ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਹृਤਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਧਿषਣੋ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਜਦੋਂ ਧਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਇਆ।
ਪਲਾਯਧ੍ਵਂ ਹਵਾਦ੍ਦੇਵਾ ਨਾऽਯਂ ਜੇਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਯਤਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਓ! ਉਹ ਜਿੱਤਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਦੇਵਾ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਿਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਏ।
ਦੇਵਾਨ੍ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਾਗਰਨਂਦਨਃ
ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ—
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਨਗਰੀਂ ਦੈਤ੍ਯੇ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ—
ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਸੁਰੋऽਧਿਕਾਰੇष੍ਵਿਂਦ੍ਰਾਦਿਕਾਨਾਂ ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਯਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਅਸੁਰ ਦੇ ਹਥ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਪੁਨਰ੍ਦੈਤ੍ਯਂ ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ—
ਨਮੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਕੂਰ੍ਮਾਦਿਨਾਨਾਸ੍ਵਰੂਪੈਃ ਸਦਾਭਕ੍ਤਕਾਰ੍ਯੋਦ੍ਯਤਾਯਾऽਰ੍ਤਿਹਂਤ੍ਰੇ
ਮਤਸਯ, ਕੂਰਮ ਆਦਿ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਰਮਾ ਵਲ੍ਲਭਾਯਾऽਸੁਰਾਣਾਂ ਨਿਹਂਤ੍ਰੇ ਭੁਜਂਗਾਰਿਯਾਨਾਯ ਪੀਤਾਂਬਰਾਯ
ਰਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਦੈਤ੍ਯਸਂਤਾਪਿਤਾਮਰ੍ਤ੍ਯਦੁਃਖਾਚਲਧ੍ਵਂਸਦਂਭੋਲਯੇ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤੇ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸਂਕष੍ਟਨਾਸ਼ਨਂਨਾਮ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੇਤਤ੍ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ 'ਸੰਕਟ ਨਾਸਕ' ਸਤੋਤ੍ਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਯਾਵਤ੍ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦਨੁਜਦ੍ਵਿषਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੇਵਤਾ — ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ — ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ,
ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਦੈਤ੍ਯਾਰਿਃ ਸਕ੍ਰੋਧਃ ਖਿਨ੍ਨਮਾਨਸਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤੈਰਾਹੂਤੋ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤ੍ਕਥਂ ਤੇ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਧ੍ਯਃ ਕृਪਾਨਿਧੇ
ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ਼ਸਂਭਵਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਾਦਪਿ 2.4.16.
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵੇਗਾਦ੍ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਤੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਉੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥਾऽਰੁਣਾਨੁਜਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਅਰੁਣ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਤੀਬਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਜਲਂਧਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਵਾਤ੍ਯਾਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਦੈਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆੰਧੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਦੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿष੍ਣੁਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਯੋਰ੍ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਬਾਣੌਘੈਰ੍ਧ੍ਵਜਂ ਛਤ੍ਰਂ ਧਨੁਰ੍ਹਯਾਨ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦੇ ਝੰਡਾ, ਛਤਰੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਘੋੜੇ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਗਦਾਪਾਣਿਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਦੈਤ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ ਵਧਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗਦਾਂ ਸ੍ਵਖਙ੍ਗੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਗਦਾ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਮਹਾਬਲੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਏਵਂ ਤੌ ਸੁਚਿਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਜੰਗ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ—
ਅਦੇਯਮਪਿ ਤੇ ਦਦ੍ਮਿ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ।। 2.4.16.
ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ।
ਜਲਂਧਰ ਉਵਾਚ ਯਦਿ ਭਾਵੁਕ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਵਰਮੇਨਂ ਦਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੂੰ ਸਚਮੁਚ ਰਾਜੀ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇ।
ਤਦਾ ਜਲਂਧਰਪੁਰਮਗਮਦ੍ਰਮਯਾ ਸਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਜਲਂਧਰਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਨਾਮਧਿਕਾਰੇषੁ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਹਕਮਤ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੇषੁ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਰਤ੍ਨਸਂਯੁਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਕੋਲ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਖਜਾਨੀਆਂ ਸਨ,