਪਏ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨਾਦਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਿਆ।
ਏਕਾਗ੍ਰੀਭੂਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਲਂਧਰਃ 2.4.20.
ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਲੰਧਰ ਦੈਤ—
ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ੁਂਭਨਿਸ਼ੁਂਭਾਖ੍ਯੌ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲੀ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸਨ, ਉਥੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।