ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਨਿਸ਼ੁਂਭਸ਼੍ਚਾऽਪ੍ਯੁਭੌ ਲਂਬੋਦਰਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਲੰਬੋਦਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਂ ਪੀਡਯਮਾਨਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ,
ਕੂष੍ਮਾਂਡਭੈਰਵਾਸ਼੍ਚਾऽਪਿ ਵੇਤਾਲਾ ਯੋਗਿਨੀਗਣਾਃ
ਕੂਸ਼ਮਾਂਡ, ਭੈਰਵ, ਵੇਤਾਲ ਅਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗਣ,
ਤਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸਿਂਹਨਾਦੈਃ ਸੁਘਰ੍ਘਰੈਃ
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਲਕਿਲਾ, ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਘਰਘਰ ਨਾਲ,
ਤਤੋ ਭੂਤਾਨ੍ਯਧਾਵਂਤ ਭਕ੍ਸ਼ਯਂਤਿਸ੍ਮ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਭੂਤ ਰੁਸ਼ੀ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗੇ।
ਨਨ੍ਦੀ ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਰਤ੍ਵਿਤੌ
ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ।
ਛਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਾ ਹਤੈਰ੍ਦੇਤ੍ਯੈਃ ਪਤਿਤੈਰ੍ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਛੇਦਿਆ, ਮਾਰਿਆ, ਡਿੱਗਿਆ ਅਤੇ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਂ ਤਦਾ ਸੇਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਗਰਨਂਦਨਃ 2.4.19.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਂਹ੍ਰਾਦਾਃ ਸ਼ਂਖਭੇਰੀਸ੍ਵਨਾਸ੍ਤਥਾ
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਗ ਅਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ,
ਜਲਂਧਰਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਰ੍ਨੀਹਾਰਪਟਲੈਰਿਵ
ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੋਰ-ਗੁਲ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਟਾ ਧੁੰਦ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਗਣੇਸ਼ਂ ਪਂਚਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਾਦਿਂ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੈਲਾਦੀ ਨੂੰ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰੀਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਂ ਜਲਂਧਰਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਲੰਧਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤਥੈਵ ਨਂਦਿਨਂ ਵੇਗਾਦਪਾਤਯਤ ਭੂਤਲੇ
ਉਸੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਨੰਦੀਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਹृਦਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਾਨਵਮ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਿੱਧਿਆ।
ਤਤੋऽਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਾਰੁਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਚੁੱਕੀ।
ਅਭ੍ਯਯਾਦਥ ਵੇਗੇਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਵੀਰਭਦਰ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਯਾਨ੍ਬਾਣੈਰਪਾਤਯਤ੍ 2.4.19.
ਪਰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਤ੍ਵਰਯਾऽਭਿਗਮ੍ਯ ਜਘਾਨ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪਰਿਘੇਣ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ
ਦੈਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਪਤਿਤਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਗਣਾ ਭਯਾਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ।
ਅਥ ਕੋਲਾਹਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਣਾਨਾਂ ਚਂਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ
ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ੇਖਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ—
ਰੁਦ੍ਰਮਾਯਾਂਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਿਂਹਨਾਦੈਰ੍ਗਣਾਃ ਪੁਨਃ
ਰੁਦਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਫਿਰ—
ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭੀषਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਵ ਵਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਦੈਤ, ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਜਲਂਧਰੋਥ ਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਗਰੇ
ਪਰ ਜਲੰਧਰ ਨੇ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ ਵੇਖਿਆ—
ਸ਼ੁਂਭੋ ਨਿਸ਼ੁਂਭੋऽਸ਼੍ਵਮੁਖਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਬਲਾਹਕਃ
ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਅਸ਼ਵਮੁਖ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਅਤੇ ਬਲਾਹਕ—
ਬਾਣਾਂਧਕਾਰਸਂਛਨ੍ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਣਬਲਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਣਵਾਤ੍ਯਾਭਿਃ ਪੀਡਿਤਾਨਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਰਗਾ ਵੱਧ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਹੁੰਚਾਈ।
ਖਡ੍ਗਰੋਮ੍ਣਃ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਤ੍ਤਦਾ ਪਰਸ਼ੁਨਾऽਚ੍ਛਿਨਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਘਸ੍ਮਰਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ੇਨਾਭ੍ਯਹਨਦ੍ਭੁਵਿ 2.4.20.
ਉਸ ਨੇ ਭੁੱਖੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ ਮਾਰਿਆ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਰਸੁਰਾਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਗਜਾਃ ਸਿਂਹਾਰ੍ਦਿਤਾ ਇਵ
ਦੈਤ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਖੜੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।