ਸਾ ਯੁਦ੍ਧਭੂਮਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਯਂਤੀ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗੀ।
ਵਿਧृਤਂ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਗਣਾਸ੍ਤਦਾ
ਭਾਰਗਵ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖੀ ਗਈ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਣ ਉਸ ਸਮੇਂ—
ਅਥਾਭਜ੍ਯਤ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੇਨਾ ਗਣਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾ ਭਗ੍ਨਾਂ ਗਣਭਯਾਤ੍ਸੇਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਮਰ੍षਯੁਤਾ ਯਯੁਃ
ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਈ; ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਵਾਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਗਣਸੇਨਾਂ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤਿੰਨ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਸ਼ਰੌਘਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਲਭਾਨਾਮਿਵ ਵ੍ਰਜਾਃ
ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੜ ਉੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਟिड਼ੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ।
ਗਣਾਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਰੁਧਿਰਾਸਾਰਵਰ੍षਿਣਃ
ਗਣ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਪਤਿਤਾਃ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਭਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਦਾ ਗਣਾਃ 2.4.18.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗਣ ਮਾਰੇ ਜਾਂ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਪਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਸ੍ਵਬਲਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ੈਲਾਦਿਲਂਬੋਦਰਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਾਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੈਲਾਦੀ, ਲੰਬੋਦਰ ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ—
ਅਮਰ੍षਾਦਭ੍ਯਧਾਵਂਤ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਾਯ ਦਾਨਵਾਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਇਕ-ਇਕ ਲੜਾਈ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ।
ਨਂਦਿਨਂ ਕਾਲਨੇਮਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਲਂਬੋਦਰਂ ਤਥਾ
ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਲਲਕਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਲੰਬੋਦਰ ਨੂੰ।
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਯ ਮਯੂਰਂ ਪਂਚਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦੇ ਮਯੂਰ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਧਰਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਯਾਵਜ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੋषਿਤਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਧਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਫੜ ਲਈ।
ਨਂਦੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਃ ਕਾਲਨੇਮਿਮਵਧ੍ਯਤ
ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਨੇਮਿਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਂਦਿਨਃ
ਪਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨੰਦੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸ਼ੂਲਭਿਨ੍ਨਹृਦਯੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਹਤਸਾਰਥਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ, ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਗਣੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਰਥਮੂषਕਵਾਹਨੌ
ਫਿਰ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼, ਦੋਵੇਂ ਚੂਹਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ।
ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਹृਦਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤ੍ਰਿਣਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ।
ਤਤੋऽਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋऽਪਿ ਬਾਣषष੍ਟ੍ਯਾ ਗਣਾਧਿਪਮ੍ 2.4.19.
ਫਿਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਮੂषਕਃ ਸ਼ਰਭਿਨ੍ਨਾਂਗਸ਼੍ਚਚਾਲ ਦृਢਵੇਦਨਃ
ਚੂਹਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਲਂਬੋਦਰਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਹਤ੍ਵਾ ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਹृਦਿ
ਫਿਰ ਲੰਬੋਦਰ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਦਿਲ 'ਤੇ ਕੁਹਾੜੀ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਨਿਸ਼ੁਂਭਸ਼੍ਚਾऽਪ੍ਯੁਭੌ ਲਂਬੋਦਰਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਲੰਬੋਦਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਂ ਪੀਡਯਮਾਨਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ,
ਕੂष੍ਮਾਂਡਭੈਰਵਾਸ਼੍ਚਾऽਪਿ ਵੇਤਾਲਾ ਯੋਗਿਨੀਗਣਾਃ
ਕੂਸ਼ਮਾਂਡ, ਭੈਰਵ, ਵੇਤਾਲ ਅਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗਣ,
ਤਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸਿਂਹਨਾਦੈਃ ਸੁਘਰ੍ਘਰੈਃ
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਲਕਿਲਾ, ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਘਰਘਰ ਨਾਲ,
ਤਤੋ ਭੂਤਾਨ੍ਯਧਾਵਂਤ ਭਕ੍ਸ਼ਯਂਤਿਸ੍ਮ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਭੂਤ ਰੁਸ਼ੀ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗੇ।
ਨਨ੍ਦੀ ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਰਤ੍ਵਿਤੌ
ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ।
ਛਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਾ ਹਤੈਰ੍ਦੇਤ੍ਯੈਃ ਪਤਿਤੈਰ੍ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਛੇਦਿਆ, ਮਾਰਿਆ, ਡਿੱਗਿਆ ਅਤੇ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਂ ਤਦਾ ਸੇਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਗਰਨਂਦਨਃ 2.4.19.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਂਹ੍ਰਾਦਾਃ ਸ਼ਂਖਭੇਰੀਸ੍ਵਨਾਸ੍ਤਥਾ
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਗ ਅਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ,
ਜਲਂਧਰਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਰ੍ਨੀਹਾਰਪਟਲੈਰਿਵ
ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੋਰ-ਗੁਲ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਟਾ ਧੁੰਦ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।