ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਧੇਨੁਰੂਪੇਣ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੋ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਵਿਚ ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ,
ਅਗ੍ਰਤਃ ਸਂਤੁ ਮੇ ਗਾਵੋ ਗਾਵੋ ਮੇ ਸਂਤੁ ਪृष੍ਠਤਃ
ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾਂਵਾਂ ਹੋਣ, ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਗਾਂਵਾਂ ਹੋਣ।
ਇਤਰੇषਾਮਨ੍ਨਪਾਨੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯਦਾਨੇਨ ਪਂਡਿਤਾਨ੍
ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਾਂਬੂਲਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਕਰ੍ਪੂਰਕੁਂਕੁਮੈਃ
ਕਪੜੇ, ਪਾਨ, ਧੂਪ, ਫੁੱਲ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ,
ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਨ੍ਵृषਭਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਸਾਮਂਤਾਨ੍ਨृਪਤਿਰ੍ਧਨੈਃ ਸ੍ਵਨਾਮਾਂਕੈਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਰਾਜਾ ਤੋषਯੇਤ੍ਸਜ੍ਜਨਾਨ੍ਪृਥਕ੍
ਗਾਂਵ ਦੇ ਨਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਅਤੇ ਪੜੋਸੀਆਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਰ੍ਥਂ ਤੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤੋ ਮਲ੍ਲਾਨ੍ਨਰਾਂਸ੍ਤਥਾ 2.4.10.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਮੱਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਜੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਥੈਵ ਯੋਧਾਂਸ਼੍ਚ ਪਦਾਤੀਨ੍ਸਮਲਂਕृਤਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾ-ਸਵਾਰ ਕੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ।
ਯੁਦ੍ਧਾਪਯੇਦ੍ਵਾਸਯੇਚ੍ਚ ਗੋਮਹਿष੍ਯਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲਗਾਏ ਅਤੇ ਜਿੰਨਾ ਜਰੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਗਾਂ, ਭੈਂਸਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਵੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰੇ।
ਤਤੋऽਪਰਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਫਿਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਹੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ,
ਕੁਸ਼ਕਾਸ਼ਮਯੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਲਂਬਕੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਕੁਸ਼ ਤੇ ਕਾਸਾ ਘਾਸ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਲਟਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਚੌਕੀ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ।
ਗਾਵੋ ਵृषਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਿषਾਨ੍ਮਹਿषੀਰ੍ਘਟਕੋਤ੍ਕਟਾਨ੍
ਗਾਂ, ਵੱਝੇ, ਭੈਂਸ, ਭੈਂਸਣ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੱਝੇ ਵੀ ਰੱਖੇ ਜਾਣ।
ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਤਲੇ ਤਵ ਸੁਖੇਨਾਸ਼੍ਵਾ ਗਜਾ ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਸਂਤੁ ਮੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ: "ਤੇਰੇ ਸਹਾਰੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਗਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ।"
ਮਾਰ੍ਗਪਾਲੀਤਲੇ ਪੁਤ੍ਰ ਯਾਂਤਿ ਗਾਵੋ ਮਹਾਵृषਾਃ
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਗਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਝੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਰ੍ਗਪਾਲੀ ਸਮੁਲ੍ਲਂਘ੍ਯ ਨੀਰੁਜਃ ਸੁਖਿਨੋ ਹਿ ਤੇ
ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੂਮੌ ਮਂਡਲਕੇ ਕृਤੇ
ਫਿਰ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਬਣਾਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਵਿਂਧ੍ਯਾਵਲਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ 2.4.10.
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਸਜਾਵਟ ਹੋਵੇ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਕृष੍ਟਵਦਨਂ ਕਿਰੀਟੋਤ੍ਕਟਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉੱਤਮ ਤਾਜ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕੁੰਡਲ ਹੋਣ।
ਗृਹਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਤਤੋऽਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਘਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵੱਡੀ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।
ਕਮਲੈਃ ਕੁਮੁਦੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਕਹ੍ਲਾਰੈ ਰਕ੍ਤਕੋਤ੍ਪਲੈਃ
ਕਮਲ, ਕੁਮੁਦ, ਫੁੱਲ, ਕਹਲਾਰ ਤੇ ਲਾਲ ਕਮਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ।
ਮਦ੍ਯਮਾਂਸਸੁਰਾਲੇਹ੍ਯਚੋष੍ਯਭਕ੍ਸ਼੍ਯੋਪਹਾਰਕੈਃ ਪੂਜਾਂ ਕਰਿष੍ਯਤੇ ਯੋ ਵੈ ਸੌਖ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਮਦਰਾ, ਮਾਸ, ਸ਼ਰਾਬ, ਮਿਠਾਈਆਂ, ਚੂਸਣ ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਸੁਖ ਮਿਲੇ।
ਬਲਿਰਾਜ ਨਮਤੁਭ੍ਯਂ ਵਿਰੋਚਨਸੁਤ ਪ੍ਰਭੋ
ਬਲੀ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਵਿਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਏਵਂ ਪੂਜਾਵਿਧਾਨੇਨ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗृਹਸ੍ਯਾਂਤੇ ਸਪਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤਂਦੁਲੈਃ
ਤੇ ਲੋਕ, ਘਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਣ।
ਬਲਿਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਹ ਸਭ, ਹੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਬਲੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦਤ੍ਰ ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਬਹੁ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ,
ਰਾਤ੍ਰੌ ਯੇ ਨ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਤਵ ਪੂਜਾਂ ਬਲੇ ਨਰਾਃ 2.4.10.
ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਬਲੀ,
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਵਤ੍ਸ ਤੁष੍ਟੇਨ ਬਲਯੇ ਪੁਨਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ, ਜਦੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬਲੀ ਦੀ ਮੁੜ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ।
ਏਕਮੇਵਮਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਵਰ੍षੇਵਰ੍षੇ ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ
ਹਰ ਸਾਲ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਹੀ,
ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨृਪੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਧਿਭਯਂ ਕੁਤਃ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨੀਰੁਜਸ਼੍ਚ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।