ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸਂਕष੍ਟਨਾਸ਼ਨਂਨਾਮ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੇਤਤ੍ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ 'ਸੰਕਟ ਨਾਸਕ' ਸਤੋਤ੍ਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਯਾਵਤ੍ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦਨੁਜਦ੍ਵਿषਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੇਵਤਾ — ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ — ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ,
ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਦੈਤ੍ਯਾਰਿਃ ਸਕ੍ਰੋਧਃ ਖਿਨ੍ਨਮਾਨਸਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤੈਰਾਹੂਤੋ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤ੍ਕਥਂ ਤੇ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਧ੍ਯਃ ਕृਪਾਨਿਧੇ
ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ਼ਸਂਭਵਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਾਦਪਿ 2.4.16.
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵੇਗਾਦ੍ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਤੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਉੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥਾऽਰੁਣਾਨੁਜਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਅਰੁਣ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਤੀਬਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਜਲਂਧਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਵਾਤ੍ਯਾਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਦੈਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆੰਧੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਦੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿष੍ਣੁਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਯੋਰ੍ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਬਾਣੌਘੈਰ੍ਧ੍ਵਜਂ ਛਤ੍ਰਂ ਧਨੁਰ੍ਹਯਾਨ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦੇ ਝੰਡਾ, ਛਤਰੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਘੋੜੇ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਗਦਾਪਾਣਿਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਦੈਤ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ ਵਧਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗਦਾਂ ਸ੍ਵਖਙ੍ਗੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਗਦਾ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਮਹਾਬਲੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਏਵਂ ਤੌ ਸੁਚਿਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਜੰਗ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ—
ਅਦੇਯਮਪਿ ਤੇ ਦਦ੍ਮਿ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ।। 2.4.16.
ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ।
ਜਲਂਧਰ ਉਵਾਚ ਯਦਿ ਭਾਵੁਕ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਵਰਮੇਨਂ ਦਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੂੰ ਸਚਮੁਚ ਰਾਜੀ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇ।
ਤਦਾ ਜਲਂਧਰਪੁਰਮਗਮਦ੍ਰਮਯਾ ਸਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਜਲਂਧਰਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਨਾਮਧਿਕਾਰੇषੁ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਹਕਮਤ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੇषੁ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਰਤ੍ਨਸਂਯੁਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਕੋਲ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਖਜਾਨੀਆਂ ਸਨ,
ਪਾਤਾਲਭੁਵਨੇ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ੁਂਭਂ ਸ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤ ਨਿਸੁੰਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਾऽऽਦ੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਪਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮਾਨੁषਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਜਲਂਧਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ਸ੍ਵਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵ੍ਯਾਧਿਤੋ ਨੈਵ ਦੁਃਖੀ ਨੈਵ ਕृਤਸ੍ਤਥਾ
ਕੋਈ ਵੀ ਰੋਗੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਏਵਂ ਮਹੀਂ ਸ਼ਾਸਤਿ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੇ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਮ੍ਯਕ੍ਚ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾऽਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਤੇ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਸਂਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਨੇਹਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਵੈ ਨृਪ
ਫਿਰ ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਕੁਤ ਆਗਮ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਕੀ ਤੂੰ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ?
ਤਤ੍ਰੋਮਯਾ ਸਮਾਸੀਨਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸ੍ਮਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਉਥੇ ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਯੋਜਨਾਯੁਤਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਮਹਾਵਨੇ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਕਲਪਵ੍ਰੱਖਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ,
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਮੇऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।