ਤਾਵਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਸਂਗੇ ਤਂ ਬਾਲਂ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਬਾਲਂ ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਸਂਗੇ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾऽऽਦਿਸਂਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ਕੁਰੁष੍ਵਾऽਦ੍ਯ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ
ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ: 'ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਅੱਜ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰੋ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਗ੍ਰਹੀਤ੍ਕੂਰ੍ਚੇ ਵਿਧੁਨ੍ਵਂਸ੍ਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਕਥਂਚਿਨ੍ਮੁਕ੍ਤਕੂਰ੍ਚੋऽਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਗਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਚੋਟੀ ਫੜ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਿਲਾਇਆ; ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੋਟੀ ਛੁਟ ਗਈ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਲਂਧਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਲੰਧਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਨੇਨੈਵੈष ਤਰੁਣਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗਃ
ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਤ ਏष ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਸਰਿਤਾਂ ਨਾਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਤਰ੍ਧਾਨਮਾਗਮਤ੍
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਃ ਸਾਗਰਸ੍ਤਦਾ 2.4.14.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇਤਰ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਏ।
ਤੇ ਕਾਲਨੇਮਿਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਤੋऽਸੁਰਾਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸੁਤਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਦਦੁਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਆਦਿ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਧੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇऽਪਿ ਭੂਮਂਡਲਂ ਯਾਤਾ ਨਿਰ੍ਭਯਾਸ੍ਤਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।
ਕਦਾਚਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸਂ ਰਾਹੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਹੂ ਦਾ ਕੱਟਿਆ ਸਿਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—
ਸ ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਥਨਂ ਦੇਵਕਾਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਮਥਨ ਦੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰ੍ਮਥਨਂ ਤਦਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਥਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਦੂਤਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਧਰ੍ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਵਰਾਮ੍
ਇੱਕ ਦੂਤ ਸਵਰਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੁਧਰਮਾ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਦੂਤੋऽਹਂਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸ ਯਦਾਹ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤਤ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਦੂਤ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਸੁਣ, ਉਹ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਮ ਪਿਤਾ ਮਥਿਤਃ ਸਾਗਰੋऽਦ੍ਰਿਣਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਮਥਿਆ?
ਇਤਿ ਦੂਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਃ
ਦੂਤ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਦ੍ਰਯੋ ਮਦ੍ਭਯਾਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਕੁਕ੍ਸ਼ਿਸ੍ਥਾਃ ਕृਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਪਹਾੜ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਨ੍ਯੇऽਪਿ ਮਦ੍ਦ੍ਵਿषਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਦਿਤਿਜਾਃ ਪੁਰਾ 2.4.15.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਦੈਤ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਂਖੋऽਪ੍ਯੇਵਂ ਪੁਰਾ ਦੇਵਾਨਦ੍ਵਿषਤ੍ਸਾਗਰਾਤ੍ਮਜਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੰਖ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ਗਚ੍ਛ ਕਥਯਸ੍ਵਾऽਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਮਥਨਕਾਰਣਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤੋ ਦੂਤਸ੍ਤਦੇਂਦ੍ਰੇਣਾऽਗਮਦ੍ਭੁਵਮ੍
ਤੂੰ ਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਮਥਨ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਦੱਸ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦਿਦਂ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੈਤ੍ਯਾਯਾਕਥਯਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੋਲ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ।
ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮृਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤੂਦਤਿष੍ਠਪਤ੍
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਿੰਦਾ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਾਨਪਿ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਤ੍ਰਾऽਜੀਵਯਦਂਗਿਰਾਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਗਿਰਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪੁਨਰੇਵ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਉਠਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ,
ਤਵ ਸਂਜੀਵਿਨੀਵਿਦ੍ਯਾ ਨ ਵਾऽਨ੍ਯਤ੍ਰੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਤੇਰੀ ਸੰਜੀਵਨੀ ਵਿਦਿਆ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜੀਵਯਤ੍ਯੇਵ ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਦ੍ਰੋਣਾਦ੍ਰਿਂ ਤ੍ਵਮਪਾਹਰ
ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਜਿੰਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਲੈ ਜਾ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਸਾਗਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪੁਨਰਾਗਾਨ੍ਮਹਾਹਵਮ੍ ।। 2.4.15.
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾਨ੍ਹਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣਾਦ੍ਰਿਮਗਮਦ੍ਗੁਰੁਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਗੁਰੂ ਦ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।