ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੌਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਉਥੇ ਚੋਰੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ।
ਚਂਦ੍ਰਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਾਭਾष੍ਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਚੰਦ੍ਰਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਸੁਕृਤਿਨਾ ਦਤ੍ਤਂ ਵ੍ਯੋਮਦੀਪਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਇੱਕ ਨੇਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਅਸਮਾਨੀ ਦੀਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੈਲਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਸਦੀਪਂ ਤੁ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਤੇਲ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਾਤਰਾ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾ ਦੀਵਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰੋऽਪ੍ਯਾਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਵੀ ਉਥੇ ਆਈ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਤ੍ਕਥ੍ਯਮਾਨਾਂ ਹਿ ਕਥਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਹੀ ਜਾ ਰਹੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।
ਤੌ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਤਿਤੌ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਅਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ 2.4.7.
ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਸਮਾਪਨ੍ਨੌ ਮੁਕ੍ਤੌ ਕੇਨ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਜੂਨ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਕਿਸ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋਏ?
ਸ਼ृਣੁ ਲੁਬ੍ਧ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਯੋਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਂਜਸਾ
ਸੁਣ ਲਾਲਚੀ, ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਿੱਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਦੇਵਦ੍ਰਵ੍ਯਾऽਪਹਾਰਕਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਾਲਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੈਲਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਵੀ ਲੈ ਲਈਆਂ।
ਆਯੁਰ੍ਨੀਤ੍ਵੈਵਮੇਵਾऽਸੌ ਤਤਃ ਪਂਚਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ।
ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਸਾਸ ਰੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਨੁਭੂਯ ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤਾਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸ ਬਣ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਜਨ੍ਮਸ਼ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੂਮੌ ਮਾਰ੍ਜਾਰਤਾਂ ਗਤਃ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾऽਖਿਲਪਾਪਸ੍ਤੁ ਅਗਮਦ੍ਧਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਿੱਲੀ ਬਣਿਆ; ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਗृਧ੍ਰੋऽਯਂ ਤੁ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਿਥਿਲੇ ਵੇਦਪਾਰਗਃ
ਇਹ ਗਿਧ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਥਿਲਾ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ।
ਦਾਸੀਸਂਗਂ ਚਕਾਰਾਸੌ ਵੇਸ਼੍ਯਾਸਂਗਂ ਤਥੈਵ ਚ 2.4.7.
ਉਸ ਨੇ ਦਾਸੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਗਤ ਕੀਤੀ।
ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਮਹਾਘੋਰੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਯੁਗਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ।
ਦੈਵੇਨ ਚੋਦਿਤੋ ਗृਧ੍ਰਸ੍ਤੈਲਪਾਨਾਰ੍ਥਮਾਗਤਃ
ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਗਿਧ ਤੇਲ ਪੀਣ ਲਈ ਆਇਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਕਾਸ਼ਦੀਪਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਹਰੇਃ ਕਥਾਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਦੀਪ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ,
ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਲੁਬ੍ਧ ਗਚ੍ਛ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਲੋਭੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ।
ਵ੍ਰਤਂ ਚਾਕਾਸ਼ਦੀਪਸ੍ਯ ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਪ ਦਾ ਵਰਤ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸੁਨਂਦੋਪਿ ਮਹਾਰਾਜ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਸੁਨੰਦ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਵੈ ਨृਪਃ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ,
ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵ੍ਯੋਮਦੀਪਂ ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਵੈ ਨृਪਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਰਾਜਾ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਪ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਦਾਮੋਦਰਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਧਰਾਯ ਚ ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਾਵਨ੍ਮਾਸਃ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ
ਦਾਮੋਦਰ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਵਰਤ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਮਹੀਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੱਕ ਚਲਦਾ ਰਹੇ।
ਵ੍ਰਤੇਨਾऽਨੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਤਾਮ੍ 2.4.7.
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਗਤੀ ਵਧੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਚ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਯੋਮਦੀਪਂ ਦਦਾਤਿ ਹਿ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਪ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਸਰ੍ਗਸ੍ਯ ਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਦੀਪਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਚ
ਉਤਸਰਗ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਕੇ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੀਪ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ,