ਤਦ੍ਗਚ੍ਛ ਕਥਯਸ੍ਵਾऽਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਮਥਨਕਾਰਣਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤੋ ਦੂਤਸ੍ਤਦੇਂਦ੍ਰੇਣਾऽਗਮਦ੍ਭੁਵਮ੍
ਤੂੰ ਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਮਥਨ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਦੱਸ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦਿਦਂ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੈਤ੍ਯਾਯਾਕਥਯਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੋਲ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ।
ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮृਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤੂਦਤਿष੍ਠਪਤ੍
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਿੰਦਾ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਾਨਪਿ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਤ੍ਰਾऽਜੀਵਯਦਂਗਿਰਾਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਗਿਰਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪੁਨਰੇਵ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਉਠਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ,
ਤਵ ਸਂਜੀਵਿਨੀਵਿਦ੍ਯਾ ਨ ਵਾऽਨ੍ਯਤ੍ਰੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਤੇਰੀ ਸੰਜੀਵਨੀ ਵਿਦਿਆ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜੀਵਯਤ੍ਯੇਵ ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਦ੍ਰੋਣਾਦ੍ਰਿਂ ਤ੍ਵਮਪਾਹਰ
ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਜਿੰਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਲੈ ਜਾ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਸਾਗਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪੁਨਰਾਗਾਨ੍ਮਹਾਹਵਮ੍ ।। 2.4.15.
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾਨ੍ਹਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣਾਦ੍ਰਿਮਗਮਦ੍ਗੁਰੁਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਗੁਰੂ ਦ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਹृਤਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਧਿषਣੋ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਜਦੋਂ ਧਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਇਆ।
ਪਲਾਯਧ੍ਵਂ ਹਵਾਦ੍ਦੇਵਾ ਨਾऽਯਂ ਜੇਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਯਤਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਓ! ਉਹ ਜਿੱਤਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਦੇਵਾ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਿਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਏ।
ਦੇਵਾਨ੍ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਾਗਰਨਂਦਨਃ
ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ—
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਨਗਰੀਂ ਦੈਤ੍ਯੇ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ—
ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਸੁਰੋऽਧਿਕਾਰੇष੍ਵਿਂਦ੍ਰਾਦਿਕਾਨਾਂ ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਯਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਅਸੁਰ ਦੇ ਹਥ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਪੁਨਰ੍ਦੈਤ੍ਯਂ ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ—
ਨਮੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਕੂਰ੍ਮਾਦਿਨਾਨਾਸ੍ਵਰੂਪੈਃ ਸਦਾਭਕ੍ਤਕਾਰ੍ਯੋਦ੍ਯਤਾਯਾऽਰ੍ਤਿਹਂਤ੍ਰੇ
ਮਤਸਯ, ਕੂਰਮ ਆਦਿ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਰਮਾ ਵਲ੍ਲਭਾਯਾऽਸੁਰਾਣਾਂ ਨਿਹਂਤ੍ਰੇ ਭੁਜਂਗਾਰਿਯਾਨਾਯ ਪੀਤਾਂਬਰਾਯ
ਰਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਦੈਤ੍ਯਸਂਤਾਪਿਤਾਮਰ੍ਤ੍ਯਦੁਃਖਾਚਲਧ੍ਵਂਸਦਂਭੋਲਯੇ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤੇ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸਂਕष੍ਟਨਾਸ਼ਨਂਨਾਮ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੇਤਤ੍ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ 'ਸੰਕਟ ਨਾਸਕ' ਸਤੋਤ੍ਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਯਾਵਤ੍ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦਨੁਜਦ੍ਵਿषਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੇਵਤਾ — ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ — ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ,
ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਦੈਤ੍ਯਾਰਿਃ ਸਕ੍ਰੋਧਃ ਖਿਨ੍ਨਮਾਨਸਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤੈਰਾਹੂਤੋ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤ੍ਕਥਂ ਤੇ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਧ੍ਯਃ ਕृਪਾਨਿਧੇ
ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ਼ਸਂਭਵਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਾਦਪਿ 2.4.16.
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵੇਗਾਦ੍ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਤੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਉੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥਾऽਰੁਣਾਨੁਜਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਅਰੁਣ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਤੀਬਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਜਲਂਧਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਵਾਤ੍ਯਾਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਦੈਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆੰਧੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਦੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿष੍ਣੁਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਯੋਰ੍ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।