ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਾऽऽਵृਤੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੈਂਕੜੇ ਉਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੋਦ੍ਯੋਗਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ,
ਤਦਸ੍ਮਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਜਹਿ ਸਾਗਰਨਂਦਨਮ੍
ਸਾਡੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਇਤਿ ਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਜਲਂਧਰਃ ਕਥਂ ਵਿष੍ਣੋ ਨ ਹਤਃ ਸਂਗਰੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਜਲੰਧਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ?
ਨ ਮਯਾ ਨਿਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਤ੍ਵਮੇਨਂ ਜਹਿ ਦਾਨਵਮ੍
ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਇਸ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਨਾਯਮੇਭਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਧ੍ਯਤੇ ਮਯਾ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਜਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰ ਸਕਦਾ।
ਤਾਨ੍ਯੈਕ੍ਯਮਾਗਤਾਨੀਸ਼ੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਂ ਚਾਮੁਚਨ੍ਮਹਃ ।। 2.4.18.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ।
ਤੇਨਾਕਰੋਨ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਹਸਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ੇषੇਣ ਚ ਤਦਾ ਵਜ੍ਰਂ ਚ ਕृਤਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਲ, ਹਰਿ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਤ੍ਤੀਨਾਂ ਕੋਟਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਣਾਸ਼੍ਚ ਸਮਸਜ੍ਜਂਤ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾऽਤਿਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਸੈਣਕਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਵੀ ਜੰਗ ਲਈ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਅਵਤੇਰੁਰ੍ਗਣਾ ਵੇਗਾਤ੍ਕੈਲਾਸਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਕਿਲਾਸ਼ ਪਹਾੜ ਤੋਂ, ਜੰਗ ਦੀ ਉਮੰਗ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਗਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਆਏ।
ਪ੍ਰਮਥਾਧਿਪਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਘੋਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਕੁਲਮ੍
ਪ੍ਰਮਥਾ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਨਾਦਿਤਾ ਭੂਰ੍ਵ੍ਯਕਂਪਤ
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ ਅਤੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ।
ਵ੍ਯਰਾਜਤ ਨਭਃ ਪੂਰ੍ਣਮੁਲ੍ਕਾਭਿਰਿਵ ਸਂਵृਤਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਵਜ੍ਰਾਹਤਾਚਲਸ਼ਿਰਃਸ਼ਕਲੈਰਿਵ ਸਂਵृਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਦਯੁਤ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਵਸਾਸृਙ੍ਮਾਂਸਪਂਕਾਢ੍ਯਾ ਭੂਰਗਮ੍ਯਾऽਭਵਤ੍ਤਦਾ 2.4.18.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਮਾਸ, ਖੂਨ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਕਾਦ ਨਾਲ ਅਜਿਹੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਉੱਤੇ ਚਲਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮृਤਸਂਜੀਵਿਨੀਬਲਾਤ੍ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਮ੍ਰਿਤਸੰਜੀਵਨੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇਵਦੇਵ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਥ ਰੁਦ੍ਰਮੁਖਾਤ੍ਕृਤ੍ਯਾ ਬਭੂਵਾऽਤੀਵਭੀषਣਾ
ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਜਨਮ ਲੈ ਲਈ।
ਸਾ ਯੁਦ੍ਧਭੂਮਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਯਂਤੀ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗੀ।
ਵਿਧृਤਂ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਗਣਾਸ੍ਤਦਾ
ਭਾਰਗਵ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖੀ ਗਈ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਣ ਉਸ ਸਮੇਂ—
ਅਥਾਭਜ੍ਯਤ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੇਨਾ ਗਣਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾ ਭਗ੍ਨਾਂ ਗਣਭਯਾਤ੍ਸੇਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਮਰ੍षਯੁਤਾ ਯਯੁਃ
ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਈ; ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਵਾਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਗਣਸੇਨਾਂ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤਿੰਨ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਸ਼ਰੌਘਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਲਭਾਨਾਮਿਵ ਵ੍ਰਜਾਃ
ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੜ ਉੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਟिड਼ੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ।
ਗਣਾਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਰੁਧਿਰਾਸਾਰਵਰ੍षਿਣਃ
ਗਣ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਪਤਿਤਾਃ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਭਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਦਾ ਗਣਾਃ 2.4.18.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗਣ ਮਾਰੇ ਜਾਂ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਪਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਸ੍ਵਬਲਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ੈਲਾਦਿਲਂਬੋਦਰਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਾਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੈਲਾਦੀ, ਲੰਬੋਦਰ ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ—
ਅਮਰ੍षਾਦਭ੍ਯਧਾਵਂਤ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਾਯ ਦਾਨਵਾਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਇਕ-ਇਕ ਲੜਾਈ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ।
ਨਂਦਿਨਂ ਕਾਲਨੇਮਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਲਂਬੋਦਰਂ ਤਥਾ
ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਲਲਕਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਲੰਬੋਦਰ ਨੂੰ।